O ladrón do tempo

Nunca sabes o que vai vender nestes tempos. É un problema para os auténticos ladróns de tempo profesionais coma min. Podes estudiar perfís culturais, analizar tendéncias do Mercado, contratar chamáns da publicidade… e ainda así fallar na secuéncia. Non hai garantías nin explicacións. Simplemente non podes dicir por adiantado quen é o que terá o tempo mais valioso.

Non era así nos vellos días. Tiñamos todos aqueles praceres indirectos que fornecer, todos eses usuários famentos dunha nova experiéncia. Os atletas tiñan un tempo de mercado, os paracaidistas, os escaladores no cúmio da montaña. Mesmo pilotar un trineo lixeiro por un brillante túnel de xelo? Ese foi ún dos meus millores daquela. Ou correr diante dos touros en Pamplona? Ou loitar cunha anaconda no bosque tropical do Amazonas? Esas eran grandes vendas no seu día.

O porno tamén era bó, unha emoción escandalosa sen risco de contáxios. Fixen unha chea de sórdidas sincronizcións durante os meus primeiros tempos de aprendiz – o que fora con tal de enchera a miña cuota – e un traballo longo e duro, non tes nin ideia. As prostitutas eran un obxectivo óbvio e doado, pero se souberas o que tiñan na cabeza levarían-te á castidade de puro aburrimento. A cea para os nenos, a colada, vai ter este tipo un ataque ao corazón estando enriba de min ou? Como algunhas delas facían un espectáculo animado non-o comprendo. A maioría non pagaban a pena o tempo de computador por soubar a secuéncia. Precisas un auténtico fanático mesmo para o porno marxinal.

E por lle dar o mesmo tempo á outra face da moeda, relembremos as vellas secuéncias de evanxeo. Relembras Carismanía? Recordas presidir unha reunión de milleiros de persoas, rodeado dun mar de mans alzadas en oración, o espírito da glória camiñando sobre as augas, movéndo-se no teu corazón, falando cos teu beizos – esa foi a miña primeira venda millonária, unha que confirmou a miña reputación coma ladrón de tempo por exceléncia. Eses foron os bós vellos días.

Agora o público está saciado, normal. Cada acto que poidas concebir nun ser humán xa está gravado. Roubou-se tempo abondo para volver ao Pleistoceno. É simplemente imposíbel abraiar ao usuário moderno e sofisticado, traer outra novela á súa vasta experiéncia. Xa gañou o campionato do mundo e foi elixido Presidente dos Estados Unidos. Xa estivo no espazo sen gravidade e fíxo-o con Marilyn Monroe, posíbelmente todo ao mesmo tempo. O que pode engadir un ladrón de tempo a iso?

Concentrar-se na técnica, iso é o que lle digo aos meus millores estudantes hoxe. O roubo do tempo é un arte, a suprema forma de entretemento. Somos profesionais intelixentes roubando para usuários intelixentes, e non conta o que revelamos senón o que damos a entender. A experiéncia humana por si soa é só unha base na que construir, a harmonía de fondo nunha sinfonía experimental. Con boa técnica un ladrón de tempo pode converter O Descanso do Bibliotecário nun supervendas. Que secretos pensamentos se agochan após deses afábeis ollos? Que exóticas imaxinacións? Podes explorar os niveis subconscientes se estás ben sintonizado: tes que usar todos os avances tecnolóxicos. Estou a traballar agora nunha nova xeración de secuéncias “superconscientes”. O usuário discrimina hoxe…

Por onde ía? Algunha vez miraches a miña secuéncia de Heroe? Ás veces das cun clásico coma ese sen un chisco de previsión. Estaba na miña unidade móbil aquel día, escaneando as rúas por calquera cousa para facer a miña cuota, cando decatei-me do edifício ardendo, unha casa de ladrillo de dous pisos con lapas que saían pola porta de diante e unha brétema de fume enroscándo-se sobre os aleiros. O edifício chuchaba aire cun són audíbel, resoprando por osíxeno coma un forno de leña sobrequentado. Había unha multitude ao redor. Os bombeiros estaban a afastar aos pais para que non volveran dentro. Podías de feito oír aos nenos berrando a través das fiestras dos pisos de arriba.
Activei o meu sistema e comecei e escanear visualmente aos peóns. Estaba á procura dunha base emocional particular, esa sensación de sede de sangue que ás veces atopas nunha secuéncia de morte – só unha insensíbel secuéncia comercial de fiasco para os semanários. Decatei-me dun xoven fitando embelesado para arriba, a face paralizada coa tensión, e coidei que atopara un obxectivo que pagaba a pena. Probei e atopei bó contido emotivo. Bloqueéi-no en modo cerebral completo e comecei a ampliar os meus filtros. Horror, pánico, – un sinal irresistíbel. Afinei a visión para corrixir un pequeno astigmatismo e maximicei o sinal olfativo do fume. Aumentei os niveis das amígdalas e do hipocampo para o efecto artístico e rebaixei a cognición verbal, que semellaba enredada nunha rutina circular sobre axentes sobrenaturais. Sincronicei e comecei o traspaso da secuéncia.

Eu/nós estabamos alí, saboreando o fume coma ácido quente, oindo os berros dos nenos sobre a charla da multitude, retrocedendo interiormente e rebotando a unha consciéncia completa, rebotando coma nun tambor, coma unha lente enfocando e desenfocando unha escena demasiado truculenta para contemplar. Eu/nós non podiamos aceptar a realidade, a tortura dos inocentes.

Algo rachou-se – así é ainda coma o describiría no día de hoxe. Unha reorganización conceptual completa. Do caos xurdiu a determinación, do terror unha resolución invencíbel. Eu/nós corrimos cara o lume, polas escaleiras ennegrecidas, cegados polo fume e xadeando, nunca temendo á morte. Eu/nós eramos invencíbeis, sobrehumáns. Eu/nós seguimos os berros, abrimos portas a patadas, gateamos por alfombras fumeantes. Dous nenos baixo dunha cama e un bebé inconsciente nun berce. Eu/nós axuntámo-los coma sacos da colada, enrolámo-los en sabas e alzámo-los. Eu/nós notei dór daquela, mareo, debilidade. Eu/nós tivemos arcadas co fume e vomitamos bile e tropezamos cara adiante.

Xa experimentaches a secuéncia, coñeces a peculiar auséncia de tempo da fuga do heroe. Mesmo agora en retrospectiva pregúnto-me coma mantiven visión profesional abondo para sinalar o computador por mais tempo. Os avogados déron-se presa en criticar tal acción, coma é o seu dereito, pero os usuários adicados entenden por que me pasei de tempo con Heroe. Tiña que colle-lo todo, con ou sen enmendas contractuais. Estiven alí a primeira vez, sufrín a versión sen editar, non me digas como debo facer o meu traballo.

As mans e os pes do heroe ficaron mutiladas para sempre, a face desfigurada, os pulmóns queimados e ennegrecidos. Os nenos foron tratados no hospotal por inhalació nde fume e dados de alta. Os pais converteron-se ao cristianismo. O heroe mais tarde dixo aos xornalistas que non recordaba ren do que aconteceu. Por suposto que non – eu roubara o episódio enteiro. Enviei ao heroe unha cópia prepublicada e ofrecin-lle o dez por cento para chegar a un acordo extraxudicial polo tempo extra roubado. (A edición final deixou a secuéncia en sete minutos, coma xa sabes) El é un home rico hoxe en día.

A min preguntan-me de seguido se influin no heroe dalgún xeito para que levara a cabo o seu arriscado rescate, se a miña sincronización e roubo da súa actividade cerebral dalgún xeito fabricou a secuéncia, o que, por suposto, é absurdo. O roubo de tempo é puramente pasivo, non se nota nin se pode rastrear polo suxeito. Nunca se intentou unha comunicación de dúas vías fóra do laboratório, e os resultados non valen a pena de se publicaren – conversas telefónicas glorificadas. O heroe se arroxaría ás lapas con ou sen min, e pode agradecer-llo a todos os santos.

Por onde ía? De acordo, imos coa ética cuestionábel. Primeiro decíde-me, quen vai botar de menos realmente cinco minutos de proceso mental? A xente malgasta mais ca iso nun atasco de tráfico ou meditando no wáter. Alguna xente está tan drogada que perden as principais funcións cerebrais durante a maior parte do día. Unha cultura sen respecto polo tempo pode permitir-se perfectamente perder unha fracción inconsistente a mans dos ladróns coma min. Se deus quixer que os nosos pensamentos e sentimentos fosen privados non permitiría que se desenvolve-se a tecnoloxía de seguimento – e non estou tentando ser gracioso, vin abondo cousas estrañas para denegar totalmente a súa existéncia. Confesarei o pior e deixarei que xulgues. Recordas a Noiva Virxe? Esta rapaza pode ter algún motivo de queixa. Aqueles cruciais catro minutos e cincuenta e cinco segundos poden de feito ter unha certa iportáncia sentimental – coma home eu só podo supoñer até que nivel – pero pensa na gratificación indirecta que forneceu a millóns, homes e mulleres, virxes ou o que sexa. Ela contribuiu ao gelstalt social, ela influiu no contorno contemporáneo. Ela sempre pode comprar a secuéncia, estou seguro que xa está en masa no mercado agora. En calquera caso…

Maldición, iso é desconcertante. Por onde ía? A cualidade é a palabra chave estes días. Un bó produto de cualidade nunca pasará de moda. Non está gravado en granito ningures que o mercado comercial non aceptará as sutilezas da expresión artística. Calquera ladrón de tempo pode dominar a perfección técnica, e moitos poden aprender a rachar as regras estándar para obtér un bó efecto, pero só os millores estudantes amosan esa muxica de orixinalidade, ese amor polo tema e pola forma precisos para ter unha secuéncia clásica. O resto seguirá as modas pasaxeiras do seu tempo; fornecerán de bó traballo aos semanários e se cadra farán os gráficos agora e sempre con esforzo supremo e un pouco de sorte. E ninguén estará a salvo do seu foco. Cando a realeza se resinta descenderán coma animais de présa sobre os reis e raíñas por todo o mundo, cando un novo papa é elixido revolotearán coma moscas sobre donuts de azucre. Eu seguín as tendéncias durante a maior parte da miña carreira, así que non malinterpretes as miñas críticas. Só estou decindo que a busca das novidades ten que rematar nalgures, nalgún intre.

Os usuários estiveron no Mar da Tranquilidade e miraron a Terra por riba deles nunha paisaxe luar chea de cráteres. Os usuários danzaron ao ritmo de tambores tribais nunha chaira africana ao redor dunha fogueira. Os usuáriostomaron prestado o cerebro dun físico subatómico para poder coñecer os primeiros nanosegundos da creación, cando to do o universo non era mais grande ca un átocomo de hidróxeno. E ainda así após de todos estes anos, a procura da secuéncia suprema non mostra sinais de decaer, os semanários berran por mais, o público trága-o, crítico, demandando, e agora a atención semella enfocar-se nos ladróns de tempo en si mesmos. Ás veces eu quixer…

Por onde ía?

O Gondoleiro

A negra proa da miña góndola corta suavemente as calmadas augas dos canais. A lustrosa embarcación serviume ben durante moitos anos, levando aos pasaxeiros a través dos canais da cidade baixo as mans dirixentes das xeracións dos meus antepasados.

O sol ocultábase sobre a antiga cidade, tornando as augas nunha cinta negra estendida entre os edificios de pedra arenisca. Respirei fondo a fresca airexa do serán.

Haberá algún sitio máis fermoso que esta marabillosa cidade de canais? Mentres a barca entraba coidadosamente na súa amarradoira, parei a contemplar con satisfación cómo se escurecían os ceos de Marte.

Fin

---

(Tradución de Ana Xaubet)

A novela do pó branco

O meu nome é Leicester; meu pai, o comandante xeneral Wyn Leicester, distinguido oficial de artillería, sucumbiu fai cinco anos a unha complexa enfermidade do fígado, adquirida no letal clima da Índia. Un ano despois, Francis, o meu único irmán, volveu a casa após dunha carreira excepcionalmente brillante na universidade, e aqui ficou, resolto como un ermitaño a dominar o que con razón se chamou o grande mito do Dereito. Era un home que semellaba sentir unha total indiferenza cara todo o que se chama pracer; ainda que era mais guapo que a maioría dos homes e falaba coa ledícia e mais o enxeño dun vagamundo, evitaba a sociedade e pechaba-se no grande cuarto da parte alta da casa para se converter en avogado. Ao princípio, estudaba teimudo durante dez horas diárias; desde que o primeiro lóstrego de luz aparecía no leste até ben avanzada a tarde ficaba pechado cos seus libros. Só adicaba meia hora a comer  comigo, como se se laiase do tempo que perdia niso, e despois saía a dar un curto paseo cando comezaba a cair a noite. Eu coidaba que tanta adicación seria prexudicial, e tratei de aparta-lo suavemente da austeridade dos seus libros de texto, pero o seu ardor semellaba mais ben aumentar que diminuir, e medrou o número de horas diárias de estudo. Falei sériamente con el, suxerin-lle que ocasiónalmente tomase un descanso, ainda que fose só pasar unha tarde de lecer lendo unha novela doada; pero el riu e dixo que, cando tiña vontade de se distrair, lia verbo do réxime de propriedade feudal e burlou-se da ideia de ir ao teatro ou de pasar un mes ao ar libre. Confeso que tiña boa fasquía, e non semellaba sofrir polo seu traballo, pero sabia que o seu organismo acabaria por protestar, e non me enganaba. Unha expresión de desacougo asomou nos seus ollos, via-se débil, até que finalmente confesou que non se atopaba ben de saúde.

Dixo que se sentia inquieto, con sensazón de vertixe, e que polas noites acordaba, aterrorizado e bañado en suor frio, por mor duns horrorosos pesadelos.

- Coidarei-me -dixo-, asi que non te preocupes. Onte pasei toda a tarde sen facer ren, recortado nese cómodo sillón que ti me regalaches, e esgaravellando parvadas nunha folla de papel. Non, non; non me carregarei de traballo. Porei-me ben nunha ou duas semanas, has ver.

Nombergantes, mália as suas afirmacións, decatei-me de que non melloraba, se non que empioraba cada dia. Entraba no salón cunha expresión de abatimento, e esforzaba-se en aparentar ledícia cando eu o observaba. Semellaba-me que tales sintomas eran un mal agoiro, e ás veces, aterrecia-me a nervosa irritación dos seus acenos e a sua estraña e enigmática ollada. Moi en contra sua, convencin-o de que accedera a deixar-se examinar por un médico, e por fin chamou, de moi mala vontade, ao noso vello doutor.

O doutor Haberden animou-me, despois da consulta.

- Non é nada grave -díxo-me-. Sen dúvida lé demasiado, come de présa e volve aos libros con demasiada precipitación e a consecuencia natural é que teña transtornos dixestivos e algunha mínima perturbación do sistema nervoso. Pero coido, señorita Leicester, que poderemos curá-lo. Xa lle receitei unha medicina que obterá bos resultados. Asi que non desacougue.

O meu irmán insistiu en que un farmacéutico da colónia lle preparase a receita. Era un estabelecemento estraño, pasado de moda, exento da estudada coquetería e o calculado esplendor que aledan tanto os escaparates e andeis das modernas boticas. Pero Francis tiña-lle moita simpatia ao ancián farmacéutico e acreditaba totalmente na escrupulosa pureza das suas drogas. A medicina foi enviada ao seu debido tempo, e observei que o meu irmán a tomaba regularmente despois da comida e da cea.

Era un pó branco de fasquía común, do cal disolvia un pouco nun vaso de auga fría. Eu o axitaba até que se diluía, e desaparecia deixando o auga limpo e incoloro. Ao princípio, Francis semellou mellorar notábelmente; o cansazo desapareceu do seu rosto, e volveu-se mais alegre mesmo que cando saiu da universidade; falaba animadamente de se reformar, e recoñeceu que perdera o tempo.

- Adiquei demasiadas horas ao estudo do Dereito – dicía rindo; coido que me salvaches xusto a tempo. Ben, de calquera modo, serei chanceler, pero non debo esquecer-me de vivir. Faremos unha viaxe a París, divertiremo-nos, e manteremo-nos afastados por un tempo da Biblioteca Nacional.

Hei de confesar que me sentin encantada co proxecto.

- Cando imos? -perguntei-. Poderíamos sair pasado mañá, se che parece.

- Non, é demasiado axiña. Despois de todo, non coñezo Londres ainda, e supoño que un home debe comezar por se entregar aos praceres do seu próprio país. Pero sairemos nunha ou duas semanas, asi que pratica o teu francés. Pola miña parte, de Franza só coñezo as leis, e me temo que iso non nos servirá de nada.

Estabamos a rematar de comer. Tomou a sua medicina con aceno de catador, como se fose un viño da cava mais selecta.

- Ten algun sabor especial? -perguntei.

- Non; é como se fora só auga-. Ergueu-se da cadeira e comezou a pasear enriba e abaixo polo cuarto, sen decidir o que facer.

- Imos ao salón a tomar café? -perguntei-lle-. Ou prefires fumar?

- Non; coido que vou dar un paseo. A tarde está moi agradábel. Olla ese lusco-fusco: é como unha grande cidade en lapas, como se, entre as casas escuras, choivese sangue. Si. Vou sair. Axiña estarei de volta, pero levo a miña chave. Boas noites, querida, se é que non che vexo mais tarde.

A porta pechou-se de súpeto tras del, e vin-o camiñar pola rua, balanceando o seu caxado-, e sentin-me agradecida co doutor Haberden por esta melloria.

Coido que o meu irmán volveu a casa moi tarde aquela noite, pero á mañá seguinte atopaba-se de moi bo humor.

- Camiñei sen pensar onde ía – dixo – gozando da frescura do ar, e vivificado pola multitude cando me achegaba aos barrios mais transitados. Despois, en meio da xente, atopei-me con Orford, un antigo parceiro da universidade, e despois… ben, fomos por aí a nos divertir. sentin o que é ser mozo e home. Descobrin que teño sangue nas veas coma os demáis. Citei-me con Orford para esta noite; algúns amigos reuniremo-nos no restaurante. Si, divertirei-me durante unha semana ou dúas, e todas as noites oirei as badaladas dos doce. E despois ti e eu faremos a nosa pequena viaxe.

Foi tal o troco de carácter do meu irmán, que en poucos dias converteu-se nun amante dos praceres, nun indolente asiduo dos barrios alegres, nun cliente fiel dos restaurantes opulentos e nun excelente crítico de baile. Engordaba ante os meus ollos, e non falaba xa de París, pois claramente atopara o seu paraíso en Londres. Eu alegrei-me, pero non deixaba de me sorprender, porque na sua ledícia atopaba algo que me desagradaba, ainda que non podia definir a sensazón. O troco sobreveu-lle pouco a pouco. Seguia volvendo nas frías madrugadas; pero eu xa non lle ouvia falar das suas diversións, e unha mañá, cando almorzabamos xuntos, ollei-mo de súpeto aos ollos e vin a un estraño fronte a min.

- Ouh, Francis! -exclamei-, Francis, Francis! O que fixeches?

E deixando fuxir o pranto, non puiden dicir nen unha palabra mais. Retirei-me chorando ao meu cuarto, pois ainda que non sabia ren, sabía-o todo, e por un estraño xogo do pensamento, lembrei a noite en que saiu por primeira vez, e o cadro da posta de sol que iluminaba o ceo ante min: as nubes, coma unha cidade en lapas, e a chúvia de sangue. Nembergantes, loitei contra eses pensamentos, e considerei que se cadra, despois de todo, non pasara nada malo. Á tarde, á hora de comer, decidin presiona-lo para que fixase o dia de comezar as nosas férias en París. Estabamos a charlar tranquilamente, e o meu irmán viña de tomar a sua medicina, que non suspendera para nada. Ía eu abordar o tema, cando as palabras desapareceron da miña mente, e perguntei-me por un segundo o que peso xelado e intolerábel esmagaba o meu corazón e me alasaba como se me pechasen viva nunha caixa.

Coméramos sen acender as velas. O cuarto pasara da penumbra á lobreguez, e as paredes e os recunchos confundian-se entre sombras indistintas. Pero dende onde eu estaba sentada podía ver a rúa, e cando pensaba no que ia dicir-lle a Francis, o ceo comezou a se envermellar e a brillar, como durante aquela noite que tan ben relembraba; e no espazo que se abria entre os dous escuros blocos de casas apareceu o horríbel resplandor das lapas: arrepiantes remuíños de nubes retortas, enormes abismos de lume, masas grises como o vafo que se desprende dunha cidade fumeante e unha luz maligna brillando nas alturas coas línguas do mais ardente lume, e na terra, coma un imenso lago de sangue. Volvín os ollos ao meu irmán; as palabras á penas formaban-se nos meus beizos, cando vin a sua man sobre a mesa. Entre o polgar e o índice tiña unha marca, unha pequena mancha do tamaño dunha moeda de seis peniques e a cor dun moretón. Nombergantes, por algun sentido indefinibel, souben que non era un golpe. Ah!, se a carne humana puidese arder en lapas, e se a lapa fose negra como a noite… sen pensamento nen palabras, o horror invadiu-me ao vé-lo, e no mais profundo do meu ser comprendin que era un estigma. Durante algúns interminábeis segundos, o manchado ceo escureceu-se como se se tratase da medianoite, e cando a luz volveu, atopaba-me soa no silencioso cuarto. Pouco despois, puiden ouvir como saía o meu irmán.

Mália que xa era tarde, puxen o sombreiro e fun visitar ao doutor Haberden, e no seu amplo consultório, mal iluminado por unha vela que o doutor trouxo consigo, con beizos trémulos e voz vacilante pese á miña determinación, contei-lle todo o que acontecera desde o dia en que o meu irmán comezou a tomar a medicina até a horríbel marca que descobrira facia magoas meia hora.

Cando acabei, o doutor me ollou durante un momento cunha expresión de grande compaixón no seu rosto.

- A miña querida señorita Leicester -dixo- vosté desacougou polo seu irmán; preocupa-se moito por el, estou seguro, nonsí?

- Si, ten-me preocupada – dixen. Desde fai unha ou duas semanas non estiven tranquila.

- Moi ben. Xa sabe vosté o complicado que é o cerebro.

- Comprendo o que quere vostede dicir, pero non estou enganada. vin cos meus próprios ollos todo o que acabo de lle dicer.

- Si, si; por suposto. Pero os seus ollos estiveran contemplando ese extraordinário lusco-fusco que tivemos hoxe. É a única explicación. Mañá comprobará-o á luz do dia, estou seguro. Pero lembre que sempre estou á sua disposición para lle emprestar calquera axuda que estea ao meu alcance. Non duvide en acudir a min ou mandar-me chamar se se atopa nun apuro.

Marchei desacougada, completamente confusa, chea de tristura e temor, e sen saber o que facer. Cando nos reunimos o meu irmán e eu ao dia seguinte, lle dirixin unha rápida ollada e descobrin, co corazón esmagado, que levaba a man direita envolta nun pano. A man na que vira aquela mancha de lume negro.

- O que tes na man, Francis? -perguntei-lle con firmeza.

- Nada importante. Anoite curtei-me un dedo e saiu-me moito sangue. Vendei-mo o mellor que puiden.

- Eu curarei-cho ben, se queres.

- Non, grazas, querida, isto abondará. Que che parece se almorzamos? Teño moita fame.

Sentámo-nos, e eu observaba-o. Comeu e bebeu moi pouco. Tiraba-lle a comida ao can cando coidaba que eu non ollaba. Habia unha expresión nos seus ollos que nunca lle vira; cruzou pola miña mente a idea de que aquela expresión non era humana. Estaba firmemente convencida de que, por horroroso e incríbel que fose o que vira a noite anterior, non era unha ilusión, nen era nengun engano dos meus sentidos agobiados, e, no transcurso da mañá, fun de novo á casa do médico. O doutor Haberden moveu a cabeza contrariado e incrédulo, e semellou reflexionar durante uns minutos.

- E di vosté que continua tomando a medicina? Pero, por que? Segundo teño entendido, todos os síntomas de que se queixaba desapareceron fai tempo. Por que segue tomando esa beberaxe, se xa se atopa ben? E, a propósito, onde encarregou que lle preparasen a receita? Con Sayce? Nunca envío a ninguén alá; o anciano está-se a volver descuidado. Subpoño que non terá vostede inconveniente en vir comigo á sua casa; gostaria-me falar con el.

Fomos xuntos á tenda. O vello Sayce coñecía ao doutor Haberden, e estaba disposto a lle dar calquera clase de información.

- Segundo teño entendido, vostede leva varias semanas preparando esta receita miña ao señor Leicester -dixo o doutor, entregando-lle ao anciano un anaco de papel.

- Si -dixo-, e xa me queda moi pouco. É unha droga moi pouco comun, e tiven-a adegada durante moito tempo sen a usar. Se o señor Leicester continua o tratamento, terei que encarregar mais.

- Por favor, deixe-me ver o preparado -dixo Haberden.

O farmacéutico deu-lle un tarro. Haberden sacou-lle o tapón, cheirou o contido e ollou con estrañeza ao anciano.

- De onde quitou isto? -dixo-. O que é? Ademais, señor Sayce, isto non é o que eu prescrebin. Si, si, xa vexo que a etiqueta está ben, pero lle digo que ésta non é a medicina correcta.

- Tiven-a moito tempo – dixo o ancián, estarrecido -. Merquei-lla a Burbage, como de costume. Non ma piden con frecuéncia, e a tiven desde fai alguns anos. Como ve vosté, xa fica moi pouco.

- Seria mellor que mo dese -dixo Haberden-. Témo-me que houbo un engano.

Marchamos da tenda en siléncio; o médico levaba baixo o brazo o tarro envolto en papel.

- Doutor Haberden -dixen, cando xa levábamos un pouco camiñando-, doutor Haberden.

- Si -dixo el, ollando-me sóbriamente.

- Quixese que me diga o que estivo a tomar o meu irmán duas veces ao dia durante pouco mais dun mes.

- Francamente, señorita Leicester, non o sei. Falaremos disto cando cheguemos á miña casa.

Continuamos camiñando sen pronunciar palabra, até que chegamos á sua casa. Pediu-me que sentase, e comezou a pasear dun estremo ao outro do cuarto, coa face ensombrecida por temores nada comúns.

- Ben -dixo ao fin-. Todo isto é moi estraño. É natural que se sinta alarmada, e debo confesar que estou moi lonxe de me sentir tranquilo. Deixemos a un lado, rogo-llo, o que vosté me contou anoite e esta mañá, ainda que persiste o feito de que durante as últimas semanas o señor Leicester estivo a saturar o seu organismo cun preparado completamente descoñecido para min. Como lle digo, iso non é o que eu lle receitei. Non obstante, está por ver o que contén realmente este tarro.

Desenvolviu-no, verteu cautelosamente uns poucos gráns de pó branco nun anaquiño de papel e examinou-nos con curiosidade.

- Si -dixo-. Semella sulfato de quinina, como vosté di; forma escamiñas. Pero chéire-o.

Tendeu-me o tarro, e eu inclinei-me a cheirar. Era un olor estraño, empalagoso, etéreo, irresistíbel, como o dun anestésico forte.

- Mandarei-no analisar -dixo Haberden-. Teño un amigo que se adica á química. Despois saberemos o que facer. Non, non; non me diga nada sobre a outra cuestión. Non quero escoitá-lo de momento. Siga o meu consello e procure non pensar mais niso.

Aquela tarde, o meu irmán non saiu como sempre despois da comida.

- Xa me divertin abondo – dixo cun riso estraño – e debo voltar aos meus vellos costumes. Un pouco de leis será o descanso axeitado, tras unha dose tan sobrecargada de pracer -sorriu para si mesmo. Pouco despois subiu ao seu cuarto. A sua man seguia vendada.

O doutor Haberden pasou por casa uns dias mais tarde.

- Non teño nengunha notícia especial para vosté -dixo-. Chambers está fora da cidade, asi que non sei nada que vosté non saiba sobre a substáncia. Pero gostaria-me ver ao señor Leicester, se está na casa.

- Está no seu cuarto -dixen-. Direi-lle que está vosté aqui.

- Non, non; eu subirei. Quero falar con el con toda tranquilidade. Atreveria-me a dicer que nos alarmado moito por moi pouca cousa. Ao fin e ao cabo, sexa o que sexa, semella que ese pó branco lle sentou ben.

O doutor subiu, e, ao pasar polo recebedor, oín-o chamar á porta, abrir-se esta, e pechar-se despois. Estiven a esperar no siléncio da casa durante mais dunha hora, e a quietude voltaba-se cada vez mais intensa, mentres as maniñas do reloxo movían-se amodo. Oí enriba o ruído dunha porta que se abria vigorosamente, e o médico baixou. Os seus pasos cruzaron o recebedor e detiveron-se ante a porta. Respirei longamente e con dificuldade, vin a miña face, nun espello, demasiado esbranquizada, mentres el voltaba e paraba na porta. Habia un indecibel horror nos seus ollos; sustivo-se cunha man no apoio dunha cadeira, o seu beizo inferior tremia como o dun cabalo; tragou cuspe e tatexou unha série de sons inintelixíbeis, antes de falar.

- Vin a ese home -comezou, nun áspero susurro-. Acabo de pasar unha hora con el. Deus meu! E estou vivo e inteiro! Eu que me enfrontei toda a miña vida coa morte e coñezo as ruínas da nosa fortaleza… Pero iso non, Deus meu, iso non! – e cobriu-se o rosto coas mans para apartar de si algunha horríbel visión.

- Non me mande chamar outra vez, señorita Leicester -dixo, recobrando un pouco a compostura-. Nada podo facer xa por esta casa. Adeus.

Vin-o baixar os chanzos tremoroso, e cruzar o calzado en dirección á sua casa. Deu-me a impresión de que envellecera dez anos desde a mañá.

O meu irmán ficou no seu cuarto. Dixo-me con voz á penas recoñecíbel que estaba moi ocupado, que lle gostaria que lle deixase a súa comida afóra da porta, e que me fixese cargo dos criados. Desde aquel dia, semellou-me que o arbitrário conceito que chamamos tempo desaparecera para min. Vivia coa contínua sensazón de horror, levando a cabo a rotina da casa, e falando só o imprescindibel cos criados. De vez en cando saía a pasear unha hora ou dúas e logo voltaba a casa. Pero tanto dentro coma fóra, o meu espírito se detiña ante a porta pechada do cuarto de enriba, e tremendo, esperaba que se abrise.

Dixen que á penas me daba conta do tempo, pero subpoño que deberon transcorrer un par de semanas, desde a visita do doutor Haberden, cando un dia, despois do paseo, volvía a casa reconfortada cunha sensazón de alivio. O ar era dóce e agradábel, e as formas louvanas das follas verdes aboiaban na praza como unha nube; o perfume das flores enfeitizaba os meus sentidos. Sentia-me feliz e camiñaba con lixeireza. Cando ía cruzar a rúa para entrar na casa, detiven-me un momento a esperar que pasase un carro e ollei por casualidade cara as xanelas. De contado encheron-se os meus ouvidos dun fragor tumultuoso de augas profundas e frías; o corazón deu-me un volco e caiu nun pozo sen fondo, e fiquei sobrecollida dun terror sen forma nen figura. Estendin cegamente unha man na escuridade para non cair, mentres as pedras tremían baixo os meus pés, perdian consisténcia e semellaban afundir-se. No momento de ollar cara a xanela do meu irmán, abriu-se a persiana, e algo dotado de vida asomou-se a contemplar o mundo. Non, non podo dicer se vin un rosto humano ou algo semellante; era unha criatura vivinte con dous ollos chameantes que me ollaron desde o centro de algo amorfo representando o símbolo e o testemuño de todo o mal e a sinistra corrupción. Durante cinco minutos fiquei inmóbel, sen forza, présa da angustia, a repunáncia e o horror. Ao chegar á porta, corrin chanzos enriba, até o cuarto do meu irmán, e chamei-no.

- Francis, Francis! -berrei-. Polo amor de Deus, contesta-me. O que é esa besta horrorosa que tes no cuarto? Quita-a, Francis, chimpa-a fóra de aqui!

Ouvín un ruído como de pés que se arrastraban, lentos e cautelosos, e un son afogado, como se alguén loitase por dicir algo. Despois, o són dunha voz, rota e apagada, pronunciou unhas palabras que á penas puiden entender.

- Aqui non hai ren -dixo a voz-. Por favor, non me amoles. Non me atopo ben hoxe.

Voltei-me, horrorizada pero impotente. Perguntaba-me por que me mentiría Francis, pois vira, ainda que só fose por un momento, a aparición aquela, demasiado nítida para me enganar. Sentei en siléncio, consciente de que fora algo mais, algo que vira no primeiro intre de terror antes de que aqueles ollos chameantes se fixasen en min. E de contado lembrei-no. Ao ollar cara enriba, as persianas estaban-se a pechar, pero tiven tempo de ver a aquela creatura, e ao evoca-la, comprendin que a imaxe non se borraria xamais da miña memória. Non era unha man; non habia dedos que sostivesen o postigo, se non un muñón negro que a empurraba. O torpe movemento da pata dunha besta gravara-se nos meus sentidos, antes de que aquela onda de terror me chimpase ao abismo. Horroricei-me ao lembrar isto e pensar que aquela horrorosa preséncia vivia con meu irmán. Subin de novo e chamei-no, pero non me contestou. Aquela noite, un dos criados veuo ao meu cuarto e contou-me con certo receo que habia tres dias que colocaba regularmente a comida xunto á porta e despois retiraba-a intacta. A serventa petara, pero sen obter resposta; só ouviu os mesmos pés arrastrándo-se que eu ouvira. Pasaron os dias, un tras outro, e seguiron deixando-lle ao meu irmán as comidas diante da porta e retirando-as intactas, e ainda que petei repetidamente á porta, non conseguin xamais que me contestase. A servidume quixo entón falar comigo. Seica estaban tan alarmados coma eu. A cociñeira dixo que cando o meu irmán se pechou por vez primeira no seu cuarto, ela comezou a ouvir-lle sair pola noite, e deambular pola casa; e unha vez, segundo dixo, ouviu abrir-se a porta do recebedor, e pechar-se despois. Pero habia varias noites que non oía ruído algun. Por último, a crise desencadeou-se; foi na penumbra do serán. O salón onde me atopaba foi-se povoando de trevas, cando un alarido terríbel desgarrou o siléncio e ouvín uns precipitados pasos escabulir-se pola escaleira. Agardei, e un segundo despois irrompeu a doncela no cuarto e ficou diante de min, esbranquizada e tremorosa.

- Oh, señorita Helen! -bisbillotou-. Por Deus, señorita Helen! O que aconteceu? Olle a miña man, señorita, olle esta man!

Conducin-a até a xanela, e vin unha mancha húmida e negra na sua man.

- Non che comprendo -dixen-. Queres explicar-te?

- Estaba a arrobar o seu cuarto hai un momento – comezou-. Estaba a mudar as sabas, e de súpeto caiu-me na man algo mollado; ollei cara enriba e vin que era o teito, que estaba negro e pingaba xusto por riba de min.

Primeiro ollei-na con severidade e logo mordin-me os beizos.

- Ven comigo -dixen-. Trae a tua vela.

O cuarto onde eu durmia estaba embaixo do do meu irmán, e ao entrar sentín que eu tremia tamén. Ollei o teito; nel habia unha mancha negra e húmida, que pingaba persistente sobre un charco horríbel que enchoupaba a branca roupa da miña cama.

Lancei-me escaleirs enriba e petei con forza a porta.

- Francis, Francis, irmán meu! O que che pasou?

Puxen-me a escoitar. Houbo un són afogado; logo, un gorgorexo e un vómito, pero ren mais. Chamei mais forte, pero non contestou.

A pesar do que o doutor Haberden dixera, fun buscá-lo.

Contei-lle, cos ollos arrasados en bágoas, o que acontecera, e el escoitou-me cunha expresión de dureza no semblante.

- En lembranza de seu pai – dixo finalmente-, irei con vosté, ainda que nada podo facer por el.

Saímos xuntos; as ruas estaban escuras, silenciosas e mestas polo calor e a sequidade de várias semanas. Baixo os farois de gas, o rosto do doutor via-se branco. Cando chegamos a casa, tremían-lle as mans.

Non duvidamos, se non que subimos directamente. Eu sustiña a lámpada e el chamou con voz forte e decidida:

- Señor Leicester, oe-me? Insisto en ve-lo. Conteste de contado.

Non houbo resposta, pero os dous ouvimos aquel gorgorexo que xa mencionei.

- Señor Leicester, estou a esperar. Abra a porta neste intre, ou verei-me obrigado a botá-la abaixo -dixo. E chamou unha terceira vez, cunha voz que fixo eco por todo o edifício: Señor Leicester! Por última vez, ordeo-lle abrir a porta.

- Ah! -exclamou, despois duns pesados momentos de siléncio-, estamos a perder o tempo. Seria tan amabel de me proporcionar un atizador ou algo semellante?
Corrin a un pequeno cuarto onde gardabamos as cousas vellas e atopei unha espécie de sacho que coidei lle serviria ao doutor.

- Moi ben – dixo-, isto funcionará. Poño no seu coñecemento, señor Leicester – berrou polo ollo da pechadura-, que vou estragar a porta!

Entón comezou a descarregar golpes co sacho, facendo saltar a madeira en estelas. De pronto, a porta abriu-se cun berro horroroso dunha voz inumana que, como un ruxido monstruoso, brotou inarticuladamente na escuridade.

- Sosteña a lámpada -dixo entón o doutor. Entramos e ollamos  por todo o cuarto.

- Aí está – dixo o doutor Haberden, deixando escapar un suspiro-. Olle, nese recuncho.

Sentin unha punzada de horror no corazón. No chan habia unha masa escura e pútrida, fervendo de corrupción e horrorosa podredume, nen líquida nen sólida, que se derretia e transformaba-se perante os nosos ollos cun gorgorexo de burbullas oleaxinosas. E no centro brillaban dous pontos chameantes, coma dous ollos.
E vin, tamén, como se abanou aquela masa nunha contorsión tremorosa, e como tratou de se erguer algo que ben podia ser un brazo. O doutor avanzou, alzou o sacho e descarregou un golpe sobre os dous pontos brillantes; e petou unha e outra vez, enfurecido. Finalmente reinou o siléncio.

Un par de semanas mais tarde, cando xa me recobrara da terríbel impresión, o doutor Haberden veu a me visitar.

- Traspasei o meu consultório -comezou-. Mañá emprendo unha longa viaxe por mar. Non sei se voltarei a Inglaterra algun dia; é moi probabel que merque un pequeno terreno en Califórnia e fique-me alá o resto da miña vida. Trouxen-lle este sobre, que vosté poderá abrir e ler cando se sinta con forza e valor para iso. Contén o informe do doutor Chambers sobre a mostra que lle remitin. Adeus señorita, adéus.

Encanto marchou, abrin o sobre e lin os papeis. Non podia esperar. Aqui está o manuscrito, e, se mo permiten, lles lerei a asombrosa história que narra:

“O meu querido Haberden -comezaba a carta-: Pido-lle mil perdóns por me ter demorado en contestar a sua pergunta sobre a substáncia branca que me enviou. A dicir verdade, duvidei un tempo sobre o que determinación tomar, pois hai tanto fanatismo e ortodoxia nas ciéncias físicas como na teoloxia, e sabia que se eu me decidia a lle contar a verdade, poderia ofender prexuízos que algunha vez me foron queridos. Non obstante, decidin ser sincero con vostede, asi que, en primeiro lugar, permíta-me entrar nunha breve aclaración persoal.

“Vosté coñece-me, Haberden, dende hai moitos anos, como un escrupuloso home de ciéncia. Vosté e eu falamos decote das nosas profisións, e discutido o abismo insondabel que se abre aos pés de quen coidan atinxir a verdade por camiños que se apartan da via ordinária da experiéncia e a observación da matéria. Lembro o desdén con que me falaba vosté unha vez daqueles científicos que escarbaron un pouco no oculto e insinuaron que se cadra, despois de todo, non son os sentidos a raia eterna e impenetrabel de todo coñecemento, o imudábel limite, alén do cal nengun ser humano chegou xamais. Rimos cordialmente, e coido que con razón, das parvadas do ‘ocultismo’ actual, disfrazado baixo nomes diversos: mesmerismos, espiritualismos, materializacións, teosofías, e toda a complicada infinidade de imposturas, coa sua maquinária de trucos e esconxuros, que son a verdadeira armazón da máxia que se ve polas ruas londinenses. Con todo, a pesar do que lle dixen, debo confesar-lle que non son materialista, tomando este termo na sua acepción mais común. Fai moitos anos convencin-me -convencin-me mália do meu anterior escepticismo-, de que a miña vella teoria da limitación é absoluta e totalmente falsa. Quizais esta confesión non lle surprenda na mesma medida en que lle surprende-se fai vinte anos, pois estou seguro de que non deixará de observar que, desde fai algun tempo, certas hipótese foron superadas por homes de ciéncia que non son nada menos que transcendentais; e temo-me que a maior parte dos modernos químicos e biólogos famosos non duvidarian en subscrebir o díctum da vella escolástica, Omnia exeunt in mysterium, que sinifica que toda póla do saber humano, se nos remontamos ás suas orixes e primeiros princípios, esvaéce-se no mistério. Non teño por que agobia-lo agora cunha relazón detallada dos dolorosos pasos que me conduciron ás miñas conclusións. Uns cantos experimentos do mais simples me deron motivo para duvidar do meu próprio ponto de vista, o tren de pensamento que xurdiu naquelas circunstáncias relativamente paradóxicas, levou-me lonxe. A miña antiga concepción do universo veu-se abaixo; estou nun mundo que me resulta tan estraño e temíbel como as interminábeis ondas do océano aos ollos de quen o contempla por primeira vez desde Darien. Agora sei que os limites dos sentidos, que resultaban tan impenetrabeis que semellaban pechar-se no ceo e afundir-se nunhas trebas de profundidade inalcanzabel non son as barreiras tan inexorabelmente herméticas que pensáramos, se non os veos finísimos e etéreos que se desfan ante o investigador e se disipan como a brétema matinal dos regatos. Sei que vosté non adoptou xamais unha postura materialista; vosté non tratou de estabelecer unha negación universal, pois o seu sentido comun o apartou de tal absurdo. Pero estou convencido de que atopará o que digo estraño e repugnante á sua habitual forma de pensar. Non obstante, Haberden, o que digo é certo; e na nosa linguaxe común, trata-se da verdade única e científica, probada pola experiencia. E o universo é mais espléndido e mais terríbel do que imaxinábamos. O universo enteiro, o meu amigo, é un tremendo sacramento, unha forza, unha enerxia mística e inefabel, velada pola forma exterior da matéria. E o home, e o sol, e as demáis estrelas, a flor, e a herba, e o cristal do tubo de ensaio, todas e cada un, son tanto materiais coma espirituais e están suxeitas a unha actividade interior.

Probabelmente perguntará-se vosté, Haberden, onde vou con todo isto; pero coido que unha pequena reflexión poderá aclará-lo. Vosté comprenderá que, desde semellante ponto de vista, muda a concepción enteira de todas as cousas, e o que nos semellaba incríbel e absurdo poderia ser posíbel. En resumo, debemos ollar con outros ollos a lenda e as crenzas, e estar preparados para aceitar feitos que se converteran en fábulas. En verdade, esta esixéncia non é excesiva. Ao fin e ao cabo, a ciéncia moderna admite xa moitas cousas. É certo que non se trata de crer na bruxería, pero há-se conceder certo crédito ao hipnotismo; as pantasmas están pasadas de moda, pero ainda hai moito que dicir sobre a teoria da telepatía.

Poña-lle un nome grego a unha superstición e acredite nela, e será case un provérbio.

“Até aqui a miña aclaración persoal. Agora ben, vosté enviou-me un tarro tapado e selado, que contiña unha pequena cantidade dun pó branco e escamoso, e que certo farmacéutico proporcionou a un dos seus pacientes. Non me surprende que vosté non conseguise ningún resultado nas suas análises. É unha substáncia que hai moitos centos de anos caiu no esquecimento e que é xa descoñecida hoxe en dia. Xamais esperaba que me chegase dunha farmácia moderna.

Seica non hai nengunha razón para duvidar da veracidade do farmacéutico. Efectivamente, como di, puido mercar nun almacén as sales que vosté prescribiu; e é moi posíbel tamén que ficasen no seu andel durante vinte anos, ou talvez mais. Aqui comeza a intervir o que chamamos chou ou casualidade: durante todos estes anos, as sales desa botella estiveron expostas a certas variacións periódicas de temperatura; variacións que probabelmente abalan entre os cinco e os 30 graus centígrados. E, polo que se apreza, tales alteracións, repetidas ano tras ano durante períodos irregulares, con distinta intensidade e duración, provocaron un proceso tan complexo e delicado que non sei se un moderno aparello científico, manexado coa máxima precisión, poderia producir o mesmo resultado.

O pó branco que vosté me enviou é algo moi diferente do medicamento que vosté receitou; é o pó con que se preparaba o Viño Sabático, o Vinum Sabbati. Sen dúvida lería vosté algo sobre os aquelarres das meigas, e riría-se dos relatos que facian tremer aos nosos maiores: gatos negros, vasoiras e maldicións formuladas contra a vaca dalgunha pobre vella.

Desde que descobrin a verdade, pensei decote que, en xeral, é unha grande sorte que se acredite en todas estas supercherías, pois deste modo se agochan moitas outras cousas que é preferíbel ignorar. Non obstante, se se toma a moléstia de lér o apéndice á monografía de Payne Knight atopará que o verdadeiro Sabbath era algo moi diferente, ainda que o escritor moi felizmente evitara imprimir todo o que sabía. Os segredos do verdadeiro Sabbath datan de tempos moi remotos, e sobreviviron até a Idade Meia. Son os segredos dunha ciéncia maligna que existia moitísimo antes de que os ários entrasen en Europa. Homes e mulleres, seducidos e sacados dos seus fogares con pretextos diversos, ian a se axuntar con certos seres especialmente calificados para asumir con toda xustiza o papel de demos. Estes homes e estas mulleres eran conducidos polos seus guias a algunha paraxe solitária e despovoada, tradicionalmente coñecida polos iniciados e descoñecida para o resto do mundo. Quizais a unha cova, nalgun monte pelado e varrido polo vento, ou a un recóndito lugar, nalgún bosque imenso. E alá celebraba-se o Sabbath. Alá, á hora mais escura da noite, preparaba-se o Vinum Sabbati, enchia-se o cáliz diabólico até os bordes e oferecia-se aos neófitos, quen participaban dun sacramento infernal; sumintes caficem principis inferorum, como o expresa moi ben un autor antigo. E de súpeto, cada un dos que beberan via-se atraído por un acompañante (mistura de feitizo e tentación ultraterrea) que o levaba aparte para lle proporcionar goces mais intensos e mais vivos cós do ensoño, mediante a consumación das nupcias sabáticas.

É difícil escribir sobre estas cousas, príncipalmente porque esa forma que atraía cos seus encantos non era unha alucinación se non, por horroroso que semelle, o home mesmo. Debido ao poder do viño sabático – uns poucos gráns de pó branco disoltos nun vaso de auga-, a morada da vida abria-se en dous, disolvendo-se a humana trindade, e o verme que nunca morre, o que dorme no interior de todos nós, transformaba-se nun ser tanxíbel e externo, e vestia-se coa roupaxe da carne. E daquela, á medianoite, repetia-se e representaba a caída orixinal, e o ser horroroso oculto baixo o mito da Árbore do Ben e do Mal era novamente enxendrado. Tales eran as nuptiae sabbati.

“Prefiro non dicir mais. Vosté, Haberden, sabe, tan ben coma eu que non poden infrinxir-se  as leis mais triviais da vida, e que un acto tan terríbel como éste, no que se abría e profanaba o sítio mais íntimo do templo, era seguido dunha vinganza feroz. O que comezaba coa corrupción, remataba tamén coa corrupción.“

Debaixo está o seguinte, da man do doutor Haberden:

“Por desgraza, todo isto é estrita e totalmente certo. O seu irmán confesou-mo todo a mañá en que estiven con el. O primeiro que me chamou a atenzón foi a sua man vendada, E obriguei-no a que ma amosase. O que vin eu, un home de ciéncia, puxo-me enfermo de ódio. E a história que me vin obrigado a escoitar foi infinitamente mais horrorosa do que seria capaz de imaxinar. Até sentin-me tentado a duvidar da Bondade Eterna, que permite que a natureza ofereza tan abominabeis posibilidades. E se non vise vosté o desenlace cos seus próprios ollos, lle pediria que non acreditase a nada de todo isto. A min non me fican mais ca unhas semanas de vida, pero vosté é moza, e quizais poda esquecé-lo.

Dr. Joseph Haberden.

Ao cabo de dous ou tres meses escoitei que o Dr. Haberden morrera no mar pouco despois de que o seu barco saíse de Inglaterra.

Coa súa man, ela succiona-te

Coa súa man, ela succiona-te.
Coa súa boca, ela aspíra-te.
Esperanza e soños e alma devorados.
Perdidos para ti, o que poderían ser.

Coa súa man, ela succiona-te…

Joe maldiciu cando viu a Cath debuxando un neno. Deixára-a só un minuto, para coller unha cervexa na caseta do peirao antes de que pechara pola noite. Camiñando de volta agora, puido ver a Cath na súa banqueta, axeonllada co caderno de bocexos, a brisa do océano movendo o seu pelo claro. Unha nena sentou noutro banco enfronte dela, un home e unha muller, os seus pais, supuxo, atrás da nena.

A nena non ten mais de sete anos, pensou. Cath prometeu-me que non habería nenos. Ela prometeu-mo.
O sol estaba a se pór e o aire volvéra-se frío, pero a xente aínda enchía o paseo. Joe moveu-se entre a multitude tan rápido coma puido sen chamar a atención. Cath puxéra-se máis lonxe da praia esta noite, no fondo dunha costa de herba que baixaba dende a autoestrada onde agardaba o seu vello Ford gris.

“A derradeira noite esta noite”, dixera Cath cando aparcaran o coche antes. “Quere ir-se. Podo sentir o cambio”.

Joe tragara cuspe e apagou o coche. Nunca estaba cómodo falando diso. “Cara onde vai?”.

Cath só movera a cabeza, sorrindo. “Non-o sei. Iso é parte da diversión, nonsí? Non saber onde imos ir? Iso é divertido, non, Joe?”.

Si, moi divertido, pensou agora mentres se achegaba a Cath e aos seus clientes. Antes era divertido, cando se coñeceran, antes de saber o que facía Cath, o que tiña que facer. Cando o seu amor por ela non estaba mesturado co medo polo que ela lle faría a alguén.

Ou a el.

Os pais da nena ergueron a vista cando Joe se puxo atrás de Cath. O pai frunciu o ceño. Joe sorriu, tentando agochar o trago que coma dedos fríos lle pasaba pola gorxa. Poñéndo-se de costas a eles, comezou a susurrar no oído de Cath. Ese arrecendo a flores que ela tiña chegou-lle cálido e doce á súa face.

Un velório, pensou. Ela cheira coma un maldito velório.

“Cath, só é unha nena”, susurrou-lle ao oído.

Cath moveu a cabeza. Os seus ollos revoloteaban dende a nena ao caderno. “Mala noite. Estou esfameada”, mascullou, ignorando a Joe.

Joe mirou ao debuxo. Era bo. Pero sempre eran bos. Cath tiña auténtico talento, mais do que tiña Joe. Ela poñía-se todas as noites onde paseaba a xente, cos debuxos xunto dela coma trofeos de caza. A xente paraba a mirar, ás veces marchaba, outras veces sentaba-se para facer-se un retrato.

Ao cabo Joe e Cath marcharían tamén. Cando a cidade se baleirase, dixo Cath. Cando a cousa dentro dela quixera marchar. Pasaran esta semana nun pequeno centro de vacacións en Nova Inglaterra. A lo menos estaban indo cara o sul ultimamente, pensou. O verán estaba a rematar e Joe desexaba pasar o inverno ao sol. Durmir era raro para Joe dende que coñecera a Cath. Os invernos aí no norde sinificaban longas noites nos bares. As cousas pechaban daquela, pechaban ao seu redor. Nesas noites, espertaría na súa cama no motel, sentindo os ollos de Cath enriba del, sentindo a súa fame.

Mirou ao debuxo, á nena capturada alí, perfecta agás polo baleiro dos ollos, de todos os ollos que debuxaba Cath. E a boca.

Onde debía estar a boca, había papel en branco. Cath deixaba a boca para o final. Os retratos sempre amolaban a Joe cando estaban así. Para el, as imaxes non estaban agardando a seren completadas, agardando un derradeiro anaco que engadir. Para Joe, algo vital fora arrincado dalgo que estaba enteiro, deixando atrás un oco que ameazaba con sorber o mundo ao seu redor. Unha cousa baleira pero insaciábel. Agardando sorbe-lo a el tamén.

“Cath”, susurrou. “Prometíches-mo”.

Ela ignorouno outra vez. Joe rodeou cos dedos o delgado pulso que suxeitaba o caderno. “Prometíches-mo”.
Cath ergueu a cabeza para fulmina-lo coa mirada. A Joe se lle curtou a respiración cando viu a fame nos seus ollos grises, converténdo-se nalgo vivo, algo que ía chimpar a por el.

O pai aclarou-se a gorxa e a cousa nos ollos de Cath retrocedeu. Cath dirixiu-se aos pais. “Sínto-o, non-a podo facer ben. Poden ficar con isto”. Arrincando o debuxo do caderno, entregou-no á nai. “Temos que marchar”. Cath púxo-se en pé e pregou a súa banqueta mentres a nena corría a botar unha ollada dende atrás das pernas de seu pai. Joe colleu o outro taburete e a bolsa de lenzos coas cousas de Cath. Puxo un brazo ao redor da cintura de Cath, sacándo-a dalí.

O pai comezou a protestar. “Pero xa case a tiñas rematada. Só tiñas que lle debuxar a boca”.

Cath parou e Joe maldiciu. Só quería saca-la de alí. Ela camiñou até o home que intercambiaba miradas coa súa esposa. Cath púxo-se un dedo nos beizos. “As bocas son a parte mais difícil”, dixo. “Todo o mundo… din ‘os ollos son as fiestras do alma’. Din ‘Oh, fixeches uns ollos perfectos’. Non saben. Non saben que é a boca a que tes que facer perfecta. Iso é o que fai que un cadro cobre vida. Coma se fora comezar a… respirar”.

O pai aclarou-se a gorxa, pero a nai tirou-lle da camisa. Joe agarrou o brazo de Cath e tirou dela. O home musitou algo, pero Joe non fixo caso.

Levou a Cath a un sendeiro de grava que conducía cara enriba da cuíña até a autoestrada. A médio camiño había unha zona de observación do peirao e o paseo. Cath afastouse del cun quebro. Había un muro de pedra baixo na beira do camiño e dúas farolas a cada estremo. Poñendo a súa banqueta baixo da luz mais próxima, comezou a poñer os seus debuxos contra a parede.

Joe tirou o outro taburete e sentou. A fatiga que sempre vivía con el comezou a enguli-lo. Sentía-se morto por dentro, utilizado, coma o xeito no que lle facían sentir os cadros de Cath, agardando ser absorbidos ao baleiro. “Tiñamos un trato”, dixo.

Cath sentou-se, mirando cara arriba e abaixo do sendeiro. “Estou esfameada”.

“Nenos non, lembras?”, dixo Joe. “E ninguén cunha família que dependa del”. Tentou que a súa voz soa-se mais forte, pero as mans lle tremían.

Ela abriu o seu caderno. “Iso son moitos impedimentos, Joe”.

“Usa ún dos esbozos que apartaches”,

Cath riu. Un són amargo e baleiro. Joe imaxinou as bocas que ela debuxaba facendo esa clase de són. Cath mirou-no por fin. “Xa non hai mais. Usei-nos todos”.

Joe sentiu de novo o baleiro, un baleiro aí abaixo, absorbéndo-o. Inclinou-se cara adiante, coa cabeza entre as mans, os dedos apresando forte na sen, tendo facer marchar o seu medo.

“Foder, Cath. Todos?”. Buscou algunha esperanza na cara dela.

Cath enrugou-se de ombros. “A nena ten que comer”. Fitou alén del e el escoitou pegadas na grava. Joe xirou-se, tocando coa man cun acto reflexo o coitelo no interior da súa bota.

Un home gordo con pantalóns negros, camisa branca e garabata estampada desatada ao redor do pescozo, baixaba penosamente polo sendeiro dende a autoestrada, cunha cadeira de praia en cada brazo. Camiñou en zigzag até o muro de pedra e puxo as cadeiras no chan para descansar. Saudou coa cabeza a Joe e a Cath e mirou aos debuxos. Comezou a afastar-se pero logo mirou atrás. Os seus ollos pasaron polos retratos aliñados no muro coma prisioneiros perante un pelotón de execución. O home asubiou.

Joe suspirou, de mágoa e alívio. Cath comería esta noite.

Coa súa boca, ela aspíra-te.

O nome do gordo era Harry. Regateou con Cath polo prezo e logo sentou, e Cath comezou a debuxar. Joe mirou ás dúas cadeiras que Harry trouxera pero non viu un anel de voda así que ficou en silenzo.

Cath traballou ás presas, a súa man raxando a páxina, parando só para mudar a cór do seu lapis. Cando só ficou a boca por rematar, puxo o caderno no cólo.

Harry mirou ao debuxo. “Non ten boca”.

“As bocas son especiais, Har”, dixo Cath. Frunciu o ceño e Harry riu, un són nervoso e chirriante. Cath puxo un dedo da man coa que debuxaba nos beizos de Harry. El soltou esa risiña outra vez pero non se apartou. Cath percorreu amodiño os seus beizos coa punta do dedo, trazando cada curva e contorno. Sentado no muro de pedra, Joe pensou nos dedos dela na súa pel pola noite na cama, trazando as liñas do seu corpo. Amor e medo e luxúria… con Cathy todos se mesturaban, córes nun cadro flotando cadaún dentro dos outros até que non-os podes separar.

Ela baixou a súa man ao papel, os seus ollos aínda na boca de Harry. Collendo un lapis vermello e baixando os ollos a súa man comezou a acoitelar o papel con golpes curtos e urxentes. Aboca medrou baixo os seus dedos mentres Joe miraba. Ela rematou nuns segundos. Quitando a folla do debuxo, Cath entregouna a Harry. El contemplouna durante un momento, gruñiu a súa aprobación e pagou. Co retrato baixo o seu brazo, recolleu as súas cadeiras e dixo adeus coa cabeza.

Após de mirar a Harry marchar abaixo cara o paseo, Joe camiñou até onde Cath estaba sentada no chan, co caderno no colo. Ela ergueu coidadosamente unha folla de papel carbón no caderno. Unha cópia do debuxo que viña de facer de Harry fitou a Joe en branco e negro. Sen cór, pensou Joe. Coma se toda a vida fose chuchada del. Non, pensou. Non toda. Aínda non.

Da súa bolsa de lenzos, Cath quitou unha caixiña de pau de rosa, coa tapa gravada con letras nunha caligrafía que Joe coidaba que era árabe. Nunca o comprobara, querendo saber o menos posíbel sobre o tema. Cath abriu a tapa e sacou o que semellaba o lapis de cera dun neno pero sen papel que o cubrise.

A cera era tan longa coma o dedo médio de Joe, pero mais grosa, e dun vermello tan escuro que era case negro. Joe lembrou cando debuxaba de neno, as ceras, os nomes das córes. Azul de medianoite, verde folla, amarelo luz de sol. Sabía o nome que levaría este: vermello sangue. Escintilou coa luz do sol coma se fose pegañento ao tacto, pero Joe nunca o tocara así que non-o sabía de seguro. Non-o quería saber.

Encorvada sobre a cópia do retrato, Cath comezou a retrazar todas as liñas da boca coa cera vermella, engadindo cór e sombras. Traballaba cunha lentitude case dolorosa. Joe relembrou como unha vez ela cometera un erro neste paso, como a fúria xurdira dela coma unha cousa salvaxe encerrada demasiado tempo.

Ao cabo, Cath enderezou-se. Deu á boca unha derradeira mirada de loubanza e logo devolveu a cera á caixa de pau de rosa. Joe regresou ao muro baixo de pedra. Sabía que regresaría para vixia-la. Sempre o fixo.
Mais abaixo, Harry chegara ao paseo. O home grande deixou unha cadeira para saudar a alguén na praia. O estómago de Joe tensou-se. Unha muller devolveu o saúdo a Harry, e un neno e unha nena correron para lle abrazar. Merda, non, pensou Joe.

Deu a volta. Cath estaba sentada encorvada sobre o retrato de Harry no colo. Joe correu canda ela, rezando para que non fose demasiado tarde, unha oración que morreu cando mirou o debuxo. Xa comezara.

A boca do retrato estaba a se mover, os beizos gordos rebiricándo-se coma viscosos vermes vermellos sobre o papel. Un fino e pequeno vapor pálido xurdía daqueles beizos. Cath inclinou a cabeza sobre a boca e chuchou daquela cousa bretemosa que Joe nunca quería nomear.

Un berro xurdiu na praia. O berro dunha muller, algo de dor e medo. Entre os saloucos, Joe escoitou nenos chorar.
Camiñou de volta ao muro baixo e mirou á xente axuntar-se onde Harry caíra. Joe ficou alí, os ollos fixos na figura quieta de Harry, sentindo o baleiro abrir-se baixo del outra vez. “Cath, temos que saír de aquí”.
Cath non lle respondeu. Joe quitou os ollos da escena de abaixo e volveu-se cara ela. Ela estaba agora de pé, mirando ao sul, á liña de costa. “Quere marchar”, dixo.

Esperanza e soños e alma devorados.

Joe conduciu fitando a liña branca que dividía a estrada de dous carrís, coma brochazos de Deus nun longo lenzo negro. Branco sobre negro, pensou. A imaxe en negativo dos retratos secretos de Cath. Branco sobre negro, negro sobre branco. Só faltaba o vermello. Só ese vermello sangue.

Canto tempo pasaría até que algún poli o relacionase? Unha cadea de mortes, todas as vítimas debuxadas por unha muller nova branca cun compañeiro masculino. Foder, Harry morreu cun debuxo na man.

Cath espertou ao seu lado e daquela el sentiu os ollos dela enriba. Sempre podía sentir a súa mirada, coma un contacto físico, coma unha brocha mollando nel, debuxando algo del. É así coma o fas, Cath? Como colles a cousa que colles? Captúra-la nos teus ollos e logo a engaiolas entre os dedos á páxina? Estiveches a te alimentar de min tamén?

“Aínda teño fame”, dixo Cath. A súa voz era pequena, case coma a dun neno na escuridade.

El sabía o que ela quería dicir. “Chegaremos á cidade axiña”, dixo. Pero serían as tres da mañá cando chegasen. Ninguén polos arredores. Ninguén que debuxar . E a ela non lle quedaban imaxes. Cath non dixo ren pero mirou ao lonxe. Após dun rato, supuxo que ficara durmida. Logo sentiu os seus ollos outra vez.

“Non quero facer dano á xente, Joe”.

El tragou cuspe. Isto era novo. Ela nunca falara sobre iso, mesmo cando Joe si. El debería dicir algo agora, algo intelixente, algo que os sacara disto. Debería, pero non lle ficaba ren que dicir. Só puido asentir coa cabeza. “Seino, nena”.

“Pon-se moi famento. Póño-me a esfamear”.

“Sei-no”.

“Non podo parar. Segue empurrándo-me, facéndo-me…”.

Joe puido sentir a sua dor nesas palabras. E o seu medo.

“Estou cansa”, dixo. “Tan cansa que desexaría ir a durmir e nunca espertar. Algunha vez estiveches tan canso, Joe?”.
Joe tragou cuspe outra vez. Todo o tempo, pensou, pero só asentiu. Cath mirou a outro lado e el respirou coma se estivese a esperar polo aire”.

“Estou famenta”, dixo de novo.

“Sei-no”.

Os seus ollos pousaron-se nel outra vez coma unha besta no seu peito.

“Podería debuxar-te a ti, Joe”.

As mans de Joe apretaron-se sobre o volante. Cath dixéra-o do xeito que un neno te diría que se pode dar unha volta en bici ou atar-se o sapato. As liñas pasaban aprésa nas luces dos faros. Branco sobre negro, sen vermello.

“Non preciso nin mirar-te”, dixo ela. “Coñézo-che moi ben”.

Joe fitou á estrada. Non mires, pensou.

“Coñezo a túa face coma a miña”, dixo ela.

A carga da súa ollada alixeirou-se. El mirou para ela.

Os seus ollos estaban pechados e as súas mans movéron-se no colo, imitando os movementos ao debuxar. “Nin sequera preciso luz. Podería debuxar-te cos ollos pechados”. A súa man parou e botou a cabeza para atrás. Uns poucos minutos despois, Joe puido escoita-la respirar amodo e profundamente.

Así que aquí está, pensou. Sempre soubo que chegaría a isto. Isto era polo que ficara, mesmo despois de saber o que Cath era, o que facía. Temeroso de que cando marchara, cando Cath xa non-o precisara mais, ela o afogaría. Succionado á páxina de memória, logo bebería del coma con todos os outros.

As liñas da estrada voaban cara el coma coitelos brancos pola noite. Coitelos brancos e negrura. Só faltaba o vermello sangue. Quitando unha man do volante, tocou dentro da súa bota, percorrendo cos dedos o mango de oso do seu coitelo.

Uns poucos quilómetros mais adiante, atopou unha berma ancha e parou nela, apagando o motor e mais as luces
Cath aínda durmía. Coas mans tremendo, Joe quitou o coitelo da bota. É autodefensa, pensou. Pero só ficou sentado suxeitando o coitelo. Era o mellor. A cantos mais ía matar ela? Pero aínda a amaba. Podería face-lo? Estaba canso, moi canso. Botou-se para atrás. Agora só durmía cando Cath o facía, cando non sentía os seus ollos. Pechou os ollos. O alento dela lle rozaba os oidos, suave e profundo, suave e profundo, suave…

Joe espertou co són das riscaduras no papel. Mirou por riba. Enmarcada no luar, Cath estaba sentada encorvada sobre o seu caderno, coa man movéndo-se en pinceladas curtas e seguras.

“Éche moi tarde para debuxar, nonsí, Cath?”, preguntou Joe. Tiña a gorxa seca. Revolveu no colo buscando o coitelo.
“Famenta”, dixo ela, a sua voz á penas audible.

“Escuro tamén”, dixo el, co sangue retumbando-lle nos oídos.

“Non preciso luz. Debuxo de memória”, susurrou ela.

Debuxando de memória. Debuxándo-o a el. El soubo que estaba a lle debuxar a el. “Non, Cath”. O seu polgar atopou o botón da folla da navalla.

“Estou cansa de estar famenta”. Sentou-se outra vez, cos ollos no bocexo.

Joe non podía ver o retrato, pero mirou o lapis vermello na sua man. Ela rematara a boca. “Por favor, non-o fagas”, dixo Joe. Sentiu as meixelas frías e húmidas. Joe decatou-se de que estaba chorando.

Cath ergueu o papel até a súa face. Ela tamén estaba a chorar.

“Non!” berrou Joe. A folla da navalla abriu-se.

“Adeus, Joe. Sínto-o”. Cath respirou a través dos seus beizos.

Joe viu unha pálida voluta erguer-se do papel e mover-se cara á súa boca. Viu a súa man agarrando o coitelo e mover-se cara adiante. Viu a folla rachar a súa camiseta branca entre as costelas.

Viu o vermello, o sangue vermello, manar sobre o branco da súa camiseta e mesturar-se co negro da noite e das sombras.

Cath deu un espasmo e caeu ao seu carón. Sorpresa mesturada con paz na súa face. “Grazas… Joe”, susurrou. Os ollos pecháron-se e a cabeza bateu cara atrás. Unha voluta de brétema fuxiu dos seus beizos. Ese son eu, pensou Joe. Saloucando, apretou os seus beizos contra os dela, chuchando o alento e a brétema gris da súa boca.

Amarga e ácida, a cousa queimou-lle a gorxa mentres a aspiraba. Algo ía mal. Joe sentiu a presenza de algo escuro, algo… famento.

Coa cabeza xirando, Joe moveu-se ao luar. O sangue empapaba a súa camisa onde Cath tropezara con el, o retrato ainda agarrado na man. Joe mirou ao bocexo e un berro formou-se na súa mente.

Unha face familiar devolveu-lle a mirada dende a páxina, unha face que Cath coñecía de memória. A face que millor coñecía de todas.

Non era a face de Joe.

Era a de Cath.

Ela non estaba a debuxa-lo a el. Ela estaba a alimentar consigo mesma á cousa que vivía dentro dela. Cath estaba a matar-se.

O baleiro que era a boca nos debuxos de Cath abriu-se baixo del e Joe sentiu que era succionado.

Perdidos para ti, o que poderían ser

Unha tarde de febreiro, en St. Pete’s Beach. Joe estaba sentado na súa banqueta, coas costas voltas ao solpor do Golfo. Os seus retratos xacían espallados na area ao seu redor coma os mortos nun campo de batalla. Unha muller e un home miraron para eles mentres Joe esperaba. A muller suxeitaba as mans dunha nena e dun neno. Xemelgos, supuxo Joe. Os nenos non podían ser moitos mais de sete, pensou. Lembrou cando iso podería ter sinificado algo para el, antes de que Cath morrera, antes…

A nena tirou da man da nai. “Todos semellan moi tristes, mamá”. A nai calou á nena mentres o pai regateaba o prezo con Joe. O día pasara amodo, así que Joe acordou facer aos dous nenos polo prezo dun.

Joe comezou a debuxar. A súa man chimpou sobre o papel, e as imaxes dos nenos medraron ao redor do baleiro onde debían estar as súas bocas. Unha bágoa correu abaixo pola súa meixela, pero seguiu debuxando.

Tiña que facelo. Estaba esfameado.

Fin

---

Doug Smith é un autor canadiano de fantasía e ciéncia-ficción, gañador de multitude de prémios coma o Aurora e finalista do John W. Campbell. A súas obras foron publicadas xa en 23 línguas en 28 países. Coa súa man, ela succióna-te apareceu publicado por primeira vez en The Third Alternative (nº28) no Reino Unido en 2001 e en The Mammoth Book of Best New Horror, nº13 e  foi finalista para os prémios Aurora en 2002 ao millor relato.

Alimentar ao gato

“Moochie, o que queres de cea?”

“In-cha”

“O que é iso?”

“In-cha!”

“Rincha? Vale”.

Jim abriu unha lata de comida para gatos de rincha e baleirouna na cunca. A súa mascota modificada xenéticamente cheirou o contido.

“Puaf!”

“Dixeches que querías cabala!”

“Tuun”

“Atún? Estás seguro, Moochie?”

“Tuun”.

“Vale”.

Jim abriu unha lata de comida para gatos de atún. Moochie cheirou.

“Xa sabes que ódio o atún!”

“Que é o que che gusta?”

“Plo!”

Jim botou unha lata de polo na cunca para a comida do gato.

“Parvo! Isto non é o que quero! Quero carne!”

Jim baleirou outra lata. Moochie trabouna.

“A carne apesta!”

“Moochie, ti pediches carne!”

“Non tal. Dá-me noxo!”

“Ouh, Deus. Por favor, Moochie. Por favor simplemente di-me o que queres de verdade”.

Cinco latas despois, Moochie estaba agachado diante da súa cunca, facendo ruidiños ao tragar.

Jim berrou: “O que vou facer agora con todas estas latas abertas?”

“Gárda-as para o almósss”.

A mañá seguinte, Jim colleu unha lata aberta da neveira e baleirouna no prato de Moochie.

Moochie cheirou a comida para gatos e marchou, movendo o rabo.

“Están resesas!”

---

Cynthia Ward naceu en Oklahoma e viviu en Maine, España, Alemaña, San Francisco e Seattle antes de se mudar a Tucson (Arizona). Graduada en 1992, colaborou con revistas coma Asimov’s SF Magazine ou Bending the Landscape: Horror. Está a traballar na súa primeira novela.

Onde caen os anxos

A cidade está cuberta de anxos caídos.

A meirande concentración de corpos atópa-se nos xardíns públicos baixo os outeiros. Algúns están empalados nos estadullos dos valados de ferro forxado. Outros xacen na area preto dos bambáns; vistos desde atrás, semellan estaren aniñados coma se durmisen.

Na súa maior parte, son os querubíns que fallaron no seu primeiro golpe de ás, convencidos de que o outro lado era tan bó coma o que xa acadaran só porque o acantilado domina por riba dos xardíns. Cando vexo eses nenos fracos caer dando voltas dende as alturas ou atópo-os crucificados na herba, decáto-me a miúdo de como os seus pequenos dedos nunca están pechados. Os recén nados moi a miúdo non saben como agarrar o que queren, nen sequera a própia vida.

Cando teñen mais experiéncia, os anxos prefiren despegar dende o Cabo dos Trebóns.

A súa rochosa columna non é tan alta coma os outeiros sobre os xardíns, pero o río é mais estreito ao pé do cabo. Os anxos que o elixen coma lugar de despegue saben que non terán que voar tan lonxe.

Eses anxos nunca caen dentro dos límites da cidade, xa que só unha rúa se debuxa entre a costa e a parede de rocha por baixo do cabo. En cámbio, caen ás frías augas río arriba. Cando a maré empurra cara atrás a corrente do río, as amargas augas corren a través das artérias da cidade e varren aos cadavres anxélicos deixándo-os xacer no pavemento. Pero cando a preamar retrocede, o seu refluxo mistúra-se cos remuíños do río, e eu albisquei moitas veces entre os refugallos os corpos frotando dos anxos que chimparon dende o promontório. Pasan por baixo das miñas fiestras, sorrindo sereamente, para sempre de dez ou doce anos, esa idade na que é tan difícil distinguir aos nenos das nenas.

Os anxos mais sábios aprenden a voar xuntos a casa antes de se lanzar dende os altos cúmios. Ás veces, cando regreso do supermercado, míro-os practicando sobre os tellados, movéndo-se en eslálom entre as chemineas. Aínda así, se aprazan o seu cruce durante demasiado tempo, poden ficar exhaustos. E tamén estrelarán-se nas beirarrúas da cidade, obrigando aos viandantes a evita-los ou a pasar por riba das súas carcasas extendidas, até que a maré limpadora corra outra vez polas nosas rúas.

Pero os anxos mais valentes cruzan sen fallos a extensión de auga que separa a nosa cidade da outra beira. Neses días, alertados por unha ominosa premonición, todos os habitantes da cidade saen, abarrotando os balcóns e os peiraos. Xa sabemos que un anxo abarcará coas súas ás batentes a distáncia completa dende os ruinosos acantilados ás nosas costas ao mundo diante de nós. Só agardamos a rara oportunidade de ver aparecer ún, seguir o seu vóo até que acade a beira oposta, se cadra agarrar unha pruma que caiu dando voltas…

Pola miña banda, eu saco os meus prismáticos para ver a face do anxo. Tenso pola presión ou beatífico polo éxito anticipado, o seu rosto non amosa ningún medo. Mentres eu fique incapaz de comprender como os anxos obteñen esta abraiante intrepidez, sei que a morte non me transformará nun querubín. E continuarei temendo este vóo que só se pode intentar unha vez, rematando nas nubes sulfurosas que agochan a outra beira de nós. Seguramente non estou feito para ser un anxo, se — mentres fito os vapores que sofocan ao anxo vitorioso, ás lapas que murchan a súa pel e ennegrecen a súa inmaculada plumaxe, ás descoñecidas calceiras volcánicas preparadas para a súa cremazón — se estou atormentado pola dúbida: cando a glória é tan breve, debería o prezo ser tan alto?

Ao cabo, sempre rexeito e todo o que reteño é a imaxe do anxo aparentemente conxeado entre as ondas, as súas poderosas ás removendo o aire xa sulfuroso, que marchou pero que ainda non chegou.

---

Jean-Louis Trudel (1967) é un escritor de ciéncia-ficción e fantasía nado en Toronto, Canadá. Actualmente reside en Montréal, Québec, onde é profesor na Universidade de Ottawa. Escribe principalmente en francés, pero é autor de contos tamén en inglés. Colaborador habitual da revista Solaris, é un salientábel crítico de ciéncia-ficción e historiador. Entre os galardóns que ten recibido ao longo da súa carreira están o “Grand Prix de la Science-Fiction et du Fantastique québécois” en 2001 e vários prémios Aurora.

Viaxe por Números

Todos os outros pasaxeiros abandoaran xa o transbordador antes de que Basil desabrochara o cinto e se erguera do asento. Detestaba os espazos hacinados nos que fora obrigado a viaxar, e non podía aturar a ideia de ir ombro con ombro xunto aos seus compañeiros de viaxe. Xa era malo abondo sentir o caótico remuíño de tantas mentes tan preto – un regalo, ou mais ben unha maldición, que o deixara demasiado consciente da sordidez da vida. Afortunadamente cando estaba preto de mais dunha parella de persoas todo se facía borroso e podía ignorar as emocións individuais. Só podía tolerar o pensamento de compartir o aire con eles porque sabía que estaba desinfectado no sistema de recirculación.

A sorrinte azafata fronte a el ollouno expectante mentres percorría o longo da cabina, contando cada paso que daba. Sentiu unha vaga de impaciéncia sobre el mentres se achegaba. Once pasos.

- Que teña un bó día – , dixo ela mentres el atravesaba a porta de saída, con coidado de non roza-la. Alívio, irritación e cansazo burbullearon nela, lapeando nos seus ombros e deminuíndo a medida que se afastaba. Vintesete pasos cara abaixo do tubo de abordaxe e sete para atravesar a zona de recepción cara o mostrador de seguridade, todo o rato tocando co dedo a identificación no peto de atrás. Atacou unha esfera de aburrimento.

Unha oficial que só levaba un sorriso vago estendeu a man pedíndo-lle a tarxeta de identificación. El sacouna, coidadosamente suxeita entre o polgar e a palma, parou e volveu a garda-la. Logo quitouna outra vez. E volveu garda-la. Unha Terceira vez, case a entregou na man antes de que un impulse o obrigase a garda-la. A exposición a demasiadas conciéncias dos demais, e a compulsión de manter as súas rutinas privadas: Basil non estaba seguro de cal era a causa e cal o efecto.

Unha curtante vaga de enfado bateu-lle enriba e o pequeno sorriso desapareceu. Entregou a tarxeta, aliviado de que se cumprise o ritual. Todos os outros pasaxeiros xa pasaran e estaban dentro do Astropolis, unha mistura de paixón e unha dúcia doutras emocións estourando en cada ún e disipándo-se antes de que a súa forza enteira puidese alcanza-lo. Outros dez pasos alén do mostrador, atravesou unha portiña e entrou nun corredor amplo e con luz brillante. Várias persoas pasaron na outra dirección, pero afortunadamente non foron abondo para causar unha aglomeración. As ondas das súas emocións eran mais doadas de ignorar cando os que as levaban pasaban xunto a el.

Un mapa do sítio na parede estaba a só seis pasos no muro. Após de secar a pantalla suavemente cun pano hixiénico, tocou o seu número de residéncia no panel. A localización do seu cuarto apareceu como un punto verde escintilando no mapa da estación. Un home alto con fasquía graxenta cun bigote caído púxo-se xunto ao cóbado de Basil, agardando o seu turno na pantalla. Un leve desacougo corría nel. Basil mirouno con irritación.

- Un pouco de privacidade, por favor -, dixo con dureza. O home semellou sorprendido, pero deu un paso cara atrás e unha onda de agrávio bateu en Basil un segundo despois, coma obedecendo unha das leis de Newton. Estudou os plans coidadosamente, comprobando onde estaba esta dársena en relación co seu apartamento, calculando cantos pasos habería por cada sección de corredor até que puidese estar de volta nun território mais familiar. Con tanto fóra do seu control, a súa obsesión coa exactitude dába-lle un sentimento de poder. O home do bigote tusiu impaciente, sen saber que grandes ondas da mesma emoción facían o seu tusido innecesário. Basil ignorouno, calculando os seus pasos, imbuíndo-se cun aura de calma. Trinta e seis pasos até o cruce, xirar á esquerda, catorce pasos ao ascensor. Subir dous niveis…

O home do bigote deambulou á procura doutro panel, deminuindo as emocións que lapeaban as costas de Basil coma unha marea que retrocede. Basil continuou os seus cálculos até que ao cabo, en paz cos seus arredores, comezou a camiñar. Virou lixeiramente para evitar á xente ao seu encontro, con coidado de que non afectase á lonxitude dos seus pasos. As luces se apagaron.

Houbo saloucos e berros apagados de toda a xente arriba e abaixo polo corredor. Grandes vagas de pánico e medo asaltaron a Basil dende cada lado, batendo contra a súa mente nun ataque constante. Ninguén se moveu. Unha voz nos altofalantes xurdiu da escuridade após duns poucos segundos.

- Aquí o xefe de mantemento Algie Bradislaw. As luces veñen de fallar en todo o hábitat. Por favor, teñan a seguridade de que ningún outro sistema está afectado e que non hai perigo – . Houbo unha pausa. – As luces de emerxéncia xa deberían estar acesas, pero seica hai un atraso. Por favor fiquen onde están até que volvan as luces para evitar accidentes. Manterei-nos informados.

Houbo moitas queixas e rezongos nas figuras invisíbeis no corredor. As grandes ondas deminuíron e frontes mais pequenas de anoxo e desacougo tomaron o seu lugar. Estas axiña se misturaron nun mar ignorábel de ondas picadas e de escume dispar. Basil sorriu para si mesmo mentres continuou contando os seus pasos. Burbullas de emocións misturadas alertábano da presenza próxima dos outros, menos hixiénicos, xente que lle permitía evitar colisións. En só uns poucos intres xa fixera o seu camiño até o contorno seguro do seu apartamento onde o deseño estaba practicamente impreso na súa mente.

Unha hora mais tarde, os outros, menos exactos habitantes aínda ficaban sentados na negra escuridade dos corredores, ignorantes dos sentimentos dos seus veciños. Basil roncaba suavemente na súa cama inmaculadamente limpa, onde non había ninguén abondo preto para lle afectar a mente.

Fin

Sem acudimento

Capítulo 1

Fui afora à horta por ver se a silveira precisar uma demouca, quando um homem roxo apareceu de supetão. Tão pronto como reparou em mim, berrou-me:

“Acude-me, Eric. Venha ho! Esta pode ser a tua derradeira oportunidade. Não me falhes!”

Fitei-no, surpreendido de mais para dar uma fala. Quem era este homem? Como sabia o meu nome? Como abrolhou na minha horta deste modo? E de que estava a falar?

“Não fiques a olhar para os minhatos, Eric!” bradou, a sua voz estarrecente, a sua face retorta de dovente. “Deus, ho! Quantas vezes temos de volver por todo isto? Seica te não acordas de mim?”

“Acordar-me de ti?” Barbalhoei. “Para a minha ideia, nunca na vida contigo bati. Quem és ti?”

“Que dizes de não teres nunca comigo batido? Ou Deus, já a cachei ! Se esta é a tua primeira vez que batemos, daquela isso quer dizer que este é o meu derradeiro arrandeo. Não há modo de ires ser quem de …”

Foi interrompido no meio da frase conforme piscava a sua existência, tão misteriosamente como tinha chegado. A minha horta estava como decote estivera. Acontecera todo isto realmente? Sonhara esperto ou alucinara? Aguardei uns segundos, mas a situação ficou normal. Agora, a silveira. Cecília pregara-me inspeccionar se cumpria decotá-la. Caminhei cara ao cabo da horta, desfrutando as raiolas da primavera e o ar de calmuço.

Capítulo 2

À silveira cumpria-lhe aquelá-la de vez. Dei uma volta e ia de caminho cara ao palhote quando o homem roxo surdiu de novo, de supetão, “como decote”.

“Eric,” choromicou, “louvado seja Deus que ainda estás acó. Tens de me acudir antes que seja tarde de mais.”

“És ti outra volta”, respondi. “Estiveste acó há um momento. Quem és ti? Como chimpas e te esvaeces de tal modo? E por que na minha horta?”.

“Já to disse todo isso” respondeu, acenando enfurrunhado. “Não há tempo para leriarmos sobor de todo isso mais uma vez. Preciso que me acudam, e tal semelha seres o único nesta volta.”

“Gostaria de ter algumas explicações primeiro.” Disse eu. “Acontece que esta é a minha horta e gostaria de saber o que estás a fazer acó.”

“Por Deus, Eric, estamos a estragar um tempo precioso deste jeito. Não podes simplesmente aceitar a situação tal e como é e acudires-me antes que seja tarde de mais?” Estava claramente a perder a paciência e a tornar todo alporizado, ainda que não tão arrepiado como da vez primeira. Mas, que dianho pretendia este guicho?

“Muito bem daquela,” disse eu. Se cadra deveria dar-lhe uma oportunidade ao homem. Depois de todo podia ser uma pessoa com creto à que verdadeiramente lhe cumpria acudir-lhe. “Que posso fazer por ti?”

“Olha,” disse ele, por fim soava um algo acougado. “Gostaria de que tu…” Foi interrompido no meio da frase de novo. Fitei o ar vougo e cuidei, bem, este homem parece ter um problema decerto.

Andei derredor e a modo cara ao palhote. Parecia como se fosse começar a trabalhar na silveira num chisquinho.

Capítulo 3

Estava caminho de volta ao palhote com os meus aprechos quando o homem se apareceu à vista por terceira vez.

“És ti mais uma vez”, carpiu conforme me olhou.

“Colheste-me a palavra da boca,” respondi. “Não precisas que te acudam?”

“Essa é a ideia que estou a perceber. Semelha que estou a choutar de acó para acolá desde o meu ponto de origem. Não estou certo do que deu erro, mas cuido que começo a cachar a natureza da situação.”

“Qual é o teu ponto de origem?” Perguntei. “E o que queres dizer com choutares de acó para acolá? Como devo compreender o teu apuro?”

“Estou a oscilar entre coordenadas temporais. O experimento deveu atoar espectacularmente. Se não sou quem de controlar este efeito, bem poderia acabar esbandalhado, desligado da minha âncora no espaço e tempo e esvair na nada, implodir, como se nunca eu tiver existido!”

“Lamento não ter nem ideia do que me estás a falar. Poderias-mo repetir em termos mais leigos?”

“Desculpas, não há tempo para isso. De qualquer modo, não cumpre atingir completamente a minha situação para me valeres.”

“Daquela di-me o que achas devo fazer. E de contadinho. Tendes a aparecer e desaparecer antes que possas acabar mais de uma oração.”

“Sim? Queres dizer que apareço aqui de modo regular? E simplesmente por um chisco?”

“Exactamente.”

“Meu Deus! Nesse caso…” O homem liscara. Ergui os ombreiros e apanhei os meus aprechos. Melhor pôr-me a trabalhar na silveira antes de ser interrompido de novo.

Capítulo 4

A silveira estava a meio aquelar quando o homem apareceu por quarta vez.

“Eric! Gosto de te ver de novo, ainda que não contava escorrer para acó uma outra volta.”

“Agora olha, não percamos tempo muito precioso. Di-me o que tenho de saber, e especialmente o que preciso para te acudir.”

“Acudires-me? Devo de ter feito alguns choutos inesperados no tempo, mas eu suponho que arranjarei o problema em por mim. O que te faz pensar que cumpre acudir-me?

“Isso é o que estás a me dizer. A primeira vez que te olhei, estavas mesmo absolutamente arrepuinhado. Agora, podemos ir ao miolo do assunto? “

“Queres dizer que apareci aqui por mais de alguma vez?”

“Sim, segues a volver aqui.”

O homem franziu as sobrancelhas. “Bem, isso não é boa nova. Isto só pode significar que…”

A sua voz esvaiu-se conforme semelhava perder-se em cavilações.

“Mentaste um experimento que se estragou. Não cumpre entrarmos nos detalhes, mas se é de eu te acudir, terei de saber abondo pelo menos para me guiar. Agora, se fazes o favor, di-me o que é todo isto.”

O homem fitou-me, aparvado. “Não me é permitido divulgar nada. Mas se te disse já todo isso, devia de estar verdadeiramente desesperado.”

“Disseste algo sobre choutares de acó para acolá”.

“Sim, bem, obviamente apenas presenciaste os chiscos que boto neste quadro temporal particular, ao raro mas abondo para te oferecer uma imagem completa desta missão, que che é um assuntinho secreto. Assim que por razões óbvias não te posso dizer o que acontece na outra beira dos meus arrandeos…”

O homem desapareceu, levando o seu secreto e os seus rogos de lhe acudirem com ele. O jeito em que o guicho continuava a choutar de volta, de cada vez chegando num ponto mais cedo no tempo, não era o ideal para levarmos conversações normais, para explicar situações complexas ou oferecer ajuda. Contudo, pouco lhe podia fazer eu. Tinha também que rematar a silveira.

Capítulo 5

Botei-lhe uma derradeira olhada à silveira, acaroada à perfeição, e estava a piques de carrejar de volta os meus aprechos para o palhote quando o homem surdiu mais uma vez.

“Eis o é, outra volta,” disse eu. “Agora, como te posso acudir?”

“Conhezes-me?” perguntou o homem, abraiado. “Onde é que pudermos ter batido? E em que é que me queres acudir?

“O meu nome é Eric,” disse eu. “És um visitante regular aqui. Semelhas estar a choutar de acó para acolá no tempo, e estás a desacougar por seres acudido. Bem, estavas a primeira vez que apareceste aqui. Desde o teu ponto de vista, aquela foi a derradeira vez. Ou mais bem seria a derradeira vez. É um pouco confuso.”

“Não tenho nem ideia do que estás a falar,” disse o homem, olhando-me receoso. “E estou certo de não termos batido antes. Agora, se fazes o favor, gostaria de que me deixasses ficar só e não falasses mais deste, chamemos-lhe, problema temporal.”

“Não me podes pedir que te deixe só quando surdes deste jeito na minha horta,”, objectei. “Mas aguarda um intre, aguarda um intre.”

Começava a cachar o assunto. “Quando te vi da primeira volta, tu já tinhas falado comigo numa série de ocasiões, e estavas desesperado por arranjares este teu terrível problema. Sem dúvida daquela já matinaras no que estava errado e o sério que era. Mas para ti, arestora é a primeira vez, e não tens nem ideia do que me vais dizer nas vindeiras vezes sobor de experimentos secretos que amolam a um bem amolado, e provavelmente te perguntes quem sou eu e por que te estou a dizer todo isto.”

O homem lançou-me uma olhada irritada e disse: “Francamente, não sei o que dizer. Isto está a ir longe de mais. Agora, se fazes o favor, se me desculpas, tenho que me assegurar de…”

Foi interrompido outra volta, e eu estava só de novo. Agora se esta fora certamente a primeira cambadela do homem, devera não voltar a olhá-lo mais. Aguardei uns segundos, e quando nada aconteceu fui ao palhote recolher os aprechos.

Aparentemente estivera no certo. O homem provavelmente não havia surdir mais.

Entrei de volta e alanquei a pé de Cecília, justinho vinha de tomar o seu banho.

“Ouvi-te falar,” disse-me ela, a sua fala a lindar a preocupação. “Havia alguém na nossa horta? Quem era esse homem?”

“Isso tanto tem,” respondi sossegando-a. “Não há problema nenhum. Simplesmente um guicho ao que se lhe não podia acudir. Já liscou. Não tenhas carraxe”.

Tradução de Alfonso Javier Canosa Rodríguez

Os ventos de não-mudar

Este deve ser o lugar, cuidou Henry. Estacionou o seu carro na beira da estrada, saiu e rubiu amodo pelo outeiro que lhe fora descrito tantas vezes. Por fim poderia comprovar por si mesmo se havia alguma verdade nas histórias que a gente contava sobre este lugar “fantasmagórico”, onde tudo estava, supostamente, em moção constante, onde mudar era a única constante. Mais da gente que pensa racionalmente desentendia-se das histórias sobre o lugar como folclore supersticioso, produtos da imaginação com sentido apenas para os simples, para pessoas dadas facilmente ao voo da fantasia num esforço por escaparem da cinza monotonia e do tédio sem fim da vida diária. Sem embargo, ele seria o primeiro em demonstrar que a gente a pensar racionalmente deve aplicar o método empírico para verificar a validez de qualquer história fantástica. Desde um ponto de vista científico as crenças baseadas em noções preconcebidas e preconceitos eram tão inaceitáveis como as crenças baseadas na superstição.

Chegara agora ao bico do outeiro e deixou que os seus olhos percorreram a redonda que se estricava aos seus pés. Uma branha, pintegada de queirogas e salgueiros, descendia, suave, à baixa. A cem metros da sua posição avantajada um regacho estreito cortava um mando de juncos, e mais lá as queirogas e salgueiros espessavam numa fraga que cobria os rilheiros acima cara ás peniqueiras no limite da sua visão.

Henry apercebeu-se de que se não viam animais, exactamente como se dizia. Os animais sentiam instintivamente que algo estava errado neste lugar, segundo o conto, e evitavam-no a toda custa. De facto, não viu pássaros a baterem as asas no céu, nem esquios a brincarem a fume de caroço, nem insectos a barulharem ou bulirem ao redor. O lugar estava premonitoriamente calmo.

Por quê não o olhamos mais de perto –cuidou o Henry- e começou a caminhar rilheiro abaixo. Um vento lixeiro despenteou o seu fino cabelo roxo. Até aqui, tudo parecia formosamente calmo e normal. Então, onde estavam as parvas mutações que supostamente aconteciam nesta redonda? A branha, a água reluzente com o sol de manhãzinha do verão, a fraga ao longe, o céu azul e uns feixes de nuvens não pareciam serem sujeitos de mutação nenhuma. Para além da ausência de animais, até onde se podia detectar simplesmente olhando em volta, não havia nada especial neste lugar.

Harvey acenicou a cabeça. Deveria sabê-lo. Realmente aguardava sofrer alguma transformação mágica aqui? A normalidade ao seu redor, simplesmente, confirmava o que  decote pensara sobre o assunto. Mas ainda, agora que já se molestara em vir até aqui, poderia também caminhar um pouco ao redor e desfrutar a beleza e tranquilidade do lugar.

Lançou para trás o seu envolto cabelo de rastafari, atado num rabo-de-cavalo sobre as costas e desceu mais abaixo no rilheiro. Este seria um lugar ideal para um picnic, cuidou. Aqui em baixo não havia praticamente vento e estava bastante morno. Quitou a sua jaqueta de pana e colheu caminho cara ao rio. O débil fervenzar da água era o único som a romper o silêncio.

Harry olhou ao redor a redonda em todas as direções, mas nada mudara desde que ele chegara: a branha, o rio, a fraga nas abas das peniqueiras na distância, o céu azul, a ausência de animais. Fechou os olhos por um momento, desfrutando da energizante sensação do sol a bater na sua cabeça limpamente rasurada. Este lugar pode ser que não guarde mágia nenhuma, cuidou, mas é maravilhoso abondo o mesminho. Quitou as suas botas e meias e tripou na água fria. Era tão refrescante que quitou as calças e roupa íntima e a sua camisa quadriculada também, e lá se mergulhou durante uns minutos na água que lhe chegava até o peito.

Bem, cuidou Hector mentres rubia de volta sobre a erva, é tempo de voltar. Aguardou até que enxugara o seu corpo e usou a sua camiseta para secar as suas guedelhas longas até o peito, negras como o carvão. Então pôs o seu kilt, deslizou os seus pés de novo nas suas sandálias e botou o seu abrigo de pele de urso ao ombro.

Caminhou amodinho cara arriba até o outeiro do que vinhera. Quando chegou ao bico, Horácio virou-se e lançou-lhe uma última olhada à redonda detrás de si. A branha, o rio, a fraga e as piniqueiras estavam ainda como decote estiveram desde que chegara aqui, e provavelmente não mudaram em anos. Começou a rir e abanou a cabeça. Gente supersticiosa e simples! Pelo menos agora podia rejeitar as suas fantásticas asseverações com o argumento de que ele sabia-o melhor, porque ele estivera lá, olhara com os seus próprios olhos como realmente era.

Horvath desceu rapidamente o outeiro até onde estacionara o seu carro. Entrou e arrebolou o seu abrigo e a camiseta molhada no assento de atrás. É estranho, cuidou. Não estava a sentar-se comodamente, como se alguém muito mais pequeno do que ele reajustara o seu assento mentres ele estivera fora. Empurrou o assento de novo cara a sua posição regular e ligou o motor. Para a sua surpresa, os pedais de algum modo não pareciam estar onde os seus pés acostumavam atopa-los. Se cadra medraram os seus pés por se ter metido nu na água fria?

Estas incomodidades menores aginha foram esquecidas, porém. E agora Horvath estava voltando à casa, ledo de olhar confirmadas as suas ideias baseadas no pensamento racional.

O Horla

8 de maio

Que fermoso día! Fiquei toda a mañán tendido sobre a herba, diante da miña casa, baixo o enorme plataneiro que a cobre, a resgarda e lle dá sombra. Adoro esta rexión e gústa-me vivir aquí porque botei raíces aquí, esas raíces profundas e delicadas que unen ao home coa terra onde naceron e morreron os seus avós, esas raíces que o unen ao que se pensa e ao que se come, aos costumes coma aos alimentos, aos modismos rexionais, á forma de falar dos seus habitantes, aos perfumes da terra, das aldeas e do aire mesmo.

Adoro a casa onde medrei. Dende as miñas fiestras vexo o Seine que corre atrás do camino, ao longo do meu xardín, case dentro da miña casa, o grande e ancho Seine, coberto de barcos, no tramo entre Rouen e Le Havre.

Ao lonxe e á esqueda está Rouen, a vasta cidade de tellados azuis, coas súas numerosas e agudas torres góticas, delicadas ou macizas, dominadas pola frecha de ferro da súa catedral, e povoadas de campás que tañen no aire azul das mañás fermosas enviando-me o seu suave e afastado murmúrio de ferro, o seu canto de bronce que me chega con maior ou menor intensidade segundo que a brisa aumente ou deminúa.

Que fermosa mañán!

A iso das once pasou frente á miña ventá un longo convoi de navíos arrastrados por un remolcador grande coma una mosca que arquexaba de fatiga lanzando pola súa cheminea un fume espeso. Despóis pasaron dúas goletas inglesas cuxas vermellas bandeiras flameaban sobre o fondo do ceo e un soberbo bergantín brasileiro, branco e admirábelmente limpo e relocente. Saudei o seu paso sen saber por que, pois sentín pracer ao contempla-lo.

11 de maio

Teño algo de febre dende hai algúns días. Sínto-me dorido ou máis ben triste. De onde veñen esas misteriosas influenzas que transforman o noso benestar en desacougo e a nosa confianza en angúria? Diría-se o que o aire, o aire invisíbel, está povoado do descoñecido, de poderes cuxa misteriosa proximidade experimentamos. Por que ao acordar sinto unha grande ledícia e gañas de cantar, e logo, despois de dar un curto paseo pola costa, volvo desolado como se me agardase unha desgraza na miña casa? Talvez unha lufada fría ao rozarme a pel alterou-me os nervos e ensombreceu-me a alma?

Seica a forma das nubes ou a cor tan variabel do dia ou das cousas perturbou-me o pensamento ao pasar polos meus ollos? Quen pode sabé-lo? Todo o que nos rodea, o que vemos sen ollar, o que rozamos inconscientemente, o que tocamos sen apalpar e o que atopamos sen reparar niso, ten efectos rápidos, espantosos e inexplicábeis sobre nós, sobre os nosos órganos e, por conseguinte, sobre os nosos pensamentos e o noso corazón.

Que profundo é o mistério do invisíbel! Non podemos explora-lo cos nosos mediocres sentidos, cos nosos ollos que non poden perceber o moi grande nin o moi pequeno, o moi próximo nin o moi afastado, os habitantes dunha estrela nin os dunha pinga de auga… cos nosos ouvidos que nos enganan, transformando as vibracións do ar en ondas sonoras, como se fosen fadas que converten miragrosamente en són ese movemento, e que mediante esa metamorfose fan xurdir a música que transforma en canto a muda axitación da natureza… co noso olfacto, mais débil có do can… co noso sentido do gusto, que á penas pode distinguir a idade dun viño.

Cantas cosas descobriríamos ao noso redor se tivésemos outros órganos que realizasen para nós outros milagres!

16 de maio

Decididamente, estou enfermo. E pensar que estaba tan ben o mes pasado!Teño febre, unha febre atroz, ou, mellor dito, unha nervosidade febril que afecta por igual a alma e o corpo.

Teño contínuamente a angustiosa sensación dun perigo que me ameaza, a aprensión dunha desgraza inminente ou da morte que se aproxima, o presentimento suscitado polo comezo dun mal aínda descoñecido que xermola na carne e no sangue.

18 de maio

Veño de consultar ao médico pois xa non podía durmir. Atopou-me o pulso acelerado, os ollos inflamados e os nervos alterados, pero ningún síntoma alarmante. Debo dar-me duchas e tomar bromuro de potásio.

25 de maio

Non sinto ningunha milloria! O meu estado é realmente estraño. Cando se aproxima a noite, inváde-me unha inexplicábel inquedanza, como se a noite agochase unha terríbel ameaza para min. Ceo rápidamente e logo trato de ler, pero non comprendo as palabras e á penas albisco as letras. Camiño logo dun extremo a outro da sala sentindo a opresión dun temor confuso e irresistíbel, o temor de durmir e o temor da cama. Ás dez subo ao cuarto.

En canto entro, dou dúas voltas á chave e corro os ferrollos; teño medo… de que?… Até agora nunca sentira temor por nada… abro os meus armários, ollo baixo da cama; escoito… escoito… o que?… Seica pode abraiar que un malestar, un trastorno da circulación, e talvez unha lixeira conxestión, unha pequena perturbación do funcionamento tan imperfecta e delicada da nosa máquina vivinte, converta nun melancólico ao mais alegre dos homes e nun covarde ao mais valente? Entón deito-me e espero o soño como se esperase ao verdugo. Espero a súa chegada con horror; o meu corazón latexa intensamente e a miñas pernas estremecen-se; todo o meu corpo treme no médio do calor da cama até o momento no que caio bruscamente no soño como se afogase nun abismo de auga estancada. Xa non sinto chegar como antes a ese soño pérfido, oculto preto do meu, que me axexa, se apodera da miña cabeza, pecha-me os ollos e me aniquila.

Durmo durante dúas ou tres horas, e entón non é un soño se non un pesadelo o que se apdoera de min. Sei perfectamente que estou deitado e que durmo… comprendo-o e sei-no… e sinto tamén que alguén se aproxima, ólla-me, tóca-mea, sobe sobre a cama, se axeonlla sobre o meu peito e tomando o meu pescozo entre as súas mans aperta e aperta… con todas as suas forzas para me estrangular.

Trato de me defender, impedido por esa impoténcia atroz que nos paraliza nos soños: quero berrar e non podo; trato de me mover e non podo; con angustiosos esforzos e xadeante, trato de me ceibar, de rexeitar ese ser que me esmaga e me asfixia, pero non podo!

E de pronto, acordo toleado e coberto de suor. Acendo unha lampada. Estou só.

Despois desa crise, que se repite todas as noites, durmo por fin tranquilamente até o mencer.

2 de xuño

O meu estado agravou. O que é o que teño? O bromuro e as duchas non me producen ningún efecto. Para me fatigar mais, a pesar de que xa me sentía canso, fun dar un paseo polo bosque de Roumare. Nun princípio, semellou-me que o aire suave, lixeiro e fresco, cheo de arrecendos de herbas e follas verquía un sangue novo nas miñas veas e novas enerxías no meu corazón.

Camiñei por unha grande avenida de caza e despois por unha estreita alameda, entre dúas ringleiras de árbores desmesuradamente altas que formaban un teito verde e espeso, case negro, entre o ceo e mais eu.

De pronto sentín un estremecemento, non de frío se non un estraño tremor angustioso. Apurei o paso, inquieto por me atopar só nese bosque, amedoñado sen razón polo profundo siléncio. De súpeto, semellou-me que me seguian, que alguén marchaba atrás de min, moi preto, moi preto, case pisando-me os calcañares.

Voltei-me cara atrás con brusquidade. Estaba só. Vin atrás de min o resto e amplo carreiro, baleiro, alto, pavorosamente baleiro; e do outro lado estendia-se tamén até perder-se de vista de modo igualmente solitário e amedoñante.

Pechei os ollos, por que? E púxen-me a xirar sobre un pé como un trompo. Estiven por cair; abrín os ollos: as árbores bailaban, a terra aboiaba, tiven que sentar-me. Despois xa non souben por onde chegara até alá. Que estraño! Xa non lembraba ren. Tomei cara a dereita, e cheguei á avenida que me levara ao centro do bosque.

3 de xuño

Pasei unha noite horríbel. Vou-me ir de aquí durante algunhas semanas. Unha viaxe breve sen dúbida acougará-me.

2 de xullo

Volvo restabelecido. A viaxe foi deliciosa. Visitei o monte Saint-Michel que non coñecía. Que fermosa visión se ten ao chegar a Avranches, como cheguei eu ao cair a tarde! A cidade atópa-se sobre unha cuíña. Cando me levaron ao xardín botánico, situado nun extremo da povoación, non puiden evitar un berro de admiración. Unha extensa baía estendia-se ante os meus ollos até o horizonte, entre dúas costas afastadas que se esfumaban no médio da bruma, e no centro desa inmensa baía, baixo un dourado ceo despexado, erguía-se un monte estraño, sombrío e puntiagudo nas areas da praia. O sol viña de se agochar, e no horizonte aínda vermello recurtaba-se o perfil dese fantástico alcantilado que leva no seu cúmio un fantástico monumento.

Ao amencer dirixin-me cara alá. O mar estaba baixo como a tarde anterior e a medida que me achegaba via erguer-se gradualmente a sorprendente abadía. Logo de várias horas de marcha, cheguei ao enorme bloque de pedra en cuxo cúmio atópa-se a pequena povoación dominada pola grande igrexa. Despois de subir pola rúa estreita e empinada, penetrei na mais admirábel morada gótica construída por Deus na terra, vasta como unha cidade, con numerosos recintos de teito baixo, como esmagados por bóvedas e galerías superiores sostidas por fráxiles columnas. Entrei nesa xigantesca xoia de granito, lixeira coma un encaixe, cuberta de torres, de esbeltos torreóns, aos cales se sobe por intrincadas escadas, que destacan no ceo azul do día e negro da noite as súas estrañas cúpulas ourizadas de quimeiras, diaños, animais fantásticos e flores monstrosas, unidas entre si por finos arcos labrados.

Cando cheguei ao cúmio, dixen ao monxe que me acompañaba:

— Que ben se debe estar aquí, padre!

— É-lle un lugar ben ventoso, señor — respondeu-me. E puxémo-nos a conversar mentres ollábamos subir o mar, que avanzaba sobre a praia e semellaba cubrí-la cunha coraza de aceiro.

O monxe refereu-me histórias, todas as vellas histórias do lugar, lendas, moitas lendas.

Unha delas abraiou-me moito.Os nacidos no monte aseguran que de noite se escoitan voces na praia e despois perceben-se os balidos de dúas cabras, unha de voz forte e a outra de voz débil. Os incrédulos afirman que son os graznidos das aves mariñas que se asemellan a balidos ou a queixas humanas, pero os pescadores rezagados xuran ter atopado merodeando polas dunas, entre dúas marés e ao redor da pequena povoación tan afastada do mundo, a un vello pastor cuxa cabeza nunca puideron ver por a levar cuberta coa súa capa, e diante dela marchan un macho cabrío con rostro de home e unha cabra con rostro de muller; ambos teñen longos cabelos brancos e falan sen cesar: discuten nunha língua descoñecida, interrumpendo-se de pronto para balar con todas as súas forzas.

— Acredita vosté niso? — preguntei ao monxe.

— Non lle sei — contestou-me.

Eu proseguín:

— Se existisen na terra outros seres diferentes de nós, coñeceríamo-los dende hai moito tempo; como é posíbel que non os miráramos vosté nin eu?

— Seica miramos — respondeu-me — a cenmilésima parte do que existe? Observe por exemplo o vento, que é a forza mais poderosa da natureza; o vento, que derruba homes e edifícios, que arrinca de callo as árbores e ergue montañas de auga no mar, que destrue os acantilados e que chimpa contra eles ás grandes naves, o vento que mata, asubía, xeme e ruxe, seica viu-no algunha vez? Seica pode-o ver? E sen embargo existe.

Ante este sinxelo razoamento optei por me calar. Este home podía ser un sábio ou talvez un parvo. Non podía afirma-lo con certeza, pero me chamei a silenzo. Con moita frecuéncia pensara no que me dixo.

3 de xullo

Durmin mal; evidentemente, hai unha influenza febril, pois o meu cocheiro sofre do mesmo mal ca eu. Onte, ao tornar, observei o seu estraño palidez. Preguntei-lle:

— O que ten, Jean?

— Xa non podo descansar; a miñas noites desgastan os meus días. Desde a partida do señor semella que padezo unha espécie de feitizo.

Os demáis criados están ben, pero temo que volvan as crises.

4 de xullo

Decididamente, as crises volven comezar. Volvo ter os mesmos pesadelos. Anoite sentín que alguén se inclinaba sobre min e coa súa boca sobre a miña, bebía a miña vida. Si, bebía-a coa mesma avidez que unha sanguesuga. Entón incorporou-se saciado, e eu acordei tan extenuado e aniquilado, que á penas podia mover-me. Se iso se prolonga durante algúns días volverei a me ausentar.

5 de xullo

Perdin a razón? O que pasou, o que vin anoite, é tan estraño que cando penso niso perdo a cabeza! Pechara a porta con chave, como todas as noites, e entón sentín sede, bebin médio vaso de auga e observei distraídamente que a botella estaba chea.

Deitei-me deseguida e caín nun dos meus horrorosos soños do cal puiden sair preto de dúas horas despois cunha abanada mais horríbel aínda. Imaxinen-se vostés un home que é asasinado mentres durme, que acorda cun coitelo chantado no peito, xadeante e coberto de sangue, que non pode respirar e que morre sen comprender o que aconteceu.

Despois de recobrar a razón, sentín novamente sede; acendín unha lámapda e dirixin-me cara á mesa onde deixara a botella. Erguin-a inclinando-a sobre o vaso, pero non había unha pinga de auga. Estaba baleira, ,completamente baleira! Ao princípio non comprendin nada, pero de súpeto sentín unha emoción tan atroz que tiven que sentar-me ou, mellor dito, caín sobre unha cadeira.

Entón incorporei-me dun salto para ollar ao meu o redor. Despois volvín sentar-me diante do cristal transparente, cheo de abraio e terror. Fitába-o, tratando de imaxinar o que pasara. A miñas mans tremían. Quen se bebera a auga? Eu, eu sen dúbida. Quen podía ter sido se non eu? Entón… eu era sonámbulo, e vivía sen o saber esa dobre vida misteriosa que nos fai pensar que hai en nós dous seres, ou que ás veces un ser estraño, descoñecido e invisíbel anima, mentres durmimos, o noso corpo cativo que lle obedece como a nós e mais que a nós.

Ah! Quen poderá comprender a miña abominábel angúria? Quen poderá comprender a emoción dun home mentalmente san, perfectamente cordo e no uso de razón ao contemplar horrorizado unha botella que se baleirou mentres durmía? E así fiquei até o amencer sen me atrever a volver á cama.

6 de xullo

Perdo a razón. Pola noite tamén beberon a auga da botella, ou talvez a bebín eu!

10 de xullo

Acabo de facer espantosas comprobacións. Decididamente estou tolo! E sen embargo…

O 6 de xullo, antes de me deitar puxen sobre a mesa veu, leite, auga, pan e amorodos. Beberon — ou bebín — toda a auga e un pouco de leite. Non tocaron o viño, nin o pan nin os amorodos.

O 7 de xullo repetín a proba con idénticos resultados.

O 8 de xullo suprimín a auga e mais o leite, e non tocaron ren.

Por último, o 9 de xullo puxen sobre a mesa soamente a auga e o leite, tendo especial coidado de envolver as botellas con lenzos de muselina branca e de atar os tapóns. Entón esfreguei-me con grafito os beizos, a barba e as mans e deitei-me.

Un soño irresistíbel apoderou-se de min, seguido pouco despois polo atroz acordar. Non me movera; nin sequera a miñas sabas estaban manchadas. Corrín cara a mesa. Os lenzos que envolvían as botellas seguían limpos e inmaculados. Desatei os tapóns, palpitante de emoción.

Beberan toda a auga e todo o leite! Ah! Deus meu…!

Partirei de seguido cara París.

12 de xullo

París. Estes últimos días perdera a cabeza. Talvez fun xoguete da miña enervada imaxinación, salvo que eu sexa realmente sonámbulo ou que sofrese unha desas influenzas comprobadas, pero até agora inexplicábeis, que se chaman suxestións. De todos modos, o meu extravío riscaba na deméncia, e abondaron vintecatro horas en París para recobrar a cordura. Onte, despois de paseos e visitas, que me renovaron e vivificaron a alma, acabei o dia no Théatre-Francais. Representába-se unha peza de Alexandre Dumas fillo. Este autor vivaz e vigoroso acabou de me curar. É evidente que a soidade resulta perigosa para as mentes que pensan de mais. Necesitamos ver ao noso redor a homes que pensen e falen.

Cando ficamos sós durante moito tempo, povoamos de fantasmas o baleiro.

Volvín moi ledo ao hotel, camiñando polo centro. Ao me axuntar coa multitude, pensei, non sen retranca, nos meus terrores e suposicións da semana pasada, pois crin, si, crin que un ser invisíbel vivía baixo o meu teito. Que débil é a nosa razón e que axiña extravia-se cando nos estremece un feito incomprensibel.

En lugar de rematar con estas simples palabras : “Eu non comprendo porque non podo explicar-me as causas”, imaxinámo-nos deseguida impresionantes mistérios e poderes sobrenaturais.

14 de xullo

Festa da República.paseei polas rúas. Os foguetes e bandeiras divertiron-me como a un neno.Sen embargo, semella-me unha parvada pór-se ledo un dia determinado por decreto do governo. O povo é un rebaño de parvos, ás veces parvo e paciente, e outras, feroz e rebelde. Di -se-lle: “Diverte-te”. E diverte-se. Di -se-lle: “Vai combater co teu veciño”. E vai combater. Di-se-lle: “Vota polo emperador”. E vota polo emperador. Despois: “Vota pola República”. E vota pola República.

Os que o dirixen son igualmente parvos, pero en lugar de obedecer a homes ateñen-se a princípios, que polo mesmo que son princípios só poden ser nécios, estériles e falsos, é dicir, ideas consideradas certas e inmudábeis, tan fóra deste mundo onde nada é seguro e onde a luz e o són son ilusórios.

16 de xullo

Onte vin cousas que me preocuparon moito. Ceei na da miña curmá, a señora Sabel, casada co xefe do reximento 76 de cazadores de Limoges. Coñecin alá a dúas señoras xoves, casada unha delas co doutor Parent que se adica intensamente ao estudo das enfermidades nervosas e dos fenómenos extraordinários que hoxe dan orixe ás experiéncias sobre hipnotismo e suxestión.

Referiu-nos detalladamente os prodixiosos resultados obtidos polos sábios ingleses e polos médicos da escola de Nancy. Os feitos que expuxo me semellaron tan estraños que manifestei a miña incredulidade.

— Estamos por descubrir un dos mais importantes segredos da naturaleza — dicía o doutor Parent—, é dicir, un dos seus mais importantes segredos aquí na terra, posto que hai evidentemente outros segredos importantes nas estrelas. Desde que o home pensa, desde que aprendeu a expresar e a escribir o seu pensamento, sínte-se tocado por un mistério impenetrabel para os seus sentidos groseiros e imperfeitos, e trata de suprir a impoténcia de ditos sentidos mediante o esforzo da sua intelixéncia. Cando a intelixéncia ficaba aínda nun estado rudimentário, a obsesión dos fenómenos invisíbeis adquiría formas comunmente terroríficas.

“Daí as crenzas populares no sobrenatural. As lendas das almas en pena, as fadas, os gnomos e os aparecidos; atrevería-me a mencionar mesmo a lenda de Deus, pois as nosas concepcións do artífice creador de calquera relixión son as invencións mais mediocres, estúpidas e inaceptábeis que poden saír da mente amedoñada dos homes. Nada é mais certo que este pensamento de Voltaire: “Deus fixo ao home á súa imaxe e semellanza pero o home tamén procedeu así con el”.

“Pero desde fai algo mais dun século, semella perceber-se algo novo. Mèsmer e algúns outros sinalan-nos un novo camiño e, efectivamente, sobre todo desde fai catro ou cinco anos, obtiveron-se espantosos resultados.

A miña curmá, tamén moi incrédula, sorría. O doutor Parent dixo-lle:

— Quere que a hipnotice, señora?

— Si; semella-me ben.

Ela sentou nun sillón e el comezou a fita-la. De improviso, dominou-me a turbación, o meu corazón latexaba con forza e sentía unha opresión na gorxa. Vía pechar-se pesadamente os ollos da señora Sabel, e a súa boca se crispaba e semellaba arquexar. Ao cabo de dez minutos durmía.

— Póña-se atrás dela —díxo-me o médico.

Obedecín a súa indicación, e el colocou nas mans da miña curmá un cartón de visita ao tempo que lle dicia: “Isto é un espello; o que ve nel?”

— Vexo a meu curmán — respondeu.

— O que fai?

— Atusa o bigote.

— E agora?

— Quita unha fotografía do peto.

— Quen aparece na fotografía?

— El, o meu curmán.

Era certo! Esa mesma tarde entregaran-me esa fotografía no hotel.

— Como aparece nese retrato?

— Atópa-se de pé, co chapeu na man. Evidentemente, vía nese cartón de cartulina o que miraría nun espello.

As damas dicían horrorizadas: “Abonda! Abonda, por favor!”

Pero o médico ordenou: “Vosté erguerá-se mañá ás oito; logo irá ver ao seu curmán ao hotel onde se aloxa, e lle pedirá que lle empreste os cinco mil francos que lle pide o seu esposo e que lle reclamará cando volva da súa próxima viaxe”. Entón espertou-na.

Mentres volvía ao hotel pensei nesa curiosa sesión e me asaltaron dúbidas, non sobre a insuspeitábel e total boa fe da miña curmá a quen coñecía desde a infáncia como a unha irmá, se non sobre a seriedade do médico. Non agocharía na súa man un espello que mostraba á xoven durmida, ao mesmo tempo que o cartón? Os prestidixitadores profisionais fan cousas semellantes.

Non ben volvín deitei-me.

Pero ás oito e media da mañá espertou-me o meu criado e dixo-me:

— A señora Sabel quere falar de contado co señor.

Vestin-me de présa e fíxen-a pasar.

Sentou moi turbada e dixo-me sen erguer a ollada nen sacar o veo:

— Querido curmán, teño que lle pedir un grande favor.

— De que se trata, curmá?

— Cústa-me moito dici-lo, pero non teño mais remédio. Necesito urxentemente cinco mil francos.

— Pero como! E logo vosté?

— Si, eu, ou mellor dito o meu esposo, que me encarregou conseguí-los.

Fiquei tan abraiado que á penas podía balbucir as miñas respostas. Pensaba que ela e o doutor Parent estaban a se burlar de min, e que iso podía ser unha mera farsa preparada de antemán e representada á perfección. Pero todas a miñas dúbidas disiparon-se cando a fitei. Tremia de angustia. Evidentemente esta xestión resultaba-lle moi penosa e advertín que á penas podía reprimir o pranto.

Sabía que era moi rica e dixen-lle:

— Como é posíbel que o seu esposo non dispoña de cinco mil francos? Reflexione.Está segura de que lle encarregou pedir-mos a min?

Vacilou durante algúns segundos como se lle custase moito lembrar, e entón respondeu:

— Si… si… estou segura.

— Escribeu-lle?

Vacilou outra vez e volveu pensar. Advertin o penoso esforzo da súa mente. Non sabia. Só lembraba que debía pedir-me ese empréstito para o seu esposo. Por conseguinte, decidiu-se a mentir.

— Si, escribeu-me.

— Cando? Onte non me dixo ren.

— Recibí a súa carta esta mañá.

— Pode amosar-ma ?

— Non, non… contiña cousas íntimas… demasiado persoais… e hei-na… queimei-na.

— Así que o seu home ten débedas.

Vacilou unha vez mais e entón bisbillotou:

— Non sei.

Dixen-lle: — Pero neste momento, querida curmá, non dispoño de cinco mil francos.

Deu unha espécie de berro de desesperación:

— Ai! Por favor! Rogo-llo! Trate de os conseguir …

Exaltada, unía as súas mans como se se tratase dun rogo. A súa voz mudou de ton; choraba bisbillotando cousas inintelixibeis, molesta e dominada pola orde irresistíbel que recebira.

— Ai! Suprico-lle… se soubese como sofro… precíso-os para hoxe. – Sentin piedade por ela.

— Terá-os de calquera maneira. Prometo-llo.

— Oh! Grazas, grazas! Que bondadoso é vosté!

— Lembra o que pasou onte á noite na súa casa? — preguntei-lle entón.

— Si.

— Lembra que o doutor Parent hipnotizou-na?

— Si.

— Pois ben, foi el quen lle ordenou vir esta mañá a me pedir cinco mil francos, e neste momento vosté obedece á súa suxestión.

Reflexionou durante algúns intres e entón respondeu:

— Pero é o meu esposo quen mos pide. Durante unha hora tratei infrutuosamente de convencé-la . Cando marchou, corrín á do doutor Parent. Dixo-me:

— Convenceu-se agora?

— Si, non hai mais remédio que crer.

— Imos ver á súa curmá.

Cando chegamos durmía nun sofá, rendida polo cansazo.O médico tomou-lle o pulso, ollou-na durante algún tempo cunha man estendida cara os seus ollos que a rapaza pechou por mor do ao influxo irresistíbel do poder magnético.

Cando durmiu, o doutor Parent lle dixo:

— O seu esposo non precisa os cinco mil francos! Polo tanto, vosté debe esquecer que rogou ao seu curmán para que llos empreste, e se lle fala diso, vosté non comprenderá.

Entón espertouna. Logo quitei a miña billeteira.

— Aquí ten, querida curmá.O que me pediu esta mañá.

Mostrou-se tan abraiada que non me atrevín a insistir. Tratei, sen embargo, de refrescar a súa memória, pero negou todo , crendo que me burlaba, e pouco faltou para que se anoxase.

………………………………….

Veño de regresar. A experiéncia abraiou-me tanto que non puiden xantar.

19 de xullo

Moitas persoas a quen referín esta aventura se riron de min. Xa non sei o que pensar. O sábio dixo: “Quizais”.

21 de xullo

Ceei en Bougival e despois estiven no baile dos remeiros. Decididamente, todo depende do lugar e do medio. Acreditar no sobrenatural na illa da Grenouillère seria o colmo do desatino… pero, non é asi no cúmio do monte Saint-Michel, e na Índia? Sufrimos a influencia do que nos rodea. Regresarei a casa a semana próxima.

30 de xullo

Onte regresei a casa. Todo está ben.

2 de agosto

Non hai novidades. Fai un tempo espléndido. Paso os días ollando correr o Seine.

4 de agosto

Hai problemas entre os meus criados. Aseguran que alguén rompe os vasos nos armários pola noite. O mordomo acusa á cociñeira e ésta á lavandeira quen á súa vez acusa aos dous primeiros. Quen é o culpabel? O tempo dirá-o.

6 de agosto

Esta vez non estou tolo. Vin-o …vin-o! Xa non teño a menor dúbida… vin-o!

Ainda sinto frío até nas uñas… o medo penétra-me até a médula… Vin-o!…

Ás duas da tarde paseaba a pleno sol polo meu rosal; camiñaba polo carreiro de roseiras de outono que comezan a florecer. Detíven-me a observar un fermoso exemplar de géant deas batailis, que tiña tres flores magníficas, e vin entón con toda claridade preto de min que o tallo dunha das rosas se dobraba como movido por unha man invisíbel: entón, vin que se quebraba como se a mesma man o curtase! Entón a flor ergueu-se, seguindo a curva que describiría un brazo ao levar á cara unha boca e permaneceu suspendido no ar transparente, moi só e inmóbel, coma unha pavorosa mancha a tres pasos de min.

Azorado, chimpei sobre ela para a tomar . Pero non puiden facé-lo: desaparecera. Sentín entón raiba contra min mesmo, pois non é posíbel que unha persoa razoábel teña semellantes alucinacións. Pero, tratábase realmente dunha alucinación? Voltei cara a roseira para buscar o tallo curtado e de seguido atopei-no, recén curtado, entre as dúas rosas que ficaban na póla. Regresei entón a casa coa mente alterada; en efecto, agora estou convencido, seguro coma da alternáncia dos días e as noites, de que existe preto de min un ser invisíbel, que se alimenta de leite e auga, que pode tocar as cousas, tomá-las e mudá-las de lugar; dotado, por conseguinte, dun corpo material aínda que imperceptíbel para os nosos sentidos, e que habita na miña casa coma min…

7 de agosto

Durmín repousadamente. Bebeu a auga da botella pero non perturbou o meu soño. Pregunto-me se estou tolo. Cando ás veces paseo a pleno sol, ao longo da costa, dubidaba da miña razón; non son xa dúbidas incertas como as que tiven até agora, se non dúbidas precisas, absolutas. Vin tolos. Coñecín algúns que seguían sendo intelixentes, lúcidos e sagaces en todas as cousas da vida menos nun punto. Falaban de todo con claridade, facilidade e profundidade, pero de pronto o seu pensamento chocaba contra o escollo da tolémia e facía-se anacos, voaba en fragmentos e afundía-se nese océano sinistro e furioso, cheo de ondas fragorosas, brumosas e borrascosas que se chama “demencia”.

Certamente, estaría convencido da miña tolémia, se non tivese perfecta conciéncia do meu estado, ao examiná-lo con toda lucidez. En suma, eu só sería un alucinado que razoa. Produciría-se na miña mente un deses trastornos que hoxe tratan de estudar e precisar os fisiólogos modernos, e dito trastorno provocaría en min unha profunda ruptura no referinte ao orde e á lóxica das ideas. Fenómenos semellantes producen-se no soño, que nos mostra as fantasmagorías mais inverosímiles sen que iso nos sorprenda, porque mentres dorme o aparello verificador, o sentido do controlo, a faculdade imaxinativa vixía e traballa. Seica deixou de funcionar en min unha das imperceptíbeis teclas do teclado cerebral? Hai homes que a raíz de accidentes perden a memória dos nomes próprios, das cifras ou só das datas.Hoxe comprobou-se a localización de todas as partes do pensamento. Non pode sorprender entón que neste momento deminuíse a miña faculdade de controlar a irrealidade de certas alucinacións.

Pensaba en todo iso mentres camiñaba pola beira do río. O sol iluminaba a auga, os seus lóstregos embelecían a terra e enchían os meus ollos de amor pola vida, polas andoriñas cuxa axilidade constitúe para min un motivo de alegría, polas herbas da beira cuxo estremecemento é un pracer para os meus ouvidos.

Sen embargo, paulatinamente invadia-me un malestar inexplicábel. Semellaba-me que unha forza descoñecida detiña-me, paralizaba-me, impedindo-me avanzar, e que trataba de me voltar atrás. Sentín ese doloroso desexo de volver que nos esmaga cando deixamos na nosa casa a un enfermo querido e presentimos unha agravación do mal.

Regresei entón, a pesar meu, convencido de que atoparía en casa unha mala nova, unha carta ou un telegrama. Nada diso había, e fiquei mais sorprendido e inquieto aínda que se tivese unha nova visión fantástica.

8 de agosto

Pasei unha noite horríbel. El non apareceu mais, pero o sinto preto de min. Espía-me, Ólla-me, introdúce-se en min e domina-me. Así me resulta mais temíbel, pois ao agochar-se deste modo semella manifestar a súa presenza invisíbel e constante mediante fenómenos sobrenaturais. Sen embargo puiden durmir.

9 de agosto

Nada aconteceu. Pero teño medo.

10 de agosto

Nada: o que acontecerá mañá?

11 de agosto

Nada, sempre nada; non podo ficar aquí con este medo e estes pensamentos que dominan a miña mente; vou-me.

12 de agosto, 10 da noite

Durante todo o dia tratei de partir, pero non puiden. Tentei realizar ese acto tan doado e simples — sair, subir no meu coche para me dirixir a Rouen — e non puiden. Por que?

13 de agosto

Cando nos atacan certas enfermidades os nosos mecanismos físicos semellan fallar. Sentimos que nos faltan as enerxías e que todos os nosos músculos se releixan; os ósos semellan tan moles como a carne e a carne tan líquida como a auga. Todo iso repercute no meu espírito de maneira estraña e desoladora. Carezo de forzas e de valor; non podo dominar-me e nen sequera podo facer intervir a miña vontade. Xa non teño iniciativa; pero alguén fai-no por min, e eu obedezo.

14 de agosto

Estou perdido! Alguén domina a miña alma e dirixe-a! Alguén ordena todos os meus actos, os meus movementos e os meus pensamentos. Xa non son nada en min; non son mais ca un espectador prisioneiro e aterrorizado por todas as cousas que realizo. Quero saír e non podo. El non quere e teño que ficar-me, azorado e tremoroso, no sillón onde me obriga a sentar-me. Só desexo erguer-me, incorporar-me para me sentir aínda dono de min. Pero non podo! Estou chantado no meu asento, e o meu sillón adere-se ao chan de tal modo que non habería forza capaz de nos mover.

De súpeto, sinto a irresistíbel necesidade de ir ao horto a cortar amorodos e comé-los. E vou.

Corto amorodos e cómo-os. Oh Deus meu! Deus meu! Será seica un Deus? Se o é, salvade-me! Librade-me! Socorrede-me! Perdón! Piedade! Misericórdia! Salvade-me! Oh, que sufrimento! Que suplício! Que horror!

15 de agosto

Evidentemente, así estaba posuída e dominada a miña curmá cando foi a me pedir cinco mil francos. Obedecía a un poder estraño que penetrara nela como outra alma, coma unha alma parásita e dominadora. É seica a fin do mundo? Pero, quen é o ser invisíbel que me domina? Quen é ese descoñecido, ese merodeador dunha raza sobrenatural?

Por conseguinte, os invisíbeis existen! Pero como é posíbel que aínda non se manifestaran dende a orixe do mundo nunha forma tan evidente coma se manifestan en min? Nunca lin nada que se asemellara ao que aconteceu na miña casa. Se puidese abandoná-la, ir-me, fuxir e non volver mais, me salvaría, pero non podo.

16 de agosto

Hoxe puiden escapar durante dúas horas, como un preso que atopa casualmente aberta a porta do seu calabozo. De pronto, sentín que estaba libre e que el se achaba lonxe. Ordenei xunguir os cabalos axiña e dirixín-me a Rouen. Que alegría poder dicir-lle a un home que obedece: “Imos a Rouen!”.

Fixen deter a marcha fronte á biblioteca onde solicitei en empréstito o grande tratado do doutor Hermann Herestauss sobre os habitantes descoñecidos do mundo antigo e moderno. Despois, cando me dispuña a subir ao meu carro, quixen dicir: “Á estación!” e berrei — non dixen, berrei — cunha voz tan forte que chamou a atención dos transeúntes: “A casa”, e caín pesadamente, tolo de angustia, no asento. El atopara-me e voltaba a se posesionar de min.

17 de agosto

Ah! Que noite! Que noite! E sen embargo semella-me que deberia alegrar-me . Lin até a unha da madrugada. Hermann Herestauss, doutor en filosofía e en teogonía, escribiu a história e as manifestacións de todos os seres invisíbeis que merodean ao redor do home ou foron soñados por el. Describe as súas orixes, os seus domínios e os seus poderes. Pero ningún deles semella-se ao que me domina. Diría-se que o home, desde que puido pensar, presentiu e temeu a presenza dun ser novo mais forte ca el — o seu sucesor no mundo — e que como non puido prever a natureza deste amo, creou, en medio do seu terror, todo ese mundo fantástico de seres ocultos e de pantasmas misteriosas xurdidas do medo. Despois de ler até a unha da madrugada, sentei xunto á miña xanela aberta para me refrescar a cabeza e o pensamento coa apacíbel brisa da noite. Era unha noite fermosa e tépeda, que noutra ocasión me gustaría moito. Non había lúa. As estrelas brillaban nas profundidades do ceo con estremecedores lóstregos.

Quen vive naqueles mundos? Que formas, que seres viventes, animais ou plantas, existirán alá? Os seres pensantes deses universos, serán mais sábios e mais poderosos ca nós? Coñecerán o que nós ignoramos? Talvez calquera destes días un deles atravesará o espazo e chegará á Terra para conquista-la, así como antigamente os normandos sometían ás aldeas mais débiles.

Estamos tan indefensos, inermes, ignorantes e pequenos, sobre este anaco de lama que xira disolto nunha pinga de auga.

Pensando niso, adurmiñei-me en medio do fresco vento da noite.

Pero despois de durmir uns corenta minutos, abrín os ollos sen facer un movemento, esperto por non sei que emoción confusa e estraña. Nun princípio non vin nada, pero de pronto semellou-me que unha das páxinas do libro que deixara aberto sobre a mesa acababa de se da volta soa. Non entraba ningunha corrente de ar pola xanela. Esperei, surprendido. Ao cabo de catro minutos, vin, si, vin cos meus próprios ollos, que unha nova páxina se erguia e caía sobre a outra, como movida por un dedo. O meu sillón estaba baleiro, aparentemente estaba baleiro, pero comprendín que el estaba a ler alá, sentado no meu lugar. Cun furioso chimpo, un chimpo de fera irritada que se rebela contra o domador, atravesei o cuarto para atrapa-lo, estrangulá-lo e matá-lo! Pero antes de que chegase, o sillón caiu diante de min como se el fuxise… a mesa abalou, a lámpada rodou polo chan e apagou-se, e a xanela pechou-se como se un malfeitor surprendido escapase pola escuridade, tomando con ambas mans os batentes.

Escapara; sentira medo, medo de min!

Entón, mañá… pasado mañá ou calquera a destes… poderei té-lo baixo os meus puños e esmagá-lo contra o chan. Seica ás veces os cans non morden e degolan aos seus amos?

18 de agosto

Pensei durante todo o dia. Oh!,si, vou obedece-lo , seguirei os seus impulsos, cumprirei os seus desexos, serei humilde, submiso e covarde. El é mais forte. Até que chegue o momento…

19 de agosto

Xa sei… xa sei todo! Acabo de ler o que segue na Revista do Mundo Científico: “Nos chega unha nova moi curiosa de Rio de Janeiro. Un andazo de tolémia, comparábel ás demencias contaxiosas que asolaron aos povos europeos na Idade Media, se produciu no Estado de San Paulo. Os habitantes despavoridos abandoan as súas casas e foxen dos aldeas, deixan os seus cultivos, crendo-se posuídos e dominados, coma un rebaño humano, por seres invisíbeis aínda que tanxíbeis, por espécies de vampiros que se alimentan das súas vidas mentres os habitantes dormen, e que ademais beben auga e leite sen lles apetecer aparentemente ningún outro alimento. “O profesor don Pedro Henriques, en compañía de vários médicos eminentes, partiu para o Estado de San Paulo, a fin de estudar sobre o terreo a orixe e as manifestacións desta espantosa tolémia, e poder aconsellar ao Emperador as medidas que xulgue convenientes para apaciguar aos delirantes povoadores”.

Ah! Agora lembro o fermoso bergantín brasileiro que pasou fronte ás miñas xanelas remontando o Seine, o 8 de maio último! Semellou-me tan fermoso, branco e alegre. Alá estaba el que viña de lonxe, do lugar de onde é orixinária a súa raza! E viu-me! Viu tamén a miña branca vivenda, e saltou do navio á costa. Oh Deus meu!

Agora xa o sei e o presinto: o reinado do home rematou.

Veu aquel que inspirou os primeiros terrores dos povos primitivos. Aquel que exorcizaban os sacerdotes inquietos e que invocaban os meigos nas noites escuras, aínda que sen o ver inda. Aquel a quen os presentimentos dos transitórios donos do mundo adxudicaban formas monstruosas ou graciosas de gnomos, espíritos, xénios, fadas e trasnos.

Despois das groseiras concepcións do horror primitivo, homes mais perspicaces presentírono con maior claridade. Mèsmer suspeitaba-o, e fai xa dez anos que os médicos descubriron a natureza do seu poder de maneira precisa, antes de que el mesmo puidese exercé-lo.

Xogaron coa arma do novo Señor, cunha faculdade misteriosa sobre a alma humana. Denominárona magnetismo, hipnotismo, suxestión… o que sei eu! Vin-os divertir-se como nenos imprudentes con este terríbel poder! Desgrazados de nós! Desgrazado do home!

Chegou o … o… como se chama?… o… seica coma se me berrase o seu nome e non o ouvise… o… si… berra… Escoito… como?… repite… o… Horla… ouvin… o Horla… é el… o Horla… chegou!…

Ah! O buitre comeu-se á pomba, o lobo devorou ao año; o león devorou ao búfalo de agudos cornos: o home deu morte ao león coa frecha, o puñal e a pólvora, pero o Horla fará co home o que nós fixemos co cabalo e o boi: converterá-o na súa cousa, o seu servidor e o seu alimento, polo só poder da súa vontade.

Desgrazados de nós!

Non obstante, ás veces o animal se rebela e mata a quen o domestica… eu tamén quero… eu podería facer o mesmo… pero primeiro hai que coñecé-lo, tocá-lo e vé-lo. Os sábios afirman que os ollos dos animais non distinguen as mesmas cousas cós nosos… E os meus ollos non poden distinguir ao recén chegado que me esmaga. Por que? Oh! Lembro agora as palabras do monxe do monte Saint-Michel: “Seica vemos a cenmilésima parte do que existe? Observe, por exemplo, o vento que é a forza mais poderosa da natureza, o vento que derruba homes e edifícios, que arrinca de callo as árbores, e ergue montañas de auga no mar, que destrue os acantilados e chimpa contra eles ás grandes naves; o vento, que asubía, xeme e ruxe. Seica viu-no vosté algunha vez? Seica pode vé-lo ? E sen embargo existe!”

E eu seguía pensando: os meus ollos son tan débiles e imperfectos que nin sequera distinguen os corpos sólidos cando son transparentes coma o vidro… Se un espello sen mercúrio o meu camiño chocarei contra el como o paxaro que penetra nun cuarto e racha a cabeza contra os vidros. Polo demáis, mil cousas enganan-nos e desorientan. Non pode estrañar entón que o home non saiba percibir un corpo novo que atravesa a luz.

Un ser novo! Por que non? Non podía deixar de vir! Por que nós íamos ser os últimos? Nós non os distinguimos pero tampouco nos distinguían os seres criados antes ca nós. Iso explica-se porque a súa natureza é mais perfecta, mais elaborada e mellor acabada cá nosa, tan endébel e torpemente concebida, trabado por órgaos sempre fatigados, sempre forzados como mecanismos demasiado complexos, que vive coma unha planta ou coma un animal, nutrindo-se penosamente de aire, herba e carne, máquina animal acosada polas enfermidades, as deformacións e as putrefaccións; que respira con dificuldade, imperfeita, primitiva e estraña, enxeñosamente mal feita, obra groseira e delicada, bosquexo do ser que podería converter-se en intelixente e poderoso.

Existen moitas espécies neste mundo, desde a ostra ao home. Por que non podería aparecer unha mais, despois de se cumprir o período que separa as sucesivas aparicións das diversas espécies?

Por que non pode aparecer unha mais? Por que non poden xurdir tamén novas espécies de árbores de flores xigantescas e resplandecentes que perfumen rexións enteiras? Por que non poden aparecer outros elementos que non sexan o lume, o ar, a terra e a auga? Só son catro, nada mais ca catro, eses pais que alimentan aos seres! Que pena! Por que non serán corenta, catrocentos ou catro mil? Todo é pobre, mesquiño, miserábel! Todo deu-se con avarícia, inventou-se secamente e fixo-se con torpeza! Ah! Canta graza hai no elefante e o hipopótamo! Que elegante é o camelo! Poderá-se dicer que a bolboreta é unha flor que voa. Eu soño cunha que sería tan grande coma cen universos, con ás cuxa forma, beleza, cór e movemento nin sequera podo describir. Pero vexo-o… vai de estrela a estrela, refrescando-as e perfumando-as co sopro harmonioso e lixeiro do seu voo… E os povos que alá habitan a ollan pasar, extasiados e marabillados…

Que é o que teño? É o Horla que me enfeitiza, que me fai pensar esas tolémias. Está en min, converte-se na miña alma. Matarei-no!

19 de agosto

Matarei-no. Mirei-no! Pola noite eu estaba sentado á mesa e simulei escribir con grande atención. Sabía perfectamente que viría a rondar ao meu redor, moi preto, tan preto que talvez podería tocá-lo e asi-lo. E entón!… Entón tería a forza dos desesperados; disporía das miñas mans, os meus xeonllos, o meu peito, a miña fronte e os meus dentes para o estrangular, esmagá-lo, mordé-lo e esnaquizá-lo.

Eu axexaba con todos os meus sentidos sobreexcitados. Acendera as dúas lámpadas e as oito bombillas da cheminea, como se fose posíbel distinguí-lo con esa luz. Fronte a min está a miña cama, unha vella cama de carballo, á dereita a cheminea; á esquerda a porta pechada coidadosamente, despois de a deixar aberta durante longo rato a fin de o atrair; atrás de min un grande armário con espellos que todos os días me servía para me barbear e vestir-me e onde acostumaba ollar-me de pés a cabeza cando pasaba fronte a el.

Como dixen antes, simulaba escribir para o enganar, pois el tamén me espiaba. De pronto, sentín, sentín, tiven a certeza de que lía por riba do meu ombro, de que estaba alá rozándo-me a orella. Erguin-me coas mans estendidas, xirando con tal rapidez que estiven por caer.

Pois ben… via-se como se fose pleno dia, e sen embargo non me mirei no espello!… Estaba baleiro, claro, profundo e resplandecente de luz! A miña imaxe non aparecía e eu estaba fronte a el! Vía aquel vidro totalmente limpo de enriba abaixo. E ollaba-o con ollos extraviados; non me atrevía a avanzar, e xa non tiven valor para facer un movemento mais. Sentía que el estaba alá, pero que se me escaparía outra vez, co seu corpo imperceptíbel que me impedía reflectir-me no espello. Canto medo sentin! De súpeto, a miña imaxe volveu a se reflectir pero como se estivese envolta na brétema, como se a observase a través dunha capa de auga. Semellaba-me que esa auga deslizaba-se amodo de esquerda a dereita e que paulatinamente a miña imaxe adquiria maior nitidez. Era coma o final dun eclipse. O que a agochaba non semellaba ter contornos precisos; era unha espécie de trasparéncia opaca, que pouco a pouco se aclaraba. Por último, puiden distinguir-me completamente como todos os días.

Vira-o! Conservo o horror que aínda me fai estremecer.

20 de agosto

Como poderei matá-lo se está fóra do meu alcance?

Envelenando-o? Pero el verá-me misturar o veleno na auga e talvez os nosos velenos non teñan ningún efecto sobre un corpo imperceptíbel. Non… non… decididamente non. Pero entón…o que farei entón?

21 de agosto

Chamei a un cerralleiro de Rouen e encarreguei-lle persianas metálicas coma as que teñen algunhas residéncias particulares de París, na planta baixa, para evitar os roubos. Farei-me ademáis unha porta similar. Debe-me ter tomado por un covarde, pero non importa…

10 de setembro

Rouen, Hotel Continental. Aconteceu… aconteceu… pero, morrerá? O que vin me trastornou.

Onte, despois que o cerralleiro colocou a persiana e a porta de ferro, deixei todo aberto até medianoite a pesar de que comezaba a facer frío. De súpeto, sentín que estaba aquí e invadiu-me a alegría, unha enorme alegría. Erguin-me amodo e camiñei en calquera dirección durante algún tempo para que non sospeitase nada. Entón saquei-me os botins e me puxen distraídamente unhas pantuflas. Pechei despois a persiana metálica e regresei con paso tranquilo até a porta, pechando-a tamén con duas voltas de chave. Regresei daquela cara a xanela, pechei-na cun ferrallo e gardei a chave no peto.

De súpeto, comprendín que se axitaba ao meu redor, que el tamén sentía medo, e que me ordeaba que lle abrise. Estiven por ceder, pero non-o fixen. Acheguei-me á porta e a entreabrín abondo como para poder pasar recuando, e como son moi alto a miña cabeza chegaba até o dintel. Estaba seguro de que non puidera escapar e alá o acurralei só, completamente só. Que alegría! Caira no meu poder! Entón descendín correndo á planta baixa; tomei as dúas lámpadas que se achaban na sala situada embaixo do meu cuarto, e co aceite que contiñan rociei a alfombra, os móbeis, todo. Entón prendin-lles lume, e me puxen a salvo despois de pechar ben, con dúas voltas de chave, a porta de entrada.

Agochei-me no fondo do meu xardín tras un macizo de loureiros. Que longa me semellou a espera! Reinaba a mais completa escuridade, grande quietude e silenzo; non sopraba a menor brisa, non había unha soa estrela, nada mais ca montañas de nubes que aínda que non se vían facían sentir o seu grande peso sobre a miña alma. Ollaba a miña casa e esperaba. Que longa era a espera! Cría que o lume xa se extinguira por si só ou que el o extinguira. Até que vin que unha das xanelas se facía lascas debido á presión do incéndio, e unha grande laparada vermella e amarela, longa, flexíbel e acariñante, ascender pola parede branca até rebasar o teito. Unha luz reflectiu-se nas árbores, nas pólas e nas follas, e tamén un estremecemento, ,un estremecemento de pánico! Os paxaros espertaban; un can comezou a ladrar; semellaba que ia amencer. De contado, estouraron outras xanelas, e puiden ver que toda a planta baixa da miña casa xa non era mais ca un horroroso braseiro. Pero ouviu-se un berro en medio da noite, un berro de muller horríbel, sobreagudo e desgarrador, ao tempo que se abrían as xanelas de dous bufardas. Esquecéra-me dos criados! Vin os seus rostros tolear e os seus brazos que se axitaban!…

Despavorido, botei a correr cara á aldea berrando: “Socorro! Socorro! Lume! Lume!”

Atopei xente que xa acudía ao lugar e regresei con eles para ver.

A casa xa só era unha fogueira horríbel e magnífica, unha xigantesca fogueira que iluminaba a terra, unha fogueira onde ardían os homes, e el tamén. El, o meu prisioneiro, o novo Ser, o novo amo, o Horla!

De súpeto o teito enteiro derrubou-se entre as paredes e un volcán de lapas ascendeu até o ceo. Vía esa masa de lume por todas as xanelas abertas cara ese enorme forno, e pensaba que el estaría alá, morto nese forno…

Morto? Será posíbel? Seica o seu corpo, que a luz atravesaba, podía destruir-se polos mesmos medios que destrúen os nosos corpos?

E se non morrese? Talvez só o tempo pode dominar ao Ser Invisíbel e Temido.

Para que ese corpo transparente, ese corpo invisíbel, ese corpo de Espírito, se tamén está exposto aos males, as feridas, as enfermidades e a destrución prematura?

A destrución prematura? Todo o temor da humanidade procede dela! Despois do home, o Horla. Despois daquel que pode morrer todos os días, a calquera hora, en calquera minuto, en calquera accidente, chegou aquel que morrerá soamente un día determinado nunha hora e nun minuto determinado, ao chegar ao limite da súa vida.

Non… non… non hai dúbida, non hai dúbida… non morreu… entón terei que me suicidar…

(Tradución de Fran Morell)

Páxina seguinte »