Inicio »

A novela do pó branco

 

O meu nome é Leicester; meu pai, o comandante xeneral Wyn Leicester, distinguido oficial de artillería, sucumbiu fai cinco anos a unha complexa enfermidade do fígado, adquirida no letal clima da Índia. Un ano despois, Francis, o meu único irmán, volveu a casa após dunha carreira excepcionalmente brillante na universidade, e aqui ficou, resolto como un ermitaño a dominar o que con razón se chamou o grande mito do Dereito. Era un home que semellaba sentir unha total indiferenza cara todo o que se chama pracer; ainda que era mais guapo que a maioría dos homes e falaba coa ledícia e mais o enxeño dun vagamundo, evitaba a sociedade e pechaba-se no grande cuarto da parte alta da casa para se converter en avogado. Ao princípio, estudaba teimudo durante dez horas diárias; desde que o primeiro lóstrego de luz aparecía no leste até ben avanzada a tarde ficaba pechado cos seus libros. Só adicaba meia hora a comer  comigo, como se se laiase do tempo que perdia niso, e despois saía a dar un curto paseo cando comezaba a cair a noite. Eu coidaba que tanta adicación seria prexudicial, e tratei de aparta-lo suavemente da austeridade dos seus libros de texto, pero o seu ardor semellaba mais ben aumentar que diminuir, e medrou o número de horas diárias de estudo. Falei sériamente con el, suxerin-lle que ocasiónalmente tomase un descanso, ainda que fose só pasar unha tarde de lecer lendo unha novela doada; pero el riu e dixo que, cando tiña vontade de se distrair, lia verbo do réxime de propriedade feudal e burlou-se da ideia de ir ao teatro ou de pasar un mes ao ar libre. Confeso que tiña boa fasquía, e non semellaba sofrir polo seu traballo, pero sabia que o seu organismo acabaria por protestar, e non me enganaba. Unha expresión de desacougo asomou nos seus ollos, via-se débil, até que finalmente confesou que non se atopaba ben de saúde.

Dixo que se sentia inquieto, con sensazón de vertixe, e que polas noites acordaba, aterrorizado e bañado en suor frio, por mor duns horrorosos pesadelos.

- Coidarei-me -dixo-, asi que non te preocupes. Onte pasei toda a tarde sen facer ren, recortado nese cómodo sillón que ti me regalaches, e esgaravellando parvadas nunha folla de papel. Non, non; non me carregarei de traballo. Porei-me ben nunha ou duas semanas, has ver.

Nombergantes, mália as suas afirmacións, decatei-me de que non melloraba, se non que empioraba cada dia. Entraba no salón cunha expresión de abatimento, e esforzaba-se en aparentar ledícia cando eu o observaba. Semellaba-me que tales sintomas eran un mal agoiro, e ás veces, aterrecia-me a nervosa irritación dos seus acenos e a sua estraña e enigmática ollada. Moi en contra sua, convencin-o de que accedera a deixar-se examinar por un médico, e por fin chamou, de moi mala vontade, ao noso vello doutor.

O doutor Haberden animou-me, despois da consulta.

- Non é nada grave -díxo-me-. Sen dúvida lé demasiado, come de présa e volve aos libros con demasiada precipitación e a consecuencia natural é que teña transtornos dixestivos e algunha mínima perturbación do sistema nervoso. Pero coido, señorita Leicester, que poderemos curá-lo. Xa lle receitei unha medicina que obterá bos resultados. Asi que non desacougue.

O meu irmán insistiu en que un farmacéutico da colónia lle preparase a receita. Era un estabelecemento estraño, pasado de moda, exento da estudada coquetería e o calculado esplendor que aledan tanto os escaparates e andeis das modernas boticas. Pero Francis tiña-lle moita simpatia ao ancián farmacéutico e acreditaba totalmente na escrupulosa pureza das suas drogas. A medicina foi enviada ao seu debido tempo, e observei que o meu irmán a tomaba regularmente despois da comida e da cea.

Era un pó branco de fasquía común, do cal disolvia un pouco nun vaso de auga fría. Eu o axitaba até que se diluía, e desaparecia deixando o auga limpo e incoloro. Ao princípio, Francis semellou mellorar notábelmente; o cansazo desapareceu do seu rosto, e volveu-se mais alegre mesmo que cando saiu da universidade; falaba animadamente de se reformar, e recoñeceu que perdera o tempo.

- Adiquei demasiadas horas ao estudo do Dereito – dicía rindo; coido que me salvaches xusto a tempo. Ben, de calquera modo, serei chanceler, pero non debo esquecer-me de vivir. Faremos unha viaxe a París, divertiremo-nos, e manteremo-nos afastados por un tempo da Biblioteca Nacional.

Hei de confesar que me sentin encantada co proxecto.

- Cando imos? -perguntei-. Poderíamos sair pasado mañá, se che parece.

- Non, é demasiado axiña. Despois de todo, non coñezo Londres ainda, e supoño que un home debe comezar por se entregar aos praceres do seu próprio país. Pero sairemos nunha ou duas semanas, asi que pratica o teu francés. Pola miña parte, de Franza só coñezo as leis, e me temo que iso non nos servirá de nada.

Estabamos a rematar de comer. Tomou a sua medicina con aceno de catador, como se fose un viño da cava mais selecta.

- Ten algun sabor especial? -perguntei.

- Non; é como se fora só auga-. Ergueu-se da cadeira e comezou a pasear enriba e abaixo polo cuarto, sen decidir o que facer.

- Imos ao salón a tomar café? -perguntei-lle-. Ou prefires fumar?

- Non; coido que vou dar un paseo. A tarde está moi agradábel. Olla ese lusco-fusco: é como unha grande cidade en lapas, como se, entre as casas escuras, choivese sangue. Si. Vou sair. Axiña estarei de volta, pero levo a miña chave. Boas noites, querida, se é que non che vexo mais tarde.

A porta pechou-se de súpeto tras del, e vin-o camiñar pola rua, balanceando o seu caxado-, e sentin-me agradecida co doutor Haberden por esta melloria.

Coido que o meu irmán volveu a casa moi tarde aquela noite, pero á mañá seguinte atopaba-se de moi bo humor.

- Camiñei sen pensar onde ía – dixo – gozando da frescura do ar, e vivificado pola multitude cando me achegaba aos barrios mais transitados. Despois, en meio da xente, atopei-me con Orford, un antigo parceiro da universidade, e despois… ben, fomos por aí a nos divertir. sentin o que é ser mozo e home. Descobrin que teño sangue nas veas coma os demáis. Citei-me con Orford para esta noite; algúns amigos reuniremo-nos no restaurante. Si, divertirei-me durante unha semana ou dúas, e todas as noites oirei as badaladas dos doce. E despois ti e eu faremos a nosa pequena viaxe.

Foi tal o troco de carácter do meu irmán, que en poucos dias converteu-se nun amante dos praceres, nun indolente asiduo dos barrios alegres, nun cliente fiel dos restaurantes opulentos e nun excelente crítico de baile. Engordaba ante os meus ollos, e non falaba xa de París, pois claramente atopara o seu paraíso en Londres. Eu alegrei-me, pero non deixaba de me sorprender, porque na sua ledícia atopaba algo que me desagradaba, ainda que non podia definir a sensazón. O troco sobreveu-lle pouco a pouco. Seguia volvendo nas frías madrugadas; pero eu xa non lle ouvia falar das suas diversións, e unha mañá, cando almorzabamos xuntos, ollei-mo de súpeto aos ollos e vin a un estraño fronte a min.

- Ouh, Francis! -exclamei-, Francis, Francis! O que fixeches?

E deixando fuxir o pranto, non puiden dicir nen unha palabra mais. Retirei-me chorando ao meu cuarto, pois ainda que non sabia ren, sabía-o todo, e por un estraño xogo do pensamento, lembrei a noite en que saiu por primeira vez, e o cadro da posta de sol que iluminaba o ceo ante min: as nubes, coma unha cidade en lapas, e a chúvia de sangue. Nembergantes, loitei contra eses pensamentos, e considerei que se cadra, despois de todo, non pasara nada malo. Á tarde, á hora de comer, decidin presiona-lo para que fixase o dia de comezar as nosas férias en París. Estabamos a charlar tranquilamente, e o meu irmán viña de tomar a sua medicina, que non suspendera para nada. Ía eu abordar o tema, cando as palabras desapareceron da miña mente, e perguntei-me por un segundo o que peso xelado e intolerábel esmagaba o meu corazón e me alasaba como se me pechasen viva nunha caixa.

Coméramos sen acender as velas. O cuarto pasara da penumbra á lobreguez, e as paredes e os recunchos confundian-se entre sombras indistintas. Pero dende onde eu estaba sentada podía ver a rúa, e cando pensaba no que ia dicir-lle a Francis, o ceo comezou a se envermellar e a brillar, como durante aquela noite que tan ben relembraba; e no espazo que se abria entre os dous escuros blocos de casas apareceu o horríbel resplandor das lapas: arrepiantes remuíños de nubes retortas, enormes abismos de lume, masas grises como o vafo que se desprende dunha cidade fumeante e unha luz maligna brillando nas alturas coas línguas do mais ardente lume, e na terra, coma un imenso lago de sangue. Volvín os ollos ao meu irmán; as palabras á penas formaban-se nos meus beizos, cando vin a sua man sobre a mesa. Entre o polgar e o índice tiña unha marca, unha pequena mancha do tamaño dunha moeda de seis peniques e a cor dun moretón. Nombergantes, por algun sentido indefinibel, souben que non era un golpe. Ah!, se a carne humana puidese arder en lapas, e se a lapa fose negra como a noite… sen pensamento nen palabras, o horror invadiu-me ao vé-lo, e no mais profundo do meu ser comprendin que era un estigma. Durante algúns interminábeis segundos, o manchado ceo escureceu-se como se se tratase da medianoite, e cando a luz volveu, atopaba-me soa no silencioso cuarto. Pouco despois, puiden ouvir como saía o meu irmán.

Mália que xa era tarde, puxen o sombreiro e fun visitar ao doutor Haberden, e no seu amplo consultório, mal iluminado por unha vela que o doutor trouxo consigo, con beizos trémulos e voz vacilante pese á miña determinación, contei-lle todo o que acontecera desde o dia en que o meu irmán comezou a tomar a medicina até a horríbel marca que descobrira facia magoas meia hora.

Cando acabei, o doutor me ollou durante un momento cunha expresión de grande compaixón no seu rosto.

- A miña querida señorita Leicester -dixo- vosté desacougou polo seu irmán; preocupa-se moito por el, estou seguro, nonsí?

- Si, ten-me preocupada – dixen. Desde fai unha ou duas semanas non estiven tranquila.

- Moi ben. Xa sabe vosté o complicado que é o cerebro.

- Comprendo o que quere vostede dicir, pero non estou enganada. vin cos meus próprios ollos todo o que acabo de lle dicer.

- Si, si; por suposto. Pero os seus ollos estiveran contemplando ese extraordinário lusco-fusco que tivemos hoxe. É a única explicación. Mañá comprobará-o á luz do dia, estou seguro. Pero lembre que sempre estou á sua disposición para lle emprestar calquera axuda que estea ao meu alcance. Non duvide en acudir a min ou mandar-me chamar se se atopa nun apuro.

Marchei desacougada, completamente confusa, chea de tristura e temor, e sen saber o que facer. Cando nos reunimos o meu irmán e eu ao dia seguinte, lle dirixin unha rápida ollada e descobrin, co corazón esmagado, que levaba a man direita envolta nun pano. A man na que vira aquela mancha de lume negro.

- O que tes na man, Francis? -perguntei-lle con firmeza.

- Nada importante. Anoite curtei-me un dedo e saiu-me moito sangue. Vendei-mo o mellor que puiden.

- Eu curarei-cho ben, se queres.

- Non, grazas, querida, isto abondará. Que che parece se almorzamos? Teño moita fame.

Sentámo-nos, e eu observaba-o. Comeu e bebeu moi pouco. Tiraba-lle a comida ao can cando coidaba que eu non ollaba. Habia unha expresión nos seus ollos que nunca lle vira; cruzou pola miña mente a idea de que aquela expresión non era humana. Estaba firmemente convencida de que, por horroroso e incríbel que fose o que vira a noite anterior, non era unha ilusión, nen era nengun engano dos meus sentidos agobiados, e, no transcurso da mañá, fun de novo á casa do médico. O doutor Haberden moveu a cabeza contrariado e incrédulo, e semellou reflexionar durante uns minutos.

- E di vosté que continua tomando a medicina? Pero, por que? Segundo teño entendido, todos os síntomas de que se queixaba desapareceron fai tempo. Por que segue tomando esa beberaxe, se xa se atopa ben? E, a propósito, onde encarregou que lle preparasen a receita? Con Sayce? Nunca envío a ninguén alá; o anciano está-se a volver descuidado. Subpoño que non terá vostede inconveniente en vir comigo á sua casa; gostaria-me falar con el.

Fomos xuntos á tenda. O vello Sayce coñecía ao doutor Haberden, e estaba disposto a lle dar calquera clase de información.

- Segundo teño entendido, vostede leva varias semanas preparando esta receita miña ao señor Leicester -dixo o doutor, entregando-lle ao anciano un anaco de papel.

- Si -dixo-, e xa me queda moi pouco. É unha droga moi pouco comun, e tiven-a adegada durante moito tempo sen a usar. Se o señor Leicester continua o tratamento, terei que encarregar mais.

- Por favor, deixe-me ver o preparado -dixo Haberden.

O farmacéutico deu-lle un tarro. Haberden sacou-lle o tapón, cheirou o contido e ollou con estrañeza ao anciano.

- De onde quitou isto? -dixo-. O que é? Ademais, señor Sayce, isto non é o que eu prescrebin. Si, si, xa vexo que a etiqueta está ben, pero lle digo que ésta non é a medicina correcta.

- Tiven-a moito tempo – dixo o ancián, estarrecido -. Merquei-lla a Burbage, como de costume. Non ma piden con frecuéncia, e a tiven desde fai alguns anos. Como ve vosté, xa fica moi pouco.

- Seria mellor que mo dese -dixo Haberden-. Témo-me que houbo un engano.

Marchamos da tenda en siléncio; o médico levaba baixo o brazo o tarro envolto en papel.

- Doutor Haberden -dixen, cando xa levábamos un pouco camiñando-, doutor Haberden.

- Si -dixo el, ollando-me sóbriamente.

- Quixese que me diga o que estivo a tomar o meu irmán duas veces ao dia durante pouco mais dun mes.

- Francamente, señorita Leicester, non o sei. Falaremos disto cando cheguemos á miña casa.

Continuamos camiñando sen pronunciar palabra, até que chegamos á sua casa. Pediu-me que sentase, e comezou a pasear dun estremo ao outro do cuarto, coa face ensombrecida por temores nada comúns.

- Ben -dixo ao fin-. Todo isto é moi estraño. É natural que se sinta alarmada, e debo confesar que estou moi lonxe de me sentir tranquilo. Deixemos a un lado, rogo-llo, o que vosté me contou anoite e esta mañá, ainda que persiste o feito de que durante as últimas semanas o señor Leicester estivo a saturar o seu organismo cun preparado completamente descoñecido para min. Como lle digo, iso non é o que eu lle receitei. Non obstante, está por ver o que contén realmente este tarro.

Desenvolviu-no, verteu cautelosamente uns poucos gráns de pó branco nun anaquiño de papel e examinou-nos con curiosidade.

- Si -dixo-. Semella sulfato de quinina, como vosté di; forma escamiñas. Pero chéire-o.

Tendeu-me o tarro, e eu inclinei-me a cheirar. Era un olor estraño, empalagoso, etéreo, irresistíbel, como o dun anestésico forte.

- Mandarei-no analisar -dixo Haberden-. Teño un amigo que se adica á química. Despois saberemos o que facer. Non, non; non me diga nada sobre a outra cuestión. Non quero escoitá-lo de momento. Siga o meu consello e procure non pensar mais niso.

Aquela tarde, o meu irmán non saiu como sempre despois da comida.

- Xa me divertin abondo – dixo cun riso estraño – e debo voltar aos meus vellos costumes. Un pouco de leis será o descanso axeitado, tras unha dose tan sobrecargada de pracer -sorriu para si mesmo. Pouco despois subiu ao seu cuarto. A sua man seguia vendada.

O doutor Haberden pasou por casa uns dias mais tarde.

- Non teño nengunha notícia especial para vosté -dixo-. Chambers está fora da cidade, asi que non sei nada que vosté non saiba sobre a substáncia. Pero gostaria-me ver ao señor Leicester, se está na casa.

- Está no seu cuarto -dixen-. Direi-lle que está vosté aqui.

- Non, non; eu subirei. Quero falar con el con toda tranquilidade. Atreveria-me a dicer que nos alarmado moito por moi pouca cousa. Ao fin e ao cabo, sexa o que sexa, semella que ese pó branco lle sentou ben.

O doutor subiu, e, ao pasar polo recebedor, oín-o chamar á porta, abrir-se esta, e pechar-se despois. Estiven a esperar no siléncio da casa durante mais dunha hora, e a quietude voltaba-se cada vez mais intensa, mentres as maniñas do reloxo movían-se amodo. Oí enriba o ruído dunha porta que se abria vigorosamente, e o médico baixou. Os seus pasos cruzaron o recebedor e detiveron-se ante a porta. Respirei longamente e con dificuldade, vin a miña face, nun espello, demasiado esbranquizada, mentres el voltaba e paraba na porta. Habia un indecibel horror nos seus ollos; sustivo-se cunha man no apoio dunha cadeira, o seu beizo inferior tremia como o dun cabalo; tragou cuspe e tatexou unha série de sons inintelixíbeis, antes de falar.

- Vin a ese home -comezou, nun áspero susurro-. Acabo de pasar unha hora con el. Deus meu! E estou vivo e inteiro! Eu que me enfrontei toda a miña vida coa morte e coñezo as ruínas da nosa fortaleza… Pero iso non, Deus meu, iso non! – e cobriu-se o rosto coas mans para apartar de si algunha horríbel visión.

- Non me mande chamar outra vez, señorita Leicester -dixo, recobrando un pouco a compostura-. Nada podo facer xa por esta casa. Adeus.

Vin-o baixar os chanzos tremoroso, e cruzar o calzado en dirección á sua casa. Deu-me a impresión de que envellecera dez anos desde a mañá.

O meu irmán ficou no seu cuarto. Dixo-me con voz á penas recoñecíbel que estaba moi ocupado, que lle gostaria que lle deixase a súa comida afóra da porta, e que me fixese cargo dos criados. Desde aquel dia, semellou-me que o arbitrário conceito que chamamos tempo desaparecera para min. Vivia coa contínua sensazón de horror, levando a cabo a rotina da casa, e falando só o imprescindibel cos criados. De vez en cando saía a pasear unha hora ou dúas e logo voltaba a casa. Pero tanto dentro coma fóra, o meu espírito se detiña ante a porta pechada do cuarto de enriba, e tremendo, esperaba que se abrise.

Dixen que á penas me daba conta do tempo, pero subpoño que deberon transcorrer un par de semanas, desde a visita do doutor Haberden, cando un dia, despois do paseo, volvía a casa reconfortada cunha sensazón de alivio. O ar era dóce e agradábel, e as formas louvanas das follas verdes aboiaban na praza como unha nube; o perfume das flores enfeitizaba os meus sentidos. Sentia-me feliz e camiñaba con lixeireza. Cando ía cruzar a rúa para entrar na casa, detiven-me un momento a esperar que pasase un carro e ollei por casualidade cara as xanelas. De contado encheron-se os meus ouvidos dun fragor tumultuoso de augas profundas e frías; o corazón deu-me un volco e caiu nun pozo sen fondo, e fiquei sobrecollida dun terror sen forma nen figura. Estendin cegamente unha man na escuridade para non cair, mentres as pedras tremían baixo os meus pés, perdian consisténcia e semellaban afundir-se. No momento de ollar cara a xanela do meu irmán, abriu-se a persiana, e algo dotado de vida asomou-se a contemplar o mundo. Non, non podo dicer se vin un rosto humano ou algo semellante; era unha criatura vivinte con dous ollos chameantes que me ollaron desde o centro de algo amorfo representando o símbolo e o testemuño de todo o mal e a sinistra corrupción. Durante cinco minutos fiquei inmóbel, sen forza, présa da angustia, a repunáncia e o horror. Ao chegar á porta, corrin chanzos enriba, até o cuarto do meu irmán, e chamei-no.

- Francis, Francis! -berrei-. Polo amor de Deus, contesta-me. O que é esa besta horrorosa que tes no cuarto? Quita-a, Francis, chimpa-a fóra de aqui!

Ouvín un ruído como de pés que se arrastraban, lentos e cautelosos, e un son afogado, como se alguén loitase por dicir algo. Despois, o són dunha voz, rota e apagada, pronunciou unhas palabras que á penas puiden entender.

- Aqui non hai ren -dixo a voz-. Por favor, non me amoles. Non me atopo ben hoxe.

Voltei-me, horrorizada pero impotente. Perguntaba-me por que me mentiría Francis, pois vira, ainda que só fose por un momento, a aparición aquela, demasiado nítida para me enganar. Sentei en siléncio, consciente de que fora algo mais, algo que vira no primeiro intre de terror antes de que aqueles ollos chameantes se fixasen en min. E de contado lembrei-no. Ao ollar cara enriba, as persianas estaban-se a pechar, pero tiven tempo de ver a aquela creatura, e ao evoca-la, comprendin que a imaxe non se borraria xamais da miña memória. Non era unha man; non habia dedos que sostivesen o postigo, se non un muñón negro que a empurraba. O torpe movemento da pata dunha besta gravara-se nos meus sentidos, antes de que aquela onda de terror me chimpase ao abismo. Horroricei-me ao lembrar isto e pensar que aquela horrorosa preséncia vivia con meu irmán. Subin de novo e chamei-no, pero non me contestou. Aquela noite, un dos criados veuo ao meu cuarto e contou-me con certo receo que habia tres dias que colocaba regularmente a comida xunto á porta e despois retiraba-a intacta. A serventa petara, pero sen obter resposta; só ouviu os mesmos pés arrastrándo-se que eu ouvira. Pasaron os dias, un tras outro, e seguiron deixando-lle ao meu irmán as comidas diante da porta e retirando-as intactas, e ainda que petei repetidamente á porta, non conseguin xamais que me contestase. A servidume quixo entón falar comigo. Seica estaban tan alarmados coma eu. A cociñeira dixo que cando o meu irmán se pechou por vez primeira no seu cuarto, ela comezou a ouvir-lle sair pola noite, e deambular pola casa; e unha vez, segundo dixo, ouviu abrir-se a porta do recebedor, e pechar-se despois. Pero habia varias noites que non oía ruído algun. Por último, a crise desencadeou-se; foi na penumbra do serán. O salón onde me atopaba foi-se povoando de trevas, cando un alarido terríbel desgarrou o siléncio e ouvín uns precipitados pasos escabulir-se pola escaleira. Agardei, e un segundo despois irrompeu a doncela no cuarto e ficou diante de min, esbranquizada e tremorosa.

- Oh, señorita Helen! -bisbillotou-. Por Deus, señorita Helen! O que aconteceu? Olle a miña man, señorita, olle esta man!

Conducin-a até a xanela, e vin unha mancha húmida e negra na sua man.

- Non che comprendo -dixen-. Queres explicar-te?

- Estaba a arrobar o seu cuarto hai un momento – comezou-. Estaba a mudar as sabas, e de súpeto caiu-me na man algo mollado; ollei cara enriba e vin que era o teito, que estaba negro e pingaba xusto por riba de min.

Primeiro ollei-na con severidade e logo mordin-me os beizos.

- Ven comigo -dixen-. Trae a tua vela.

O cuarto onde eu durmia estaba embaixo do do meu irmán, e ao entrar sentín que eu tremia tamén. Ollei o teito; nel habia unha mancha negra e húmida, que pingaba persistente sobre un charco horríbel que enchoupaba a branca roupa da miña cama.

Lancei-me escaleirs enriba e petei con forza a porta.

- Francis, Francis, irmán meu! O que che pasou?

Puxen-me a escoitar. Houbo un són afogado; logo, un gorgorexo e un vómito, pero ren mais. Chamei mais forte, pero non contestou.

A pesar do que o doutor Haberden dixera, fun buscá-lo.

Contei-lle, cos ollos arrasados en bágoas, o que acontecera, e el escoitou-me cunha expresión de dureza no semblante.

- En lembranza de seu pai – dixo finalmente-, irei con vosté, ainda que nada podo facer por el.

Saímos xuntos; as ruas estaban escuras, silenciosas e mestas polo calor e a sequidade de várias semanas. Baixo os farois de gas, o rosto do doutor via-se branco. Cando chegamos a casa, tremían-lle as mans.

Non duvidamos, se non que subimos directamente. Eu sustiña a lámpada e el chamou con voz forte e decidida:

- Señor Leicester, oe-me? Insisto en ve-lo. Conteste de contado.

Non houbo resposta, pero os dous ouvimos aquel gorgorexo que xa mencionei.

- Señor Leicester, estou a esperar. Abra a porta neste intre, ou verei-me obrigado a botá-la abaixo -dixo. E chamou unha terceira vez, cunha voz que fixo eco por todo o edifício: Señor Leicester! Por última vez, ordeo-lle abrir a porta.

- Ah! -exclamou, despois duns pesados momentos de siléncio-, estamos a perder o tempo. Seria tan amabel de me proporcionar un atizador ou algo semellante?
Corrin a un pequeno cuarto onde gardabamos as cousas vellas e atopei unha espécie de sacho que coidei lle serviria ao doutor.

- Moi ben – dixo-, isto funcionará. Poño no seu coñecemento, señor Leicester – berrou polo ollo da pechadura-, que vou estragar a porta!

Entón comezou a descarregar golpes co sacho, facendo saltar a madeira en estelas. De pronto, a porta abriu-se cun berro horroroso dunha voz inumana que, como un ruxido monstruoso, brotou inarticuladamente na escuridade.

- Sosteña a lámpada -dixo entón o doutor. Entramos e ollamos  por todo o cuarto.

- Aí está – dixo o doutor Haberden, deixando escapar un suspiro-. Olle, nese recuncho.

Sentin unha punzada de horror no corazón. No chan habia unha masa escura e pútrida, fervendo de corrupción e horrorosa podredume, nen líquida nen sólida, que se derretia e transformaba-se perante os nosos ollos cun gorgorexo de burbullas oleaxinosas. E no centro brillaban dous pontos chameantes, coma dous ollos.
E vin, tamén, como se abanou aquela masa nunha contorsión tremorosa, e como tratou de se erguer algo que ben podia ser un brazo. O doutor avanzou, alzou o sacho e descarregou un golpe sobre os dous pontos brillantes; e petou unha e outra vez, enfurecido. Finalmente reinou o siléncio.

Un par de semanas mais tarde, cando xa me recobrara da terríbel impresión, o doutor Haberden veu a me visitar.

- Traspasei o meu consultório -comezou-. Mañá emprendo unha longa viaxe por mar. Non sei se voltarei a Inglaterra algun dia; é moi probabel que merque un pequeno terreno en Califórnia e fique-me alá o resto da miña vida. Trouxen-lle este sobre, que vosté poderá abrir e ler cando se sinta con forza e valor para iso. Contén o informe do doutor Chambers sobre a mostra que lle remitin. Adeus señorita, adéus.

Encanto marchou, abrin o sobre e lin os papeis. Non podia esperar. Aqui está o manuscrito, e, se mo permiten, lles lerei a asombrosa história que narra:

O meu querido Haberden -comezaba a carta-: Pido-lle mil perdóns por me ter demorado en contestar a sua pergunta sobre a substáncia branca que me enviou. A dicir verdade, duvidei un tempo sobre o que determinación tomar, pois hai tanto fanatismo e ortodoxia nas ciéncias físicas como na teoloxia, e sabia que se eu me decidia a lle contar a verdade, poderia ofender prexuízos que algunha vez me foron queridos. Non obstante, decidin ser sincero con vostede, asi que, en primeiro lugar, permíta-me entrar nunha breve aclaración persoal.

“Vosté coñece-me, Haberden, dende hai moitos anos, como un escrupuloso home de ciéncia. Vosté e eu falamos decote das nosas profisións, e discutido o abismo insondabel que se abre aos pés de quen coidan atinxir a verdade por camiños que se apartan da via ordinária da experiéncia e a observación da matéria. Lembro o desdén con que me falaba vosté unha vez daqueles científicos que escarbaron un pouco no oculto e insinuaron que se cadra, despois de todo, non son os sentidos a raia eterna e impenetrabel de todo coñecemento, o imudábel limite, alén do cal nengun ser humano chegou xamais. Rimos cordialmente, e coido que con razón, das parvadas do ‘ocultismo’ actual, disfrazado baixo nomes diversos: mesmerismos, espiritualismos, materializacións, teosofías, e toda a complicada infinidade de imposturas, coa sua maquinária de trucos e esconxuros, que son a verdadeira armazón da máxia que se ve polas ruas londinenses. Con todo, a pesar do que lle dixen, debo confesar-lle que non son materialista, tomando este termo na sua acepción mais común. Fai moitos anos convencin-me -convencin-me mália do meu anterior escepticismo-, de que a miña vella teoria da limitación é absoluta e totalmente falsa. Quizais esta confesión non lle surprenda na mesma medida en que lle surprende-se fai vinte anos, pois estou seguro de que non deixará de observar que, desde fai algun tempo, certas hipótese foron superadas por homes de ciéncia que non son nada menos que transcendentais; e temo-me que a maior parte dos modernos químicos e biólogos famosos non duvidarian en subscrebir o díctum da vella escolástica, Omnia exeunt in mysterium, que sinifica que toda póla do saber humano, se nos remontamos ás suas orixes e primeiros princípios, esvaéce-se no mistério. Non teño por que agobia-lo agora cunha relazón detallada dos dolorosos pasos que me conduciron ás miñas conclusións. Uns cantos experimentos do mais simples me deron motivo para duvidar do meu próprio ponto de vista, o tren de pensamento que xurdiu naquelas circunstáncias relativamente paradóxicas, levou-me lonxe. A miña antiga concepción do universo veu-se abaixo; estou nun mundo que me resulta tan estraño e temíbel como as interminábeis ondas do océano aos ollos de quen o contempla por primeira vez desde Darien. Agora sei que os limites dos sentidos, que resultaban tan impenetrabeis que semellaban pechar-se no ceo e afundir-se nunhas trebas de profundidade inalcanzabel non son as barreiras tan inexorabelmente herméticas que pensáramos, se non os veos finísimos e etéreos que se desfan ante o investigador e se disipan como a brétema matinal dos regatos. Sei que vosté non adoptou xamais unha postura materialista; vosté non tratou de estabelecer unha negación universal, pois o seu sentido comun o apartou de tal absurdo. Pero estou convencido de que atopará o que digo estraño e repugnante á sua habitual forma de pensar. Non obstante, Haberden, o que digo é certo; e na nosa linguaxe común, trata-se da verdade única e científica, probada pola experiencia. E o universo é mais espléndido e mais terríbel do que imaxinábamos. O universo enteiro, o meu amigo, é un tremendo sacramento, unha forza, unha enerxia mística e inefabel, velada pola forma exterior da matéria. E o home, e o sol, e as demáis estrelas, a flor, e a herba, e o cristal do tubo de ensaio, todas e cada un, son tanto materiais coma espirituais e están suxeitas a unha actividade interior.

Probabelmente perguntará-se vosté, Haberden, onde vou con todo isto; pero coido que unha pequena reflexión poderá aclará-lo. Vosté comprenderá que, desde semellante ponto de vista, muda a concepción enteira de todas as cousas, e o que nos semellaba incríbel e absurdo poderia ser posíbel. En resumo, debemos ollar con outros ollos a lenda e as crenzas, e estar preparados para aceitar feitos que se converteran en fábulas. En verdade, esta esixéncia non é excesiva. Ao fin e ao cabo, a ciéncia moderna admite xa moitas cousas. É certo que non se trata de crer na bruxería, pero há-se conceder certo crédito ao hipnotismo; as pantasmas están pasadas de moda, pero ainda hai moito que dicir sobre a teoria da telepatía.

Poña-lle un nome grego a unha superstición e acredite nela, e será case un provérbio.

“Até aqui a miña aclaración persoal. Agora ben, vosté enviou-me un tarro tapado e selado, que contiña unha pequena cantidade dun pó branco e escamoso, e que certo farmacéutico proporcionou a un dos seus pacientes. Non me surprende que vosté non conseguise ningún resultado nas suas análises. É unha substáncia que hai moitos centos de anos caiu no esquecimento e que é xa descoñecida hoxe en dia. Xamais esperaba que me chegase dunha farmácia moderna.

Seica non hai nengunha razón para duvidar da veracidade do farmacéutico. Efectivamente, como di, puido mercar nun almacén as sales que vosté prescribiu; e é moi posíbel tamén que ficasen no seu andel durante vinte anos, ou talvez mais. Aqui comeza a intervir o que chamamos chou ou casualidade: durante todos estes anos, as sales desa botella estiveron expostas a certas variacións periódicas de temperatura; variacións que probabelmente abalan entre os cinco e os 30 graus centígrados. E, polo que se apreza, tales alteracións, repetidas ano tras ano durante períodos irregulares, con distinta intensidade e duración, provocaron un proceso tan complexo e delicado que non sei se un moderno aparello científico, manexado coa máxima precisión, poderia producir o mesmo resultado.

O pó branco que vosté me enviou é algo moi diferente do medicamento que vosté receitou; é o pó con que se preparaba o Viño Sabático, o Vinum Sabbati. Sen dúvida lería vosté algo sobre os aquelarres das meigas, e riría-se dos relatos que facian tremer aos nosos maiores: gatos negros, vasoiras e maldicións formuladas contra a vaca dalgunha pobre vella.

Desde que descobrin a verdade, pensei decote que, en xeral, é unha grande sorte que se acredite en todas estas supercherías, pois deste modo se agochan moitas outras cousas que é preferíbel ignorar. Non obstante, se se toma a moléstia de lér o apéndice á monografía de Payne Knight atopará que o verdadeiro Sabbath era algo moi diferente, ainda que o escritor moi felizmente evitara imprimir todo o que sabía. Os segredos do verdadeiro Sabbath datan de tempos moi remotos, e sobreviviron até a Idade Meia. Son os segredos dunha ciéncia maligna que existia moitísimo antes de que os ários entrasen en Europa. Homes e mulleres, seducidos e sacados dos seus fogares con pretextos diversos, ian a se axuntar con certos seres especialmente calificados para asumir con toda xustiza o papel de demos. Estes homes e estas mulleres eran conducidos polos seus guias a algunha paraxe solitária e despovoada, tradicionalmente coñecida polos iniciados e descoñecida para o resto do mundo. Quizais a unha cova, nalgun monte pelado e varrido polo vento, ou a un recóndito lugar, nalgún bosque imenso. E alá celebraba-se o Sabbath. Alá, á hora mais escura da noite, preparaba-se o Vinum Sabbati, enchia-se o cáliz diabólico até os bordes e oferecia-se aos neófitos, quen participaban dun sacramento infernal; sumintes caficem principis inferorum, como o expresa moi ben un autor antigo. E de súpeto, cada un dos que beberan via-se atraído por un acompañante (mistura de feitizo e tentación ultraterrea) que o levaba aparte para lle proporcionar goces mais intensos e mais vivos cós do ensoño, mediante a consumación das nupcias sabáticas.

É difícil escribir sobre estas cousas, príncipalmente porque esa forma que atraía cos seus encantos non era unha alucinación se non, por horroroso que semelle, o home mesmo. Debido ao poder do viño sabático – uns poucos gráns de pó branco disoltos nun vaso de auga-, a morada da vida abria-se en dous, disolvendo-se a humana trindade, e o verme que nunca morre, o que dorme no interior de todos nós, transformaba-se nun ser tanxíbel e externo, e vestia-se coa roupaxe da carne. E daquela, á medianoite, repetia-se e representaba a caída orixinal, e o ser horroroso oculto baixo o mito da Árbore do Ben e do Mal era novamente enxendrado. Tales eran as nuptiae sabbati.

“Prefiro non dicir mais. Vosté, Haberden, sabe, tan ben coma eu que non poden infrinxir-se  as leis mais triviais da vida, e que un acto tan terríbel como éste, no que se abría e profanaba o sítio mais íntimo do templo, era seguido dunha vinganza feroz. O que comezaba coa corrupción, remataba tamén coa corrupción.

Debaixo está o seguinte, da man do doutor Haberden:

Por desgraza, todo isto é estrita e totalmente certo. O seu irmán confesou-mo todo a mañá en que estiven con el. O primeiro que me chamou a atenzón foi a sua man vendada, E obriguei-no a que ma amosase. O que vin eu, un home de ciéncia, puxo-me enfermo de ódio. E a história que me vin obrigado a escoitar foi infinitamente mais horrorosa do que seria capaz de imaxinar. Até sentin-me tentado a duvidar da Bondade Eterna, que permite que a natureza ofereza tan abominabeis posibilidades. E se non vise vosté o desenlace cos seus próprios ollos, lle pediria que non acreditase a nada de todo isto. A min non me fican mais ca unhas semanas de vida, pero vosté é moza, e quizais poda esquecé-lo.

Dr. Joseph Haberden.

Ao cabo de dous ou tres meses escoitei que o Dr. Haberden morrera no mar pouco despois de que o seu barco saíse de Inglaterra.


Se che gustou este artigo, podes comparti-lo!

  • Facebook
  • Twitter
  • Cabozo
  • Chuza!
  • email
  • Engadir a favoritos
  • Meneame
  • MySpace
  • Reddit
  • Tuenti
  • Hyves
 

 

 

Ainda non hai comentários

Chegaches tarde! os comentários desta nova xa están pechados.

 

Etiquetas

,

Novas relacionadas

O autor

Arthur Machen (3 de março de 1863 - 30 de março de 1947) foi um escritor e jornalista galês, famoso pelos seus contos e novelas de terror e fantasia, além de ter sido ator durante um certo tempo.