O Reloxo

12 de Decembro de 2006 por Rafael Avendaño  
Arquivado como Relatos

Comments Off

…o tempo físico non é máis ca,
ao igual có resto do mundo físico,
unha ficción derivada da realidade mental subxacente.

George Berkeley (1685-1753)

reloxo1Todo comezou cando eu tiña trece anos. Atopaba-me nesa difícil idade na que inadvertidamente deixas atrás a nenez para encarar a complicada etapa da adolescéncia. Vivia con miña nai nun pequeno e luxoso chalet na zona residencial da cidade. O meu pai morrera había cinco anos. Mália o tempo transcorrido, ambas, especialmente a miña nai, seguiamos respirando a tristura da sua perda no ambiente. Sobre todo na terceira planta, a bufarda que o meu pai utilizara como despacho e como almacén para todos os obxectos que fora atesourando cos anos e dos que sempre fora reácio a se desprender. Decenas de caixas apiaban-se entre todo tipo de obxectos, andeis carregados de libros e revistas, instrumentos musicais, enormes mesas de gravación cubertas agora polo pó, e mesmo várias xerazóns de ordenadores. Todos aqueles obxectos tiveran o seu momento de glória antes de acabar finalmente apiados alá. O resultado era que apenas ficaba xa espazo alá enriba para mais nada.

O certo é que aquel sábado a miña nai pediu-me que subise a botar unha ollada e tentase facer algo de sítio desfacendo-me dalgúns vellos trastes inútis. Quería renovar alguns dos móbeis da casa e ía necesitar espazo para gardar o seu contido temporalmente. Lembro ter subido con desgana os chanzos que conducian á terceira planta. Tiña mellores planos que pasar a tarde do sábado carregando cousas escadas abaixo.

Estaba seguro de que a miña nai nunca voltara subir alá desde a morte de meu pai. Supoño que todos aqueles obxectos lle traían demasiadas lembranzas dorosas. Por iso surprendeu-me atopar unha fotografia de meu pai encol unha das caixas. Non lembraba té-la visto alá a última vez que subin. En realidade, non vira esa fotografia na miña vida.

O meu pai aparecía sorrinte no xardin, cunha lata de cervexa na man facendo un aceno de brinde. No seu pulso podia-se ver claramente a cadea de aceiro que suxeitaba o seu reloxo.

O reloxo do meu pai.

Non se trataba dun reloxo corrente, senón dun deses reloxos de peto que adoitan pendurar dunha longa cadea. Só que o meu pai substituira esa cadea por unha mais corta e mais grosa suxeita ao seu pulso. Até onde son capaz de lembrar, meu pai sempre levara aquel reloxo. Lembro-o especialmente porque a cotío falába-me del dunha forma que, mália miña nenez, podia recoñecer coma inquedante. Sempre insistia en que un dia eu o herdaria, do mesmo xeito que el o herdara do meu avó. Eu ollábao sen entender que podia ter de especial aquela antigalla.

O meu pai certamente fora unha persoa singular. Para comezar, era unha das poucas persoas no planeta que sofria a síndrome de Jackobson. Trata-se dunha estraña enfermidade dexenerativa que acelera o envellecemento até o ponto que, cando o meu pai morreu, ténia apenas cincuenta anos e aparentaba mais de oitenta. El, nembargantes, nunca mostrou a menor preocupación nen pesar pola sua enfermidade. Era, de feito, totalmente feliz, e cando a miña nai semellaba abatida ao velo envellecer daquela forma, era el quen a consolaba. Sempre dicia que non importaba o longa ou corta que poda ser a tua vida, senón como empregas o tempo que pasas nela. E o meu pai nunca perdia un segundo en nada que non fose do seu agrado. Non traballaba, e até onde eu sabia, non traballou en toda a sua vida. Nembargantes o noso nível de vida era razoabelmente alto. Viviamos nunha casa luxosa, tiñamos vários coches caros, os meus pais viaxaban con frecuéncia a lugares exóticos, sempre aloxándose nos mellores hoteis…

Segundo o meu pai, unha xenerosa herdanza do meu avó ben investida permitialle viver daquela forma polo resto da sua vida. Só nunha ocasión aconteceu un incidente que fixo á miña nai suspeitar que algo non estaba ben de todo. Un dia apresentou-se a policia na casa e detivo ao meu pai para lle interrogar en relazón ao roubo dun banco. Seica empregara diñeiro que estaba marcado e que se correspondía co desaparecido meses atrás. Sen embargo, despois de o reter várias horas tiveron que deixalo marchar ao non poder probar nada. O meu pai era unha persoa tranquila, ou alomenos foino até os últimos anos da sua vida. Conducia-se sempre cunha grande serenidade, nunca se alteraba, nunca amosaba desacougo ou irritación. A sua vida, ainda que acelerada pola sua enfermidade, transcorria dentro dunha grande calma.

Até que desapareceu o seu reloxo. Lembro perfeitamente aquel dia. É a pior lembranza da miña infáncia. Para un neno de oito anos, ver ao teu pai completamente fóra de si maldicindo violentamente a todo o mundo, non é algo que se esqueza. O dia anterior a miña nai e máis eu viaxáramos á casa dos meus avós maternos. Á nosa volta atopamos ao meu pai totalmente toleado. Dicia que aquela noite alguén entrara na casa e roubara-lle o seu reloxo, e que o ladrón era imune á influéncia do reloxo porque posuía ún igual. Cando a miña nai trataba de lle perguntar o que queria dicir, o meu pai encarraxábase ainda mais e respondia que non-o poderia entender. O certo é que o meu pai xa nunca foi o mesmo, até o ponto de que pasou o último ano da sua vida recluído nun hospital psiquiátrico.

Despois de contemplar a fotografía durante un pouco, sentín o pulo de voltar a abrir aquela caixa. Non sei por que o fixen. Supoño que a fotografia me produciu certo sentimento de morriña. Pescudara moitas veces naquelas caixas, esperando descobrir algunha marabilla oculta, ainda que o único que atopara foran decenas de vellas fitas de vídeo e centos de cedés de música demasiado ráncia para o meu incipiente gosto adolescente. A caixa estaba, efectivamente, chea a rebosar de fitas VHS obsoletas, pero sobre unha das moreas habia un reloxo. O reloxo do meu pai.

Durante uns intres fiquei abraiado, paralisado pola surpresa. Entón, sentindo que o corazón me daba un chimpo tomei o reloxo entre a miñas mans. Trataba-se do mesmo reloxo, lembraba-o abondo como para estar seguro. Pero se fora roubado, como chegara até alá? A primeira vista non tiña ren de especial. A esfera era branca. Tres agullas marcaban a hora, minutos e segundos, e un pequeno indicador amosaba o dia do mes e o ano. Tiña unha rodiña no lado direito, xunto a unha inscrición na carcasa que dicia “push”. Probei a xirá-la suavemente e comprobei como as maniñas se desprazaban á vez que mudaba a data no pequeno rectángulo indicador. Voltei a deixar a data e hora correcta consultando co meu reloxo. Xa eran as duas, a miña nai debia estar esperando-me para comer. Case perdera o interese cando, cun movemento inconsciente calquei a rodiña que se afundiu cun imperceptibel “clic”.

Entón aconteceu algo marabilloso. Ao calcar o botón, á vez que se detiñan as maniñas que marcaban a hora, xurdiu unha extraordinária música que me envolveu extasiado. Ainda hoxe, despois de a ter escoitado miles de veces, non poderia sequera aproximarme a descreber o que sentin ao escoitar esa melodía. Aquela sinfonía descoñecida acariñou a miña alma e elevou-na cara ao ceo. Escolle o mellor orgasmo que tiveses en toda a tua vida, multiplícao por dez e soma-lle o maior momento de relaxazón e paz que experimentases. Ainda estarás lonxe de sentir o que se sente escoitando a música que emanaba do reloxo. A eséncia do universo pode-se condensar e reducir a són para ser percebida por un ser humano.

Perdin a nozón do tempo deixando-me arrastrar até os remotos confins do universo. Só tiña trece anos pero sentinme coma se tivese mil. Sentin como se toda a miña vida, pasada e futura, acumuláse-se nun só intre, coma se voase entre as estrelas, coma se todas as pezas do crebacabezas encaixasen, como se toda a sabedoría do mundo estivese a susurrar aos meus ouvidos. Nietzsche era un aprendiz, eu tiña todas as respostas…

Entón voltei á realidade, ou alomenos unha parte de min fixo-o coa forza dabondo para calcar o pequeno botón do reloxo e deter aquela música. Tardei vários minutos en reaxir. Estaba conmocionado pola experiencia que acababa de viver, pero pouco a pouco a realidade foi-se impoñendo. A miña nai estaria-me a esperar, canto tempo pasara? O reloxo do meu pai detivera-se e só voltara a pór-se en marcha cando a música se detivo. Consultei o meu reloxo de pulso e comprobei horrorizado que pasara case unha hora desde que subira ao faiado. A miña nai debía de ter a comida lista había moi pouco, e alporizába-se moito cando chegaba tarde. Iso fixo-me esquecer-me por un momento do reloxo, que gardei no meu peto mentres baixaba as escadas a toda velocidade. Sen embargo, estrañou-me que a miña nai non me chamase a berros como facia habitualmente cando me distraía mirando a televisión ou xogando no xardin. Ou talvez si o fixera e a música do reloxo impedira-me ouvir o seu chamado. Nese caso a miña nai estaria moito máis alporizada ainda.

Cal foi a miña surpresa ao chegar á cociña e ver que, non só a miña nai non estaba enfadada, se non que se atopaba sumida en metade dos preparativos da comida.

- Xa baixaches? – díxome co seu habitual ton agarimoso- atopaches algo que tirar?

- Errr… si… coido que si. – dixen barballante.

- Ben, entón baixa-o deica o pátio. E entón vai estudar, ainda fica un pouco até que a comida estea lista.

- Si nai.

Antes de sair da cociña botei unha ollada ao reloxo de parede. Marcaba as duas e dez. O meu reloxo de pulso daba as tres e cuarto. Quitei o reloxo do meu pai e comprobei abraiado que tamén marcaba as duas e dez. Raios! O meu reloxo xogara-me unha mala pasada.

Pasei o resto do dia ocupado coas tarefas que a miña nai me asignaba, confortado pola agradábel lembranza da música do reloxo. Esperaba con impaciéncia que chegase o momento de ir durmir para poder pechar-me no meu cuarto e voltar deleitarme de novo con aquela música.

reloxo2Descobrir o que o reloxo era capaz de facer era tan só cuestión de tempo. O destino quixo que fose aquel mesmo dia. Ainda que era sábado madrugara para facer uns encargos da miña nai. Ademais, o ter pasado a tarde baixando caixas do trasteiro fixo que estivese terríbelmente canso. Despois da cea sentei xunto á miña nai a ver a televisión, pero axiña venceu-me o sono e fun ao meu cuarto. Metin-me na cama e “conectei” de novo o reloxo. A melodia celestial veu ao meu encontro. Percorreu-me unha intensa onda de pracer e fiquei dormido. Nunca dormira tan profundamente. Cando acordei a música seguia acariñando suavemente a miña alma, dando-me os bos dias. Ou en teoria o que deberian ser os bos días. De entrada surprendeu-me que ainda fose de noite. Detiven a música e o reloxo continuou a sua marcha no ponto onde ficara, as once e meia. Nembargantes o meu reloxo de pulso marcaba as sete da mañá. Xa tería que ter amencido. Sain do durmitório e fiquei abraiado ao ver que a miña mai seguia mirando adurmiñada a tele no salón.

- Ainda non foches durmir? – perguntou ao sentir-me tras dela.

- Nnn… sei …esquecín algo… – dixen mentres corria de novo ao durmitorio présa do pánico.

Deus santo! Non era posíbel, estaba seguro de que durmira durante horas. Comprobei a hora no reloxo da mesiña, no teletexto do pequeno televisor do meu cuarto… Todos indicaban algo mais das once e meia… exactamente igual que o reloxo de peto do meu pai. Pero eu vira-o deter-se ! Como era posíbel? Asaltou-me unha terríbel dúbida. Era unha tolémia, unha estupidez, pero tiña que comprobá-lo.

Puxen o reloxo da mesiña fronte a min, onde puidese vé-lo claramente. A pequena agulla do segundeiro avanzaba inexorabelmente. Tomei o reloxo do meu pai e calquei o botón que activaba a música. Ésta veu ao meu encontro tan cautivadora como nas duas ocasións anteriores. Pero o reloxo da mesiña detivera-se! Consultei o meu próprio reloxo de pulso e comprobei, tal e como supuxera, que seguia funcionando perfeitamente. Diaños, seica aquel reloxo xeraba algun tipo de sinal capaz de paralisar o resto de reloxos ao seu redor? Veña, acouga, non pode ser o que estás a pensar, díxen-me. Sain do meu cuarto co corazón nun puño. Habia un silenzo sobrecolledor en toda a casa. No salón, a televisión acendida non emitia nengún són, a imaxe estaba xeada. O corazón latexaba desbocado no meu peito. Movendo-me moi devagar rodeei o sofá para ver horrorizado á miña nai alá sentada, inmóbel, cos ollos abertos pero sen ver. Petrificada! Ou mellor dito, xeada, suspendida no tempo. Fiquei un bo rato observando-a, sen poder quitar-lle a vista de enriba. Era case como ver unha fotografia. A sua boca tiña un lixeiro rictus, estaba por sorrir, probabelmente o chiste que o showman da tele viña de contar. Meu Deus!

Non puiden atura-lo e sain correndo do salón. Debía de estar a soñar, iso é, un terríbel pesadelo, axiña acordaria e todo voltaria á normalidade. E nembargantes sabia que non era un pesadelo, non haberia un acordar, estaba a acontecer de verdade. Fun deica unha das xanelas e asomei-me á rua. Fóra todo era como un filme en pausa. Habia alguns coches detidos na metade da calzada. A miña veciña e o seu fastidioso can, abaixo na beirarrúa, paralisados no seguinte paso do seu paseo nocturno. As follas das árbores atopában-se totalmente inmóbeis, e até puiden distinguir aos insectos que revoloteaban ao redor da farola, alá suspendidos no ar.

O terror apoderou-se de min. A estas alturas o leitor intelixente xa comprenderá que é o que estaba a acontecer. Pero unha cousa é lé-lo e outra vivé-lo, sobre todo se es un rapaz inmaduro de trece anos. Présa do pánico e do desacougo corrín da cima para abaixo pola casa, comprobando todos os reloxos, procurando algo que tivese movemento, vida de seu. Pero o único que non ficara xeado era eu mesmo. Despois de me botar auga xeada na face várias veces convencin-me de que non estaba a soñar, que aquilo estaba a me acontecer a min, e era real. Entón, como se acordase realmente dun pesadelo decatei-me de que é o que provocara todo aquilo. Busquei o reloxo do meu pai no meu peto. Calquei a pequena roda lateral e á par que a música se detivo, o mundo voltou á vida.

- Meu Deus! Que susto me deches! Non foras durmir?

Non me dera conta de que estaba canda miña nai cando o tempo reanudou a sua marcha. Para ela eu aparecera de súpeto ao seu carón, aterrorizándo-a.

- Sínto-o nai. Non teño soño, deixas-me ver un pouco mais a tele…? – dixen mentres me anicaba ao seu carón.

-De acordo, pero non me gosta que sexas tan silandeiro cando te achegas. O teu pai adoitaba facer-me o mesmo ás veces e non me gostaba nada…

Abraceina e ela deixou-se abrazar.

***

Á mañá seguinte, coa luz do día, os meus temores foron-se esvaecendo para comezar ver as cousas doutra forma. Aquel reloxo era capaz de deter o tempo. E iso poderia resultar tremendamente útil. Non era difícil imaxinar todas as posibilidades que algo asi poderia ter. E eu funas aproveitando todas, unha por unha, desde os meus afastado trece anos até o dia de hoxe. Para comezar, nunca mais madruguei. Ben, erguia-me moi cedo, pero sempre despois de deter o tempo e durmir várias horas mais a pracer. Tampouco voltei a estudar. Encantaba-me ler, e pasaba moitas horas de “tempo conxeado”, como eu o chamaba no meu fóro interno, devorando libros. Pero era incapaz de adicar un segundo ás asinaturas do coléxio. Ainda asi pasei todos os cursos con excelentes calificacións… non vou entrar nos detalles de todas as trastadas que cometín na miña adolescéncia, a maioria delas inconfesabeis.

Para cando cheguei á idade adulta tiña abondo claro como enfocar a miña vida. Era consciente de que non ía precisar traballar para viver. Pero necesitaba xustificar os meus ingresos, asi que abrín unha pequena tenda de discos que case sempre pasaba pechada, pero que me servia para embranquecer os cartos que roubaba. Si, convertin-me no mellor ladrón do mundo. Cometía un roubo perfeito tras outro, sempre en pequenas cantidades e en distintos bancos para non chamar demasiado a atenzón. Ás veces viaxaba a outras cidades para roubar cantidades maiores. Percorria o país procurando novas sucursais que desprumar. Imaxino que a policia debia de estar volvéndo-se tola tentando resolver todos aquilos misteriosos roubos.

Ouh, pero o mellor de todo era a grande tranquilidade que rodeaba a miña vida. Non me via sometido ao estrés do tempo. Facia aquilo que me apetecía en cada momento. Aos vintedous anos namorei-me e casei. Vivia de forma discreta pero luxosa. Á miña muller contei-lle que dispuña dunha xenerosa herdanza de meu pai, e, ao igual que acontecera cos meus pais, nunca cuestionou-se a nosa forma de vida.

Aos vintecinco anos, resolvin outro dos mistérios que envolveran a vida do meu pai: a sua misteriosa enfermidade. Debin-me decatar antes pero foi a miña nai quen me fixo advertí-lo. A sua nai, a miña avóa, enfermara e estivo fóra vários meses coidando dela. Era o maior período de tempo seguído que pasara sen me ver, e cando volveu advertiu o meu prematuro envellecemento. Eu botei-me a rir ao me decatar do que estaba a ocorrer, pero ela non puido conter a sua desesperación ao pensar que herdara a enfermidade do meu pai. E certamente, herdara algo do meu pai, pero non o que ela pensaba. O problema era que, ainda que o tempo estivese detido, o meu reloxo biolóxico seguia a avanzar. Desde que descobrin o reloxo, alongaba os dias e as noites, até tal ponto que case pasaba mais tempo nese estado de tempo xeado que no tempo “real”. Iso facía que se producise un desfase entre a miña idade cronolóxica e a miña idade biolóxica. Os anos de mais que vivira empezaban a se notar.

Despóis de percorrer innumerabeis hospitais e perante a perplexidade dos médicos, miña nai por fin resignou-se a que non houbera ningunha posibilidad de me curar. Doía-me ver a preocupación no rosto dos demáis, especialmente da miña muller e a miña nai, pero ainda que quixera dicir-lles a verdade, sabía que non podía. Nunca poderían entende-lo. Era o meu segredo, e non podería comparti-lo con ninguén xamáis.

Nalgunhas ocasións asaltaban-me dúbidas sobre o que acontecería se o reloxo deixase de funcionar de pronto. Nunca fallara-me, pero descoñecía totalmente cal era o seu funcionamento. Podería atopar-me unha desagradábel surpresa en calquera momento. Tamén preguntaba-me decote sobre cal sería a súa orixe. Polas averiguacións que puiden facer, o meu pai herdára-o do meu avó, pero non atopara ningunha pista que me dixese de onde quitara éste. Que algo así fose posíbel era absurdo, imposíbel, fóra de toda lóxica. E sen embargo aí estaba, no meu poder, amosando en cada ocasión o que era capaz de facer. Cos anos deixei de me facer preguntas e limitei-me a lle tirar proveito. Grazas a el, a miña existéncia transcorría de forma prácida, feliz e sen ningún contratempo.

Daquela, un día recibín unha visita que trastocaría a miña vida para sempre. Era meiodía. A noite anterior tivéramos unha festa na casa con vários amigos. Eu bebera algo máis da conta e tiña unha fea resaca. A miña muller viña de se erguer e daquela eu detiven o tempo para poder durmir tranquilo até que desaparecera a dór de cabeza. A música que emanaba en cada ocasión seguía sendo tan marabillosa coma sempre. Só o feito de poder escoita-la xa era un motivo por si só para detér o tempo. Cando estaba volvendo a ficar durmido sobresaltou-me o renxente són do timbre da porta. O sangue xeou-se nas miñas veas. O corazón deu-me un volco mentres me incorporaba dun salto na cama. Non, non podía ser. A resaca debía ter-me xogado unha mala pasada. Volveu soar, inconfundíbel, esta vez algo máis longo, cun toque de impaciéncia. Armei-me de valor e saín da cama. Acaso o reloxo deixara de funcionar? A música seguía soando na miña cabeza. Botei unha ollada ao baño e alí seguía a miña muller, suspendida no tempo. Entón, quen diaños estaba a chamar ao timbre?

Só habia unha forma de o averiguar. Abrin a porta. Diante de min apareceu un tipo de xeito grisallo e figura rechoncha. Ollou-me cuns pequenos ollos penetrantes e á vez divertidos.

- Por fin atopeino! – dixo cunha voz algo rouca. – non sabe vosté os crebadeiros de cabeza que nos deu!

Eu observábao coa boca aberta sen saber o que dicir.

- Non me vai convidar a pasar? – dixo ao cabo duns segundos. – Temos que tratar… certo asunto vosté e máis eu.

Indiquei-lle que pasase cun aceno, incapaz de emitir un són. Sentía a gorxa terríbelmente seca. Dirixin-me á cociña para beber un vaso de auga. O tipo seguiu-me e acomodou-se nunha das cadeiras xunto á mesa sen me quitar un ollo de enriba.

O reloxo- Ben, – dixo – o primeiro será apresentar-me. Son… ben, podes chamar-me Héctor. É o nome que acostumo usar por aqui. – dixo amosando un sorriso canino. Non era un sorriso amábel, era un sorriso de adverténcia. El dominaba a situación e queria deixar-mo claro.

- Tes algo que me pertence… – e sinalou ao meu brazo do que pendía o reloxo anudado ao meu pulso.

Limitei-me a observa-lo fascinado, coa boca aberta.

– Ouh!, verás, coñezo moi ben o que é capaz de facer ese reloxo – continuou mentres se metia a man no peto e quitaba outro, idéntico ao meu.

Non puiden mais e derrubei-me na cadeira fronte a el. Unha certa lóxica foi-se abrindo paso na miña confusión. Perguntara-me moitas veces de onde saira o reloxo. E fose quen fose aquel maldito Héctor era seguro que tiña algunha relazón coa sua orixe.

- Perguntarás-te por que eu son imune á influenza do teu reloxo. Agora xa sabes a resposta. – dixo sinalando ao seu próprio reloxo – estes aparelliños están programados para se sincronizar entre si cando atopan algún outro funcionando nas proximidades.

- Pero… como? que… quen es? – a angúria que sentia apenas me permitía falar.

- Ouh, xa che dixen que me fago chamar Héctor. Pero supoño que che referes a quen son realmente. Ben, supoño que mereces unha explicación despois de todo. – se recostou na cadeira á vez que quitaba unha caxetiña de cigarros e acendía un – Tentarei expoñercho de forma sinxela… vexamos… O primeiro que debes saber é que veño dun futuro lonxano.

Ollou-me con curiosidade estudando a miña expresión. Eu limitei-me a olla-lo como un neno que presencia un incríbel número de máxia.

– Veño dunha época – proseguiu – na que o ser humano avanzou na comprensión do universo máis ca ninguén ousaría soñar nesta escura época. O controlo do tempo é só un dos pequenos logros que acadamos. Di-te algo o conceito de multiverso?

Dixen que non cun movimento de cabeza, incapaz de abrir a boca. Voltou a mostrar esa expresión divertida no seu rosto. Sentin-me como un deses índios primitivos que escoitan incrédulos as histórias dos colonizadores sobre o mundo existente alén do seu pequeno povoado.

-Supúña-o. Non entrarei en detalles, tan só che direi que explorar universos alternativos resulta moito mais interesante que viaxar no tempo. Por iso non hai moitos que se interesen hoxe dia pola história antiga. Uns cantos miles de viaxeiros do tempo repartidos por toda a história da humanidade non chamamos demasiado a atenzón. Surprenderias-te do atestados que poden estar algúns mundos paralelos…

En calquera outra situación tomaria a aquel tipo por un chiflado, pero aquel chiflado tiña un reloxo. Seguiu falando coa sua voz rouca.

- Sen embargo, cando ún viaxa no tempo debe ser moito mais coidadoso. Hai certas normas… non se pode alterar o curso da história así como así. Para conseguir unha licenza de viaxe temporal hai que cumprir unha série de requerimentos, garantías, se infrinxes algunha norma a sanción pode ser moi dura…

Ollou-me e unha sombra de temor pasou polos seus ollos. Comecei a entender o que ocorrera.

- Asi que… – atrevin-me a dicir – perdiches o teu reloxo?

- Iso é. – Dixo asentindo coa cabeza – Perdin o maldito reloxo e non me deixarán voltar até que non o recupere. – Había ráiba e resentimento na sua voz. – Aquela fúrcia enganou-me. Eu… deixei-me engatusar… sucumbin aos seus encantos. Cando acordei desaparecera con todas a miñas cousas, me deixou en cirolas…

Reprimiu un aceno de ráiba aspirando nervosamente o fume do cigarro para continuar dicindo:

- Os detalles non veñen ao caso. Naquela ocasión non vin só e puiden tornar, pero encanto averiguaron que perdera o reloxo me fixeron voltar para o recuperar. Non sei como chegou até ti pero non foi fácil dar con el, maldita sexa. Ainda que – dixo ollando ao noso redor – coido que non estamos na mesma data na que o perdin.

- Non – dixen – iso debeu acontecer hai uns cincuenta anos, o meu avó foi a primeira persoa, que eu saiba, que descobriu o que este reloxo era capaz de facer.

- Si, pero agora acabou-se.

Percorreu-me un calafrio. A idea de ter que me desfacer do reloxo estarrecía-me, tiña que safar-me daquel tipo, pero como?

- Pero este relóxio só pode parar o tempo – atrevin-me a perguntar finalmente – como che pode servir para viaxar?

Héctor soltou unha grande gargallada. Non puiden deixar de notar que se trataba dun riso histérico.

- Fodido cabrón. Pasei anos tratando de rastexar a alguén capaz de aparecer e desaparecer en distintas épocas. Cando comprendin que só o estabas a usar para che deter todo foi moito mais doado.

Olleino sen comprender. Reclinou-se cara diante e ollou-me de forma penetrante mentres sustiña fronte a min o seu próprio reloxo.

- Olla – dijo xirando imperceptíbelmente a rodiña de axuste. Entón desapareceu. Esfumou-se sen deixar rasto, como se nunca estivese alá.

Eu estaba estupefacto. Fiquei boquiaberto ollando o baleiro que deixara na cadeira, e entón, voltou a aparecer perante min!

Din un respingo cara atrás. Seguia amosando o mesmo sorriso que cando se esfumou.

- O que… o que ocorreu? – preguntei parvamente.

- Movin-me uns minutos adiante. Como ti estás aqui varado simplesmente deixache de me ver. É sinxelo. Esta rodiña axusta o calendário á data exacta á que queiras desprazarte. Podes mover-te minutos, anos ou séculos. Ou tamén podes deter-te. Iso é o único que ti estiveches a facer.

Voltou a ollar-me cunha mistura de alivio e raiba nos seus ollos. Supuxen que o alivio se debia ao feito de me ter atopado e poder tornar por fin ao improbábel e remoto futuro do que proviña. E iso sinificaba que eu nunca mais tería o meu reloxo. A ideia de viver sen el facía-se-me insuportábel. Debía de haber algunha maneira de burlar-lle e escapar. Tratei de pensar nalgo para gañar tempo. Non foi necesário, Héctor continuou parolando tranquilamente.

- Cando comprendin iso todo foi moito mais doado. Non é fácil dar con alguén que se despraza contínuamente no tempo. En troques, alguén que pasa moito tempo co reloxo detido…

- A miña enfermidade! – dixen intuíndo.

- Exacto. Unha vez souben o que debia de buscar non me foi difícil dar contigo. – Ollou-me satisfeito.

Maldita sexa. O meu historial médico debía de aparecer en decenas de hospitais. Arrepentin-me de me ter deixado arrastrar pola miña nai a todas aquilas probas inútis.

- E a música? – preguntei nun último arrouto de curiosidade – que ten que ver con desprazarse no tempo…?

- Non é mais ca un efeito secundário, ainda que moi agradábel por certo. Está relacionada co proceso… non é fácil de explicar. – Dixo dando unha calada ao seu cigarro.

- Por favor, se hei de perder o meu reloxo alomenos gostaría coñecer o que fai posíbel o seu funcionamento – dixen finxindo resignación. Talvez habia unha oportunidade para escapar, pero só funcionaría se Héctor se confiase abondo.

- Ah rapaz, os vosos coñecementos científicos son tan arcaicos que necesitaría várias horas tan só para che facer entender os fundamentos básicos. Hum, vexamos, tentarei-no de todas formas – pareceu que recuperaba o bo humor – Para comezar, tes que entender que a realidade, o mundo que percibes, é só un dos posíbeis mundos infinitos que existen. E cando digo mundos, refíro-me a universos completos.

Non puiden mais que olla-lo con sinceiro interese.

- Eses universos – continuou – non están moi lonxe, por o dicer de algunha forma. Matéria, antimatéria, enerxía, matéria obscura, iso só son conceitos que teñen sentido desde un ponto de vista humano. A Realidade non é mais ca un Caos, un caos brutal do que só podemos apreciar unha ínfima parte, o que chamamos o universo coñecido. Segues-me?

- Lixeiramente – dixen – pero continúe por favor.

- Mesmo o fluir do tempo, tal e como o percibimos, non é mais ca algo enxebremente subxectivo, condicionado polo funcionamento dos nosos cerebros. Digamos que, entre todas esas infinitas posibilidades, hai unha que dá lugar a unha mente humana. Unha mente que é capaz de percibir e interpretar o que se estende fóra dela dunha determinada forma. Hai moitas cousas que se nos escapan, ao igual que só podemos ver unha pequena parte do espectro de luz. Unha vez comprendemos iso e averiguamos como actuar sobre o cerebro, fomos quen de o modificar para conseguir “ver” os outros posíbeis mundos.

- Dito asi semella sinxelo.

- Si, pero asegúroche que non o é. Tardou-se moito até poder axustar a mente de forma diferente sen perder a própria coheréncia física do home. Ben, os detalles non importan. O feito é que hai unha zona no cerebro, unha certa estrutura neuronal cuxa función é manter-nos sincronizados cun determinado estado, cun fluir das distintas realidades. Esa parte do cerebro tamén se encarrega de… hum…, me deixas buscar unha forma sinxela de o dicir…, encarrega-se de criar unha referéncia a partir da cal se lle dá un sentido a todo o demáis. Causa e efeito e todo iso. Fai-nos crer que o agora ten unha relazón co antes.

- E non é asi?

- Non! Non entendiches ren. Dá igual, dixen-che que era demasiado complicado. Pero respondendo á tua pergunta sobre a música direi-che que a rexión do cerebro que se ocupa de nos sincronizar co fluir do tempo é a mesma que procesa os sóns que captamos do exterior. Este aparelliño – dixo sinalando ao reloxo – actúa xerando un campo de éxtase que estimula esa rexión e, como efeito secundário, fai-nos sentir esa extraordinária melodía.

- Entón esa é a causa do sentido musical? – dixen crendo comprender.

- Exacto! – exclamou voltando a se acomodar na cadeira – Os sóns, especialmente a música, estimulan esa rexión de forma análoga, só que con moitísima menos efectividade. Pero si, exerce un certo efeito de desprazamento, sen consecuencias práticas claro, pero que nos pode chegar a producir unha intensa sensazón de… digamos, estar sincronizados co universo.

- E supoño que canto mais acentuado é ese efeito, mellor nos semella a melodía. – dixen, mais afirmando que perguntando. Alomenos aquilo entendera-o.

- Iso é. Ainda que che aseguro que nunca escoitarás nada tan complexo e excitante como isto. – Fixo un aceno no ar facendo referéncia á sinfonia silenzosa que aboiaba nas nosas mentes.

- E agora, acabaron-se as explicacións. Devolve-me o meu reloxo.

A sua voz perdeu o tón de finxida amabilidade e voltou-se dura. Introduciu a man no interior da lapela da sua americana e quitou unha pistola coa que me apontou tranquilamente.

- Vas-me matar? – preguntei con voz tremorosa.

- Non. Como che dixen hai certas normas sobre alterar o curso dos acontecementos, pero farei-no se non me deixas outra opción.

- De acordo. Devolverei-cho. – dixen con estoicismo.

Tomei o reloxo coa miña man esquerda e fixen o aceno de estirar o brazo para llo dar. Entón, cando notei que se relaxaba, coa rapidez que dá o ter realizado aquel movemento miles de veces, tomei a rodiña entre o polegar e índice e xireina.

reloxo3Non lembro canto tempo estiven a dar voltas á pequena roda mentres todo ao meu o redor se fixo borroso, confuso. Sentin unhas tremendas náuseas e parei. A realidade voltou a se estabilizar ao meu redor. Pero non tiña ren que ver co lugar onde me atopaba segundos antes. O certo é que se trataba exactamente do mesmo ponto xeográfico, só que 2747 anos atrás. Comprobei horrorizado a data que marcaba o indicador e ollei incrédulo ao meu o redor. Atopaba-me nun pequeno claro coberto de herba, xunto a uns peñascos detrás dos cales comezaba un pequeno bosque. Respirei aliviado. Funcionara! Conseguira desaparecer antes de que Héctor puidese facer ren por o evitar. Pero non sabía de canto tempo dispuña até que volvera a me atopar. Polo que me contara, non dispuña dunha forma sinxela de me rastexar. A primeira vez dera comigo de forma indirecta, asi que non era probábel que me localizase. Ainda que talvez podería tratar de me seguir, recuando minuto a minuto, ano a ano até que aparecese de novo perante el. Esa idea fixo-me reaxir. Se ficaba no mesmo lugar tarde ou cedo atoparia-me.

Corrin en dirección aos peñascos e agachei-me tras eles. Alá agachado atopaba-me a salvo de momento, razoei. Se Héctor estaba a recuar cuidadosamente pasaria de longo sen me ver. Era imposíbel que puidese rastexar os arredores, minuto a minuto, nos próximos 2700 anos!

E agora o que? Acouga, dixen-me. Debes manexar a situación con calma. Ten que haber unha saída. Poñer-se nervoso non axudaria. Que alternativas tiña? Se fuxia, cousa que por outro lado xa fixera, e me estabelecia nalgunha outra época, teria que viver o resto da miña vida co incertidume de que volvera a me atopar. E entón supoño que non se achegaria a min de forma tan amigábel. A outra opción era manter-me sempre en “movemento”, mudando dunha data a outra, dun lugar a outro, tratando de non deixar nengunha pegada. Pero, que vida era esa?

Había unha terceira alternativa: tornar e entregar-lle o reloxo. Pero, Deus santo, non podia concebir o resto da miña vida sen el. Medrara coa sua axuda, organizara a miña forma de vida en base ás vantaxes de poder deter o tempo. Até proporcionaba á miña muller interminábeis horas de pracer na cama. Ah, se soubese que esas noites fabulosas duraban para min dias ou mesmo semanas enteiras. Non, debía pensar nalgo que me permitise conservar o reloxo e que, á vez, fixese que Héctor me deixase tranquilo.

Ocorreu-se-me unha ideia. Si, a solución era devolver-lle o seu maldito reloxo.

***

Tornei a aquela fatídica noite de 1980. Ao dia seguinte a miña mai tornaria co seu fillo de cinco anos despois de pasar o fin de semana en casa dos abós. Despois daquela noite o meu pai xa non voltaria a ser o mesmo. Tratei de non sentir-me culpábel polo que ía facer. Xa acontecera. Eu non podía facer nada por o evitar. Simplesmente aproveitaria a situación no meu favor. Alomenos serviría para salvar a miña vida.

Antes de me encamiñar cara a miña antiga casa familiar pasei polo centro médico para subtrair unha desas pistolas que administran somníferos. Inxénuamente, pensara que se lograba administrar-lle unha dose antes de que acordase, ambos nos aforrariamos o mal trago de nos ver as caras fronte a fronte. Pero sabía que o meu pai se manteria esperto o tempo abondo como para me ver. Lembraba perfeitamente aquela parte que entón semellaba-me unha delirante história.

Saltei a verxa e fun até o alpendre de ferramentas onde agochábamos unha cópia das chaves da casa. Tamén apañei unhas tenaces abondo fortes como para curtar a cadea de aceiro coa que o meu pai mantiña suxeito o reloxo ao seu pulso. Contendo o alento abrín a porta e subin até o durmitório. Podia escoitar os seus rouquidos mentres trataba de pisar os chanzos de madeira sen facer ruído. Acheguei-me á cama, calquei a pistola de somnifeiros sobre o ombro nú que asomaba sobre a saba, e disparé.

O meu pai incorporou-se dun chimpo sobresaltado, facendo que eu mesmo me tambaleara cara atrás. Ollou-me con surpresa e cun aceno instintivo tomou na sua man o reloxo que pendía do seu pulso e calcou a pequena rodiña.

- Tranquilo – dixen – non che vou facer dano.

O meu pai ollou-me horrorizado, incrédulo. Antes de que o somnífero fixese o seu efeito ainda tivo tempo de botar unha ollada ao reloxo, como para se asegurar de que realmente calcara o botón correcto. Entón esborrallou-se.

- Sínto-o. – Susurrei contendo as bágoas.

Tomei a sua man esquerda e cortei a cadea, que se crebou baixo as tenaces cun estalo. Todo o sangue frío que tentara acumular debeu esfumar-se de súpeto das miñas veas, porque me sentín terríbelmente anguriado polo que acababa de facer. Reprimin un impulso de vomitar e recuei até o meu pequeno refúxio no bosque, 2700 anos antes.

***

O meu plano era tan sinxelo como desesperado. Entregaria-lle a Héctor un dos reloxos e conservaria o outro. Se actuaba de forma abondo convincente, non suspeitaria ren e me deixaría en paz. Só había un problema. Se unha vez lle entregase un dos reloxos mantiña o outro no meu poder, seguiria sendo imune aos efeitos do reloxo de Héctor. Se antes de largar-se se lle ocorrese simplemente parar o tempo, descobriría-me. Non tiña mais opción que agochar o reloxo nalgures onde logo puidese recuperá-lo.

Héctor atopara-me a mañá do 25 de xullo de 2005. Desplacei a rodiña até que o indicador marcou o día seguinte. Atopei-me de súpeto no xardin da miña casa, tal e como o deixara horas antes. Invadiu-me a angúria polo temor de que Héctor andase ainda por alá esperando o meu regreso. Botei unha ollada ao meu redor para comprobar que non houbese ninguén perto e me dirixin á casa da miña nai. Vivia a un par de cadras da miña, e tardei apenas cinco minutos en chegar. Realicei o percorrido co resto do universo en pausa. O resto do universo salvo Héctor, non deixaba de me lembrar a min mesmo mentres ollaba nervosamente ao meu redor na procura dalgún sinal de movemento. Todo permanecia perfeitamente estático. O sol brillabaentre as imóbeis nubes do amencer. As follas outonais, tratando de ser arrastradas pola brisa matinal, eran mudas e inermes testemuñas do meu avance polas rúas. O tráfico detido, os viandantes xeados, os paxaros horrorizados polo són dos claxons suspendidos no ar. Cada detalle que confirmaba que eu era o único ser libre de movementos só contribuía a aumentar o meu desacougo. Case esperaba que de calquera recuncho aparecese Héctor co seu sorriso mesquiño berrando: teño-che! Deus santo, tiña que acabar con aquilo. Non poderia suportar viver con esa angúria o resto da miña vida.

Entrei na casa da miña mai. Decedira agochar o reloxo no mesmo arcón onde o atopei a primeira vez, cando era neno. Entón voltaria ao ponto onde burlara a Héctor e, unha vez lle convencese de que tiña o que buscaba, tornaria alá e esperaria a que o segundo reloxo aparecese ao dia seguinte.

Teño que recoñecer que me atopaba nun estado tal de frenesí, case febril, que non fun capaz de pensar con claridade. Doutra forma talvez puidese anticipar o que ia atopar ao final das escadas. Si amigos meus, ao outro lado da porta atopei-me comigo mesmo. Estaba alá de pe, co rosto desencaixado pola desesperación. Tras el atopaba-se Héctor coa sua pistola apoiada sobre a sua (a miña) fronte. O meu outro eu articulou unha muda palabra cos beizos.

- Foxe!

Héctor disparou. O són viaxa máis rápido cás balas. Esa é a única explicación para o feito de que o són do segundo disparo pudese chegar até os meus oidos, se ben a bala que viaxaba cara a miña cabeza nunca a atinxiu. Xirei e xirei a roda recuando no tempo. Cheguei mais lonxe que nas outras ocasións. Moito mais lonxe. Cando por fin me detiven a paisaxe ao meu o redor era moi diferente ao que vira anteriormente. Atopaba-me en metade dun tupido bosque de vexetación descoñecida. Lembraba-me a eses decorados de filmes ambientados na prehistoria. Nen sequera comprobei a data no indicador. Recortei-me xunto a unha árbore e comecei chorar.

- Maldito cabrón! – berrei entre saloucos. Disparára-me. Presenciara o meu próprio asasinato! Apertei os ollos asulagados de bágoas tentando riscar a imaxe da miña cabeza estalando nun chorro de sangue. Deus santo! Pero como era posíbel? Eu estaba vivo, seguia vivo! Podia estar vivo e morto á vez?

Non claro. Non era á vez. Estabamos en momentos diferentes. En certo sentido todos estamos mortos, alá no noso futuro, dixen-me. Pero entón, como podia ter descuberto o meu plano? Tratei de reconstruir os feitos, pensando a toda velocidade. Era evidente, razoei, que non me deixou marchar despois de que lle entreguei o primeiro reloxo. Debeu ulir-se algo e valeu-se dalgunha argallada, talvez empregando algun truco da sua época, para sonsacarme o meu plano. Entón esperou pacentemente a que volvera a aparecer ao dia seguinte para me atrapar co segundo reloxo. Si, sen dúbida subestimára-o. Pero, que facer agora? As ideais agolpaban-se na miña cabeza. Estaba completamente desquiciado. Histérico. De improviso, para colmo de males, comezou a chover. A auga caía con tal intensidade que as pingas me facian dano. Ollei ao meu redor en busca dalgun acobillo, pero a estraña vexetación intimidaba-me ainda mais que a chúvia.

Tratei de arrincar unha enorme folla que pendía xunto a min para me protexer, pero o fino talo era mais resistente do que semellaba e só conseguín ferirme as mans e cair de cú sobre a lama. Entón, decatándo-me do que estaba a facer, asaltou-me un súbito ataque de riso. Unha sonora gargallada após doutra. Rin até que me doíu o bandullo. Rin até que as bágoas volveron a asulagar os meus ollos. Cando puiden controlar-me abondo manipulei a rodiña do meu reloxo para adianta-lo un par de horas. A choiva desapareceu.

- Fodido cabrón! Esta vez serei eu o que vaia por ti! – berrei, facendo erguer unha nube de estraños paxaros das copas das árbores mais cercanas.

Respirei profundamente mentres comezaba a ver as cousas con mais claridade. Unha ideia absurda foi-se abrindo paso na miña mente. Absurda si, pero o mesmo feito que facía posíbel viaxar no tempo abría as portas a todo tipo de paradoxos absurdos. E eu ía quitar partido delas.

Ollei o reloxo. Marcaba as 9:54. Ás 10:05 recuaria até as 10 en ponto, dixen-me.

Pechei os ollos e esperei. Até os meus ouvidos chegaban os inquedantes sóns do bosque que me rodeaba.

- Funcionou! – dixo unha voz familiar ao cabo duns minutos.

Abrin os ollos e alá estaba, ás dez en ponto. Eu mesmo. Cinco minutos mais vello. Ambos ollámo-nos con curiosidade durante un pouco. Eramos, en eséncia, a mesma persoa, ainda que o seu rosto non era exactamente o que estaba acostumado a ver no espello.

- Ben – dixo por fin o meu outro eu – agora somos dous. Podemos repetir este truco até que sexamos un exército.

- Non! – dixen estarrecido – só ti e máis eu.

- Tranquilo, bromeaba. Xa me semella abondo estraño ver unha soa réplica de min mesm como para…

- Réplica? Pero ti es a réplica – dixen con indignación.

- De acordo – dixo sentando-se sobre a herba – non entremos en discusions inútis. Cada un de nós sínte-se como o orixinal. Xa discutiremos esta curiosa situación mais adiante. Primeiro temos que librar-nos de Héctor, lembras?

- Si, e coido que ambos coñecemos o plano. Tí iras atopar-te con el, e mentres simulas unha rendición, eu liquidarei-lle por surpresa. – dixen resolto.

- Humm… coido que debes ser tí quen vaia atopar-se con el e eu o que lle surprenda.

- Eu? Por o que eu? Coido que o plano xa estaba definido antes de que apareceses. Ti farias de cebo para que eu puidese mata-lo. – Dixen con certa irritación. Por algun motivo, o meu outro eu comezaba a pór-me nervoso.

- Veña, pénsa-o. Por que hei de confiar en ti? Que che impide deixar que Héctor me mate e se marche deixando-te a ti en paz para sempre?

- Que que me impide…? Seica coidas-me capaz de facer algo asi? – Surprendeu-me como, cunha perspectiva de tan só cinco minutos de diferenza entre nós, xa pensásemos de forma tan distinta.

- Se non o fas por egoísmo, talvez cho impida o pánico. Pensa que non é tan fácil disparar contra unha persoa. Nunca mataches a ninguén.

- Tampouco ti. E por que debo eu confiar en ti?

- Surprende-me que non o pensases. – dixo con certo desprezo que non se me escapou – Ti es anterior a min no tempo. Se ti morres eu desaparezo. A miña vida depende da tua. Por iso nunca che traizoarei. Por iso tampouco vacilarei en matar a Héctor.

- Pero… – tratei de obxectar, ainda que tiña razón.

El era o meu eu futuro. Se el morria a min non me ocorreria nada, ao igual que aconteceu co meu outro eu no faiado. A idea de traicionalo non pasara pola miña cabeza (evidentemente si pola sua) pero non estaba seguro de ser capaz de matar a Héctor. A ideia de escapar poderia tentar-me no último segundo. En troques el, se eu me expuña, non teria mais remedo que facé-lo pola sua própria vida.

- De acordo – dixen con certo abatimento – faremo-lo asi entón.

***

Volvín ao xardín da casa da miña mai, minutos despois de que Héctor me asasinase no faiado. Deixei un dos reloxos no chan sobre un anaco de papel. Na nota deixara escrita unha data, ano cero, e dúas palabras: réndo-me. O meu dobre e mais eu escolléramos aquela data despois de nos asegurar de que naquel momento da história, o lugar non era mais ca unha extensión de herba deshabitada. Sincronicei o meu reloxo con ese intre e a verde praderia apareceu ante os meus ollos. Permanecin alerta, Héctor non tardaria en chegar.

Asi foi. Apareceu ante min, empuñando a pistola.

- Un minuto – dixen, e fixen avanzar a maniña do reloxo antes de que Héctor puidese pestanexar sequera.

A sua rechoncha figura despareceu para voltar aparecer ao intre.

- Fagamosde forma pacífica… – comecei dicir.

Un minuto.

-… quero seguir vivendo…

Un minuto.

-… entregarei-che o reloxo…

Un minuto.

-… pero por favor, baixa a pistola.

Un minuto. Facía avanzar o reloxo minuto a minuto mentres falaba. A imaxe de Héctor parpadexaba fronte a min. Puiden distinguir como reprimia un aceno de raiba.

- De acordo – dixo, e a seguinte vez que apareceu ante o meu mantiña a pistola apontando ao chan.

Detiven-me. Tratei de semellar aterrecido e conciliador. Non me foi difícil, realmente estaba morto de medo.

- Entregarei-cho – dixen – Isto non ten sentido. Non quero morrer e ti non queres modificar o pasado – disto último non estaba tan seguro, polo seu rosto puiden ver que estaba disposto a calquera cousa con tal de voltar á sua época – asi que non nos fica outra saída…

Veña! Pensei. Onde diaños te metiches? O meu duplo xa deberia ter feito acto de presenza. Maldito estúpido, a que estaba a esperar?

Entón apareceu. Un par de metros detrás nosa, co brazo en alto sostendo unha pistola que apontaba directamente á cabeza de Héctor. Disparou… e fallou! A bala pasou cofando a orella esquerda de Héctor e case me atinxe a min. Maldito estúpido! Debin ter-me encarregado eu daquela parte! Héctor deu-se a volta surprendido mentres apontaba coa sua arma ao meu dobre. Non tiven mais remédio que saltar sobre el, tratando de lle facer baixar o brazo que sustiña a pistola. Caímos ao chan e rodamos forcexeando na herba. Héctor, que era mais áxil do que puidese semellar a primeira vista, deu-se maña para me dar unha couce no tórax e lanzar-me cara atrás. Entón, cando estaba por volver dispararme, todo acabou. O meu dobre achegara-se por atrás e lle asestou un golpe coa culata da pistola que o deixou inconsciente.

- Meu Deus, témo-lo! – dixen deixando-me cair na herba aliviado.

- Si. Pero só está inconsciente. Temos que acabar con el. – e apontou a pistola á sua cabeza.

- Voltaches-te tolo? – berrei incorporando-me dun chimpo – Non podemos matar-lle asi, a sangue frío.

- Aposto a que si. – dixo con apromo. Apenas podia crer que fósemos a mesma persoa – Temos que nos librar del, e tí sábe-lo.

- Si – dixen – Pero ocorre-se-me outra forma igual de eficaz.

***

A miña réplica cinco minutos mais vella e máis eu volvimos a casa. Agora tíñamos dous reloxos. Héctor, desprovisto do seu, ficou varado para sempre no ponto onde o deixamos, e nunca voltamos a saber mais del. A dicir verdade, un dia, folleando un libro de história, descobrin que ao redor do ano 10 d.C, houbo un tal Héctor I, imperador de Roma, que introduciu notabeis adiantos técnicos no seu povo. Asi que talvez non lle fose tan mal despois de todo.

Tampouco voltei ver ao meu outro eu despois daquel dia. Tras unha breve conversa, fixo-me ver que non tiña intención de retomar a sua (a nosa) vida. Agora que sabia que o reloxo era capaz de facer via-se incapaz de seguir vivendo como fixeramos deica entón.

- Quero coñecer o que nos depara o futuro – díxo-me. E esvaeceu-se.

Encanto a min, voltei á miña vida no ponto exacto en que a deixara, facía apenas unhas horas. Durante os meses seguintes apenas sentín a necesidade de utilizar o reloxo, nen sequera para os meus trucos de deter o tempo. Tan só realicei unha viaxe vários anos atrás para agachar un dos reloxos nunha das caixas da bufarda da casa da miña mai. Un rapaz de trece anos agradecería-mo.

Pero, ah, a curiosidade é un impulso mais forte cá maioria das emocións, e ao cabo dun tempo comecei a realizar pequenas incursións no futuro. Cada vez me aventuraba mais e mais adiante, conforme os meus coñecementos sobre a história ian-se consolidando. Co tempo convertin-me nun auténtico viaxeiro do tempo. Si amigos, fun testemuña de innumerabeis guerras e marabillosos períodos de paz e prosperidade. Puiden ver como a nosa civilización desaparecía, despois de atinxir o seu máximo esplendor, para entón rexurdir das suas cinzas ainda con máis forza. Vin o que nos depara o lonxano futuro, alá entre as estrelas.

Si, vivin innumerabeis aventuras e coñecín moitas marabillas, ainda que son mais as que ainda me fican por explorar…

Pero esa é outra história.

Depósito baleiro

12 de Decembro de 2006 por Francisco Ruiz Fernandez  
Arquivado como Relatos

Comments Off

A estrada estendia-se perante min nunha infinita recta cando notei que o piloto da reserva brillaba no salpicadeiro. Aquilo daba-me ao redor de vinte quilómetros de marxe antes de que o coche se detivese. Decidin apagar a música: desde sempre, ante situacións incómodas, preferia o silenzo a calquera tipo de distracción. Un xiro do meu dedo e a única música que me rodeaba era o ruxido do motor e o asobio do vento contra o para-brisas.

Necesitaba atopar algunha gasolineira, e xa. Afrouxei o pé do aceleirador: reducir a velocidade, aparte de economizar combustíbel, permitiria-me tamén estar mais atento aos posíbeis sinais. Dirixin a ollada cara a direita e percorrin nun intre toda esa marxe: nin un só indicador de desvio, ningun anúncio de civilización. O terreo semidesértico que atravesaba, tinxido de vermellos e amarelos ameazadores, estendia-se infinito cara o horizonte. Namais o interrompia, aqui e alá, a forma retorcida e achaparrada dalgun remedo de salgueiro chorón. Ainda que en verdade non se trataba desa clase de árbore: a códea destes posuía unha cor terrosa, case malsá, e as suas pólas espidas carecían de rasto algún de verde. Esqueletes de salgueiros mumificados polo sol e o vento do deserto. Non me gostaban. E menos ainda o detalle do que me decatei. A medida que avanzaba o seu número ascendia, e aparecían mais pretos ao arcén da estrada.

Estaba contemplando ún de singular tamaño e que, algo raro até entón, tendía como con devezo as suas pólas cara ao asfalto, case tocando-o cando vin o letreiro do desvio. Case agocho após o tronco, anunciaba a presenza dunha estación de gasolina a cinco quilómetros. O camiño que marcaba se poderia dicir que xa non estaba asfaltado: os socavóns parduscos dominaban entre as illetas de asfalto gris, desgastado polo sol. Aquel firme facía anos que non recibía coidado algún.

Deceleréi e, como non atopara mais sinal de civilización ca esa, optei por seguir. En silenzo implorei para que o anúncio non me levase a unha estación pantasma, abandoada décadas atrás. O sol xirou para situar-se xusto ante min. Baixei o para-sol, cegado polo relostro do serán.

Os amortiguadores xemian ante o irregular chan, a dirección bailaba incapaz de seguir a miñas indicacións: non podia esquivar todas as irregularidades. Cinco quilómetros, nada mais ca cinco…

A poeira amarillenta que deixaba tras de min se afastaba empurrada pola leve brisa que reinaba na paraxe. Proseguín por este remedo de camiño durante uns minutos eternos, acompañado pola incomoda presenza das árbores esquelete. Ao fin albisquei, na distáncia e, recurtada contra o sol, a familiar sillueta dunha casa. Dous hieráticos e grosos pivotes a custodiaban: as bombas de combustíbel. Suspirei aliviado. Pouco durou-me a alegría; a casa e os próprios fornecedores semellaban por completo abandoados. Acheguei o coche a un deles: un campanileo asmático anunciou o meu chegado. Desmontei, ainda non do todo vencido. A ferruxe decoraba ao seu decadente estilo a chapa das colunas; a goma das mangueiras estaba cuarteada e ríxida. Decidin non deixar-me derrotar e apañei o dispensador mais preto: o metal case me queimou a man. Apertei a panca e esperei. Ningún líquido xurdiu. Aquilo estaba mais seco có deserto do Sáhara.

gasolineraEstaba nunha verdadeira lea. Ocorreu-se-me buscar axuda na casa, mais a todas luces estaba abandoada. Os farrapos que tempo atrás foran cortiñas ondulaban-se pantasmais coa brisa, como lánguidas pestanas dos ollos cegos das suas xanelas. O porche de acceso, asi como case todo o teito, afundira baixo o peso do tempo e da madeira carcomida e endébel. Tornei ao volante e acendin o motor. Mellor ir-se dalá e rezar para que atopase unha estación en mellores condicións. Acelerei e sain dalá, non sen antes perceber un movimento na casa: debia ser a miña imaxinación, pero por un intre xuraría que un rosto asomara-se a unha xanela. Debia tratar-se dunha mala xogada do sol.

Retomei o camiño decrépito. O contaquilómetros xirou unha, duas, tres veces. Non divisaba a negra liña recta de asfalto. Coa revolución número cinco vin, desconcertado, unha nova estación de servizo. A surpresa voltou-se inquedanza ao comprobar que, sen dúvida algunha, trataba-se da mesma que abandonara antes. Non me detiven nela, limitando-me a achegar-me, cerciorarme de algun posíbel erro, e xirar cento oitenta graus. Esta vez o rosto xa estaba na xanela, observando-me. Notei como todos os meus cabelos se ourizaban: a cara esbranquizada sorria.

Fuxin de alá como alma que leva o diaño. Acendin a música, nun tento por acougar. Pero as notas nos altavoces non puideron evitar que de novo me atopara, ao cabo doutros cinco quilómetros, coa estación pantasma. E co rosto sonrrinte.

Din un volantazo e sain do camiño decrépito, adentrándome na desértica campiña. Puxen o contaquilómetros a cero e observei estarrecido como avanzaba. Un, dous, tres, catro… e alá alzaba-se.

Berrei. Mudei de dirección. Acelerei. Un. O motor xemía polo exceso de traballo, sobrequencido. Dous. O traqueteo convertera-se nun concerto de xemidos: a estrutura do carro non aturaria moito mais. Tres. Tiven unha ideia tola e sen sentido: detiven en seco o coche. A noite achegaba-se, devorando ao moribundo sol. Esperei. Un minuto. Dous. Tres… Ao quinto a cordura abandonou-me. Sorrin, igual que aquel rosto que me contemplaba desde a xanela desvencillada, mentres a estación abandoada se achegaba na escuridade crecente cara min. Ao fin via con todo detalle aquela esbranquizada face, que me daba unha enganosa benvida.

Cabal, Senhor de Dyfed

12 de Decembro de 2006 por Alfonso Javier Canosa Rodríguez  
Arquivado como Relatos

Comments Off

Os Mabinogi é o título de catro relatos galeses, diferentes pero vencellados entre si, e conservados en dous manuscritos do século XIV. O seu título completo é Pedair Cainc y Mabinogi (“As catro pólas dos Mabinogi”). As catro pólas son Pwyll Pendefig Dyfed (“Pwyll, príncipe de Dyfed”), Branwen, ferch Llyr (“Branwen, a filla de Llyr”), Manawydan, fab Llyr (“Manawydan, o fillo de Llyr”) e Math, fab Mathonwy (“Math, o fillo de Mathonwy”), das cales presentámo-vos agora a primeira.

Os relatos foron creados probabelmente a finais do século XI e conteñen elementos que estiveran durante moito tempo no repertório dos bardos galeses. Case con certeza foron o traballo dunha soa persoa e representan a meirande contribución galesa á prosa europea. Ofrecen unha grande cantidade de información sobre os costumes nas cortes reais no Gales medieval, pero a súa grande cualidade está na descrición dos persoaxes, as suas hábiles pasaxes de conversas e a marabilla e a máxia que as impregnan. Adóita-se utilizar a verba “Mabinogion” para se referir aos catro contos: de feito ése é o título utilizado de xeito incorrecto por Lady Charlotte Guest (1838-49) na tradución que fixo ao inglés destas obras, que non só incluían as catro pólas, senón outros oito contos medievais.

Esta é a primeira parte do ciclo e ten autonomía narrativa en canto apresenta un final que se pode considerar pechado. Só o heroe continuará sen que interveñan os outros personaxes no que sería a continuación do ciclo. E, pois, como unha apresentación do heroe que protagonizará sucesivos capítulos. Corresponde-se o fragmento coa primeira tradución parcial dos Mabinogi, realizada polo Dr. Owen Pughe e publicada no Cambrian Register en 1795. Para a tradución utilizaron-se só textos galeses, unha versión en galés moderno e os manuscritos do Libro Branco e mais o Libro Vermelho.

mabi1Era Cabal, Príncipe de Dyfed, o senhor das sete comarcas de Dyfed. E um dia estava em Arberth, um dos seus primeiros paços, e veio-lhe ao pensamento e à mente ir caçar. Eis a parte do seu reino a qual ele quis para a sua caçaria: Clyn Cuch. E ele saiu essa noite de Arberth e foi a Ben Llwyn Diarwya, e lá esteve essa noite. E amanhã, na juventude do dia, ergueu-se e veio a Lyn Cuch para soltar os seus cães no couto. Tocou o seu corno e começou a organizar a caça e foi atrás dos cães perdendo a visão sobre os seus acompanhantes.

E segundo estava escutando os laios dos galgos, escutava o laio de outros galgos, mas não eram do mesmo uivar, e estes outros vinham bater-se com os seus galgos. E via ele uma clareira de campo chão no couto e, segundo os seus galgos estavam chegando a uma beira da clareira, via um cervo diante dos outros galgos. E pela metade da clareira eis os galgos que estavam sobre a sua pegada chegando até ele e matando-o.

Ali ele olhou para a cor dos galgos sem perder de olhar para o cervo. E de todos os galgos que vira no mundo não vira cães de uma cor como aquela. Eis a cor que eles tinham: claro brilhante e as orelhas ruivas. E como o brilho branco dos cães, o brilho ruivo das suas orelhas. E nisto, veio ele até os cães e afugentou os galgos e de caminho matou o cervo e manteve os seus cães com o cervo.

E segundo estava a manter os seus cães viu um cavaleiro vir atrás dos galgos num cavalo pinto grande e um corno de tocar ao pescoço e vestido de tela amarelada clara como vestido de caça. E nisto, veio o cavaleiro junto a ele e disse-lhe assim:

- Senhor – disse ele – sei quem és, mas não te dou a bem-vinda.

- Sim – disse ele – mas pode ser que seja para ti tal honra que não é isso uma obrigação para ti.

- Deus o sabe – disse ele- que não merece a minha honra ser privado disso.

- Senhor – disse ele mesmo – que mais?

- Deus diante! – disse ele na sua vez – a tua desmaneira e a tua descortesia!

- Que descortesia, senhor, viste tu em mim?

- Não vi mais descortesia num homem –disse ele- do que afugentar os galgos que mataram o cervo e manter os teus galgos com ele; descortesia foi isso –disse ele- e se não me vingo de ti, Deus diante! –disse ele- eu levarei uma vergonha sobre ti por quanto tanto valem cem cervos.

- Senhor –disse ele da sua vez – se eu fizesse torto que eu compre a tua reconciliação.

- Como – disse ele da sua vez –comprá-la-ás?

- Segundo como seja o teu rango, mas não sei quem és tu.

- Rei coroado sou eu no país do que eu sou vindo.

- Nobre senhor – disse ele então – bom dia para ti, e de que país és tu vindo?

- Do Annwfn – disse ele da sua vez – Arawn, rei de Annwfn sou eu.

- Nobre Senhor –disse ele então – como hei de ter eu a tua reconciliação?

- Eis aqui como a hás de ter – disse ele então- El há um homem que tem o seu reino junto ao meu, a guerrear comigo freqüentemente. Hafgan rei de Annwfn é esse outro. Liberando-me desta opressão, e poderás isto com facilidade, terás a minha reconciliação.

- Farei eu de vez isso de bom grado – disse ele então- diz-me tu então a mim como eu farei isso.

- Direi – disse ele também – Eis aqui como tu podes. Farei amizade firme contigo. Eis aqui como é que o farei; eu por-te-ei no meu lugar em Annwfn e dar-te-ei a mulher mais formosa que viste nunca para dormir contigo cada noite, e o meu parecido e a minha guisa, de modo que não haja nem moço de sala, nem servo, nem homem outro de aqueles que me servem que saiba nunca que tu não és eu mesmo. E isto –disse ele- de aqui ao fim de um ano desde o dia de amanhã. Encontrar-nos-emos nesse tempo neste lugar.

- Sim – disse ele então – desde que eu esteja ali até o fim de um ano, que instrução terei eu de encontrar o homem sobre o que me falaste tu?

- De um ano a esta noite – disse ele então – há uma cita entre eu e ele no passo do rio. E tu estarás lá com a minha feição – disse ele – e bate-lhe com um golpe; não há de viver depois disso. Por mais que te rogue dar-lhe um segundo golpe, não lho dês, por mais que ele to rogue. Por quanto tanto como eu lhe dei, ainda assim, guerreava comigo amanhã igual do que antes.

- Sim – disse Cabal – mas que farei com o meu reino?

- Eu farei – disse Arawn- que não haja no teu reino nem homem nem mulher que conheça que eu não sou tu. E irei eu no teu lugar.

- De grado – disse Cabal – e irei diante.

- A tua viagem será sem dilação – e não haverá nada a te privar de ires adiante até chegares ao meu reino: e eu te guiarei.

Ele guiou-o até que viu o paço e as cabanas.

- Eis – disse ele – o paço e o reino baixo a tua autoridade. Vá ao paço. Não há nele niguém que não te conheça; e pelos vassalos que vejas nele virás a conhecer o costume do paço.

Foi ele então ao paço. E no paço viu as estâncias de dormir e salas e quartos e o esplendor mais formoso de todos edifícios do que ninguém viu. E foi ele ao salão a tirar os sapatos. Vinheram moços e vassalos novos tirar-lhe os sapatos e todo o mundo fazia-lhe saúdos de bem-vinda conforme vinham junto a ele. Vieram dois cavaleiros para tirar-lhe o seu vestido de caça e porem-lhe um vestido dourado de seda.

E o salão foi arrumado. Cá viu ele entrar uma guarda e um alardo e uma hoste mais garrida e mais trajeada do que viu ninguém, e a rainha com eles, a mulher mais formosa que viu ninguém, com um vestido dourado claro. E nisso foram lavar-se e foram em direcção às mesas, e sentaram assim: a rainha dum lado seu e o heraldo, tal semelhava, no outro. E começou ele a conversar com a rainha. E das que ele vira nunca, em comparação pela conversa com a sua, ela era a mulher mais mesurada e mais nobre na sua natureza e a sua conversa. E passaram o tempo com comida e bebida e música e festa. E dos que vira de todos os paços da terra eis o paço mais cheio de comida e bebida, louça de ouro, e jóias régias.

Veio o tempo de eles irem dormir e dormir foram, ele e a rainha. Antes de irem dentro da cama, virou ele a sua face em direcção à beira do leito e o seu lombo em direcção a ela. De aqui até amanhã não lhe disse ele uma palavra. Pela manhã, houve confidência e conversa prazenteira entre eles. Mas por muito comportamento carinhoso que houvesse entre eles pelo dia, não houve uma noite até o remate do ano distinta a esta que foi a noite primeira.

Passou o ano entre caça e música e festa e comportamentos carinhosos e a conversar com companheiros até a noite em que era o encontro. Quando chegou essa noite, tanto vinha o encontro ao acordo do homem mais longe em todo o reino como a ele mesmo. Veio ele por sua vez à reunião e os homens bons do seu reino com ele. E tão rápido como ele veio ao passo do rio, ergueu-se um cavaleiro e tal isto disse:

- Bons homens – disse ele – escutai bem. Entre os dois reis é este encontro, e isso entre ambos corpos dos dois. E cada um deles é contendente com o outro, e isso motivo a terra e território. Podeis todos vós estardes quietos e deixar entre eles os dois.

mabi2E nisso acercaram-se os dois reis, juntos, em direcção ao centro do passo do rio, para se encontrarem um ao outro. E no ataque primeiro, o homem que estava no lugar de Arawn bateu em Hafgan no meio do cerne do seu escudo até que quebrou em duas metades, e até que partiu todas as armas, e até que esteve Hafgan, tendidos o seu braço e a sua lança, na garupa do seu cavalo, boca abaixo, e batido ele mortalmente.

- Senhor – disse Hafgan – que demanda tinhas tu pela minha morte? Não estava a demandar rem de ti. Não sabia por que tampouco me matavas, mas, por Deus – disse ele – pois que começaste a me matar, acaba o feito.

- Senhor – disse ele da sua vez – possivelmente hei de ter pesar ao fazer isto que te fiz. Prega tanto que te mate, mas não te matarei.

- Meus bons-homens leais –disse Hafgan – Levai-me daqui; termine-se a minha morte. Não tenho modo de vos seguir mantendo além.

- Meus homens – disse o homem que estava no lugar de Arawn- pedi conselho e vinde saber quem é que deve ser homens meus.

- Senhor –disseram os nobres – devíamos todos pois não há rei em todo Annwfn excepto tu.

- Sim – disse ele da sua vez – É bem acolher quantos se tornem obedientes. Quantos se não tornarem obedientes, sejam submetidos pela força das espadas.

E nisso, tomaram homenagem os homens e começou a conquistar o país. E pasada a noite, ao redor do meio-dia, estavam os dois reinos baixo a sua autoridade.

E nisto foi ele ao seu encontro e veio a Lyn Cuch. E quando veio, lá estava Arawn rei de Annwfn ao seu encontro. Saudaram-se um ao outro.

- Sim – disse Arawn – Deus te pague a tua amizade, ouvi sobre disso.

- Sim – disse da sua vez – quando voltes tu mesmo ao teu país hás de ver isto que eu fiz por ti.

- Por isto que fizeste por mim –disse da sua vez – Deus to pague.

Lá deu-lhe Arawn a sua forma e guisa próprios a Cabal Senhor de Dyfed, e tomou pela sua parte a sua forma e guisa próprios.

E seguiu adiante Arawn em direcção ao seu paço em Annwfn e alegrou-se de ver a sua hoste e a sua guarda pois não os vira desde havia um ano. Eles pela sua parte, ao contrário, não souberam da sua falta e a sua chegada não lhes foi mais novidosa do que antes. Foi um dia esse que passou em enredos e divertimentos e repousar e conversar com a sua mulher e os seus bons-homens. E quando veio mais tempo de irem dormir do que festejarem, foram dormir. Foi em direcção à sua cama e a sua mulher em direcção a ele. A coisa primeira que ele fez foi falar com a sua mulher e dedicou-se ao prazer amoroso e o carinho para com ela. Não estava ela acostumada a isso desde havia um ano e sobre isso pensou ela:

- Oh Deus! – disse ela – que pensamento distinto tem ele esta noite que não teve desde há um ano a esta noite?

E reflectiu longamente sobre isso. E depois de ela ter cavilado assim, despertou então ele por sua vez, e disse-lhe uma palavra a ela, e uma segunda vez, e uma terceira vez, mas não teve ele resposta de ela nesse intervalo.

- Por que –disse ele por sua vez – não falas comigo?

- Eu dir-to-ei –disse ela – não falei tanto em tal lugar como este desde há um ano.

- Por quê? – disse ele – Estivemos a falar diligentemente.

- Seja a vergonha sobre mim – disse ela- se houve entre nós, de um ano a ontem a noite, desde o momento em que nos metíamos entre os pregues da roupa da cama, nem divertimento nem conversa nem virares a tua face na minha direcção, não digamos já mais alguma outra coisa, que fora mais do que isso.

E então deu-se conta ele:

- Ou Senhor Deus – disse ele – obtive um amigo firme e justo na sua amizade e lealdade!

E então disse-lhe à sua mulher:

- Senhora – disse ele – Não me acuses. Deus mediante – disse ele por sua vez- não dormi e não jazi contigo desde um ano a esta noite.

E então contou-lhe toda a sua história.

- Levo-lhe a minha confissão a Deus –disse ela da sua vez – obtiveste um amigo firme no tocante a matar a tentação do seu corpo e manter a lealdade contigo.

- Senhora – disse ele- sobre isso é que estava eu a reflectir, pela minha parte, enquanto guardava silêncio contigo.

- Isso não é estranho. – disse ela da sua vez.

Pela sua parte Cabal Senhor de Dyfed é que veio ao seu reino e ao seu país. E começou a preguntar-lhe aos homens bons do seu país como fora o seu reinado sobre eles esse ano em comparação com este outro que fora antes desse.

- Senhor – disseram eles – não foi tanta a tua cortesia, não foste tu homem tão sensato , não foi tão fácil para ti repartir a tua riqueza; não foi nunca o teu critério tão bom, como este ano.

- Deus mediante! – disse ele à sua vez – é boa coisa estardes agradecidos ao homem que esteve convosco; eis a história como foi.

E Cabal relatou-lho todo.

- Sim, senhor – disseram eles- obrigado a Deus por obteres essa amizade; não nos há de minguar o governo que tivemos nós, pela nossa parte, esse ano passado , certamente.

- Não hei, Deus mediante – disse Cabal á sua vez.

E desde então em diante começou-se a fortalecer uma amizade entre eles, e cada um a enviar um ao outro cavalos e cães e falcões e toda classe de jóias que lhe parecia a cada um que prazeria ao parecer do outro. E por mor da sua estadia de aquele ano en Annwfn e pelo reinado ali tão exitoso e por conduzir os dois reinos em um mediante o seu valor e o seu pelejar, deixaram de lhe chamar Cabal Príncipe de Dyfed e chamavam-lhe Cabal Chefe de Annwfn daquele momento em diante.

(Tradución de Alfonso Javier Canosa Rodríguez)

Mentireiro, mentireiro espelliño

12 de Decembro de 2006 por Francisco Javier Perez  
Arquivado como Relatos

Comments Off

.

As vestiduras do chamán siberiano incorporan habitualmente símbolos femininos, mentres que entre os chukchi, os chamáns poden asumir toda a identidade dos seus dáimons e vesten-se de mulleres, fan un traballo de mulleres e empregan a linguaxe especial que só falan as mulleres“.
(Patrick Harpur. O lume secreto dos filósofos)

espello1Mentireiro, mentireiro espelliño máxico… Quen son? Quen es? Quen seremos? Os dias de viño e rosas mudaron-se por éxtase e móbeis 3G, foron-se para nunca voltar, porque asi son as cousas na roda supra-revolucionada na que nos movemos os que non queremos cair no hastío. Este rapaz tan guapo é un parvo se che paras pensá-lo, pero abráza-me no momento xusto; as miñas bágoas manchan-lle os ombros de sal, reacción esaxerada e o rímel barato que Leonor me emprestou. Outra noite estraña, outro clube de ambiente. Non che podes fiar de todo ese rolo tan distendido, sen trazas da violenza explícita que reina nos locais heteros, porque entón é cando comezas a che fixar nos puñais que voan polo ar, en dirección a un millón de lombos desprotexidos.

O cheiro dos poppers péga-se-che á roupa.

Todos/as decatámonos, pero é outra noite mais, outra noite estraña, e ninguén sabe cando chega a última até que, ao dia seguinte, aos dous dias, algo che agarra polo pescozo e de repente xa non es mais ca unha tola á que as pelucas lle fican horrorosamente mórbidas e decai, decai, decai en espiral fronte a ti, mentireiro espelliño máxico, misturando perguntas con lembranzas mentres o resto do mundo que coñecías…

… o resto do mundo que coñecías, que respirabas, morre.

A eséncia do vampiro. Xa ninguén quere xogar a ese xogo.

—Es moi forte, tía… —di Leonor, metro setenta e cinco, sesenta e tres quilos, moreno, Augusto (toma-o como queiras) e dependente nun duty-free do aeroporto cando se saca as plataformas e a lycra, pero que agora readapta o seu biorritmo ao meu aquí dentro, no cubículo do lavabo do clube, ao son dos beats preprogramados que cuspen os pequenos altofalantes que alguén tivo a brillante idea de instalar por todo o baño para compensar a transición, a baixada, de pasar da pista ao excusado e á inversa—.Ten-me apañada por dentro e non me solta. Tí sabes que me colguei moitas veces de moitos tios, pero nunca tan forte coma con éste, e… Ben, xa sabes…

—Queres que faga algo ao respecto?—pregunto, sen apartar a ollada de ti, borroso espelliño mentireiro.

Leonor esparexe algo de pó branco sobre ti.A miña imaxe parte-se en tres, sulcado por dous meridianos grosos que prometen velocidade e horas extras gañadas ao soño.Unha pausa dramática.

—Claro… —ela se agacha e olla-che de preto, sorbe polo narís a parte de pó branco que lle corresponde.Eu fixo-me no seu cú. Non está nada mal.

Cando Leonor volta a se incorporar, pása-me o testemuño e esnifo a segunda raia.

—Cando? — sórbo-me os mocos entre interrogantes.

—Pode ser agora mesmo?

—Non, non coido. Isto require o seu tempo e non estou moi seguro ainda de que poida facer ren… Non sen antes coñecer, ainda que sexa de vista, ao rapaz.

—Pero…

—Non hai peros que vallan. As regras son as regras.

O que ela non sabe é que eu non acredito nas regras.Eu fago as regras.É a miña natureza, se queres chamá-lo asi. Voltamos á tribo.

Hipnotizados pola fragáncia agocha entre as partículas de luz multicolor que o speed nos decifra, os condenados bailamos.

E son bonita.

E son eléctrica.

E mañá un deus de aceiro líquido acordará entre os lóbulos do meu cerebro e voltará a me levar en dirección ao dia no que o azucreiro favorito de mamai se me esbarou das mans, deixando a cociña como a extensión maiúscula do microcosmos pracenteiro que onte Leonor e eu esparexíamos sobre ti. Mamai bateu-me a xeito coa zapatilla aquela tarde que a mañá me lembrará. Eu chorei e o tempo semellou parar-se un segundo, para acelerar de repente e transportar-me aqui, sen escalas, onde me vexo reflectida nos cristaliños das bólas que colgan do teito, nos cubiños de xelo nos cubatas dos que me rodean.

E son taaaaaan bonita.

E estou taaaaaan colocada, que son eléctrica. O latexo no chan muda de rexisto, o ritmo varia, os meus cadrís se adaptan.

Cadrís dun emisario de cromo e champán que se corre cando lle sopran na caluga. Dentro, os pensamentos d-i-l-a-t-a-n-s-e. Din que hai un monstro rondando por aí, pero para iso levamos os condóns e xa non nos metemos en cuartos escuros se non é por pulsión suicida envolta con papel de galano que nos trae o mundo subterráneo, o que non é real porque o real só se apreza os fins de semana, entre raias e pílulas e alcool e un futuro de filme porno, o mundo que nos cuspiría de volta ao ventre das nosas mais se vise o que facemos cando non está a ollar.

O ventre, a mai, o monstro, a zapatilla e o zucre… Todo está conectado.

Obrigo-me a respirar fondo mentres chanto os ollos nas pálpebras entrecerradas de Leonor, fronte a min, bailando cun descoñecido. É o seu rapaz. É o favor que lle vou facer a unha igual.

Mentireiro, mentireiro espelliño maldito… Comprendin que papai me queria tres anos despois de que el mesmo me botase de casa, lembrando unha história que xurdiu dos seus beizos noutra vida, como o último estertor da memória dun infante chimpando sombras sobre as lentellolas.

Para gañar algo de cartos extras co que seguir o camiño de baldosas amarelas que leva até hoxe, pasei unha tempada traballando de impersonator nun local exclusivista para travestis. Exclusivista era outro xeito de dicir que alá case nunca ia ninguén de fóra do ambiente, non porque ese hipotético ninguén fose ser rexeitado se non porque, simplesmente, era o mais chabacano e esperpéntico que esta cidade podía oferecer ao mundo naqueles dias.

Movia os beizos a ritmo dunha canzón folclórica. O resto das tolas rían e procuraban promesas entre a miñas pernas.

Até a noite na que a voz de papai se me aferrou, grave e doce, como unha boa bebedeira, á parte posterior do cráneo e contou unha história. Unha história de cando ela mesma era pequena, ouvida da sua mai escocesa, a miña avoa escocesa, que pasou a vida loitando contra o seu home por instalar algo de flema saxona no cerebro refritido pola España da posguerra do seu pobre fillo.

—Es unha história de focas e de máxia —dixo a voz de meu pai.

—Cóntama, cóntama…

—Hai moitísimo tempo, nun sítio chamado Uist do Norde, cando a avoa da tua avoa ainda non nacera, e o mundo era un sítio sen máquinas nen edifícios que che ocultasen as estrelas, no que a xente paseaba por lugares desertos para se atopar coas fadas e os nomos que daquela habitaban en todas partes, non só na imaxinación dos nenos, un rapaz se achegou a unha praia fria nunha calurosa noite de primavera para se masaxear os pés coa area.

“Pero antes de chegar abondo preto como para as aterrecer, o rapaz viu como unha manda de focas saía da auga e ocupaban a costa en silenzo, acenando e retorcendo-se como o pobre rapaz non vira nunca facé-lo a un puñado de animais.Nun princípio, coidou que estaban enmeigadas, que as palabras que o pastor se empeñaba en lle meter a toda a aldea na cabeza os domingos pola mañá eran verdade, que o diaño chegaria en forma de animal, posuindo a todos eles, para entón instalar-se na alma dos homes… pero o xove estaba do todo fascinado polas creaturas de estraño comportamento e ainda o estaria mais un pouco despois.

As focas, entre espasmos e bater de aletas, despoxaron-se das suas peles e transformaron-se, fronte aos ollos do rapaz, moi, moi abertos, coma os teus agora, en mulleres tan bonitas como a mais bonita que el vise xamais pola aldea”.

—Eran bonitas como mamai ou bonitas como as que saen pola tele, papai?

—Eran… diferentes. Moito mais bonitas cás que ti tampouco non verás xamais.

“As mulleres bailaban ao longo da praia e cantaban canzóns nun idioma que non era nengún dos que coñecian os homes, e o xove ficou moi quedo, agocho após dunha das penas que separaban a praia da aldea, namorando-se pouco a pouco de todas elas e das suas voces e do seu idioma. Entón ocorreu-se-lle un plano.

Sen facer ruído, roubou unha das peles de foca que as mulleres deixaran esparexidas pola area e voltou correndo a casa, esperando que o seu plano funcionase.

Á mañá seguinte, unha das mulleres da praia apresentou-se na porta do rapaz, reclamando a sua pele.

—Agocheina —dixo o rapaz—. Terás que casar comigo se queres recuperá-la.

A muller nen siquera discutiu. Casou-se co rapaz que, ao longo dos anos, anos que a muller pasou buscando a sua pele perdida por todas partes (na sua casa, entre os arbustos do xardin, nas casas dos viciños, entre os arbustos dunha vintena dunha vintena de xardins dunha vintena de casas dunha vintena de viciños) converteu-se nun home e reclamou un fillo varón como descéncia en troques de lle confesar por fin onde se atopaba a sua pele.

Ela cedeu unha vez mais, e o fillo de ambos medrou e medrou, mentres a sua mai acudia unha vez ao mes á praia, a chorar pola sua natureza perdida mentres ouvia os risos e os cánticos das suas irmás.

Até que unha calurosa mañá dunha espécialmente fria primavera, o neno achegou-se á sua mai cunha pele de foca nas mans.

—Oes, mamai —dixo o neno—, esta cousa estraña que atopei no arcón da cebada é mais suave ao tacto cá mesma névoa.

E, sen verter unha bágoa pois durante anos se secara por dentro, a muller vestiu-se coa sua añorada pele mentres corria cara a praia e, cun salto imposíbel, zambuliu-se nas frias augas do oceano e desapareceu, cantando a sua ledícia nun idioma descoñecido, para non voltar nunca xamais”.

—Ese neno era idiota —atrevin a reclamar ao meu pai, unha vez o meu inconsciente absorbiu o sinificado agocho da história.

—E iso? — preguntou el, surprendido.

—Pois porque a sua mai foi-se e deixou-lle só, pola sua culpa… E estar só é malo, nonsí?

—Ben, non estaba só do todo. Ainda tiña ao seu papai.

—Pero seu papai era malo. Non queria á sua mamai e a obrigaba a facer cousas e a facia chorar e….

—Non-o penses mais, Lorenzo. Cando sexas maior, se che volves abondo listo, entenderá-lo.

Cheio de orgullo infantil, esas últimas palabras obrigaron-me a apertar o acelerador imposíbel do meu cerebro de magoas catro ou cinco anos. Coidei atopar unha solución, unha solución dorosa e ferente, que debia verbalizar con urxéncia antes de que se me apodrecese dentro e me matase.

—Papá, mamai marchará algun dia e deixará-me só contigo, se non son listo?

E el riu.

espello2Pero aquela noite, coa ollada fixa na lascívia dos espetadores da primeira fileira, vestida de lentellolas verdes e cunha tonada absurda e castiza violando o silenzo que se subpón impera en toda revelación, comprendin todo o asunto das peles expoliadas e a intelixéncia e o estar só.

Comprendin que a história non trataba de mais senon de fillos.Trataba de min, marchando da casa após de descubrir que a miña verdadeira pele, polo que choraba cando levaba posta a aparienza de rapaz responsábel que a todo o mundo semellaba gostar, obrigaba-me a deixar só ao meu pai coa miña mai.El era o neno, a miña mai era o home… Eu era a muller foca, a transmutada, a travestida.

Mentireiro, mentireiro espelliño revelador… Breakbeat, speed, bebidas enerxéticas… Un rápido esconxuro adicado á rapidez mesma.Cae coma o lóstrego e retumba como o trebón na alma do posuído.

Trance.

Leonor fica coa boca aberta cando o rapaz descoñecido mete unha man por baixo do seu vestido de falso lamé, a traizón, demasiado cedo, a metade dunha abanada espástica do baile de apareamento, e descobre a verdade intrínseca que alá, suxeita ao muslo cunha fina tira de esparadrapo hipoalerxénico, se agocha. Espida aos ollos do tacto do seu contrincante. O moi anormal nen sequera decatára-se de que as mulleres non acostuman ter ese vulto na gorxa que el si ten. O falso peito de Leonor tiña-lle hipnotizado.

Interveu con urxéncia, antes de que a vergoña se convirta en noxo ou algo pior.

—Cariño… —susurrou á orella do rapaz—. Xa non estamos aqui.

Mentireiro, mentireiro espelliño traidor… Por que as augas pantanosas cada vez que me durmo e soño contigo? Por o que os charcos translúcidos nos que só podo ver a miña imaxe a meias, a miña face coma un simulacro de merda? Paso dez horas ao dia, con hora e meia para comer, perdido nos labirintos da besta carnívora da Apocalipse nosa de cada día… Fága-se a tua vontade ao acordar pola mañá e buscar trazas da miña verdadeira face entre os restos do soño e o fin de semana anterior, suprimindo até a última pegada que sexa susceptíbel de revelar que son ela, a outra, a que canta nun idioma que ninguén entende.

Conecto os terminais informáticos dunha pandiña de cegos con traxe e gravata, cando o que en realidade quixese facer, o que de verdade se me dá ben, é conectar as suas mentes co servidor da miña, das nosas, do plasma reflectinte que es ti, espelliño miserábel e prezoso, para que alomenos podan chegar a ser reis tortos vestidos co traxe inexistente do emperador e follando uns con otros… Derrocando o anquilosado da sua condición a base de orgasmos.

Cavaliños do demo metálicos pechados en cubículos; almas encadeadas por papel contínuo de impresora.

O telefone soa. Ignoro-o.

—Podes apañá-lo, Lorenzo, por favor?—rosma ún dos meus parceiros de apartamento e teño que reprimir un “non me peta, ruliña” do todo inaxeitado. Agora non son ela.

Descolgo.

—Si?

—Chámo-te desde a secretária trescentos quince… Precisamos que veña alguén e olle un dos computadores, porque levamos toda a mañá sen terminal financeiro e isto comeza ser un caos.

—Agora mesmo?

—O antes posíbel, por favor.

Favores. Favores é o que non podo facer, porque o mundo é tan duro e pequeno aquí dentro, na secretária, que ninguén podería suportar a onda expansiva dun favor de verdade sen plantexarse por que nada nas augas pantanosas que ti, espelliño fillo de puta, lles obrigas a contemplar á luz da consciéncia mentres a min me condeas a viver durmindo e soñar vivindo.

—Agora baixo… —digo, antes de colgar.

Pero non me poño en movemento de contado. Abro o correio electrónico e procuro algo que me dea unha pista, unha saída a un dia que está a comezar moi mal. Unha soa mensaxe nova…

Para: Lorenzo.erisia@intelcom.net
De: --anónimo--
Asunto: Onde estás...

...é onde debes estar, é o lugar no que che cómpre estar, é o espello no que ver que o TODO é mais grande do que crias e descobrir que non fai falta dar-lle mais voltas das necesárias, porque o amor está sobredimensionado pero tamén é multi-dimensional e prezoso nas seus irregularidades... Non procures un amor dentro da tua cabeza se podes vé-lo fronte á tua face, berrando-te obscenidades na pista de baile porque asi se subpón que é o amor de verdade: suxo e para nada como coidabas que era, brillante, como a mellor droga que probases e a pior. É lascívia e espírito.

Onde estás é onde debes estar. No éter e un pouco mais aló. Aqui, agora e despois e antes.

Enmeigado.

Chama-se Leonor, iso xa o sabes, e lle gostas. Non lle deas mais voltas. Perdoa e ama, enfréntate ao espello e aprende.

Eu tamén che quero.

… E a mensaxe trae-me arrecendos de suor e bebedeira. Debo estar a facer algo ben. Algo bon.

O meu parceiro de apartamento chasquea os dedos chamando a miña atenzón. Soa tan preto coma o estaba eu de saber o que está a pasar en realidade.

Hipervínculo.

—Lorenzo! — di, facendo esbarar as palabras entre unha fileira de dentes que sorrín con ese sorriso de informático ben pagado que tarde ou cedo fica-se-nos a todos — Acorda, ho… Hoxe semella que teñas a cabeza noutro sítio.

—En realidade é o outro sítio o que está na miña cabeza —contesto, esquecido.

Mentireiro, mentireiro espelliño piadoso… A tua eséncia e a tua máxia anubran-me. Algo agocho dentro de Leonor debe estar a comprender o que está a pasar, pois nen sequera semella respirar, mentres a miña língua rasca-se coa barba incipiente na meixela do seu rapaz.A situación está-me a poñer quente, o rapaz e eu vivimos un segundo no interior dunha burbulla de pornografia a cámara lenta. Quero correr-me, pero agora non son eu, senon ti. El é eu. Son un espello.

Deixo de lamber e volto a pola súa orella.Susurro:

—Non é difícil, cariño… Todos o compricamos tanto como o queiramos compricar.

Un favor. Un fraco favor. Un enorme favor. Todo é relativo.

Leonor:

—Imos á barra e falemos… Non me sinto ben.

Pero eu si me sinto ben. Porque non son eu.

Hermes con plataformas. Don Juán na sua eséncia mais enxebre, masturbando a un falso mescalito sintético e bañando ao rapaz coa sua exaculación.

Son tan sexi a través dos ollos del.

Son eléctrica.

Son un mentireiro espello piadoso.

Leonor marcha e iso está ben, porque estou a ponto de acabar co rapaz e non coido que queira ver o que ven de seguido. Os meus cadrís pégan-se ás suas e sei que a el non lle importa, pois nestes momentos está vestido coa miña falsa pele, no meu falso emprego, lendo un falso correio electrónico que xamais recebeu ninguén. As suas coxas están tensas, quentes, untadas de baile e drogas e unha experiéncia que xamais esquecerá.

Esfrégo-me contra as suas coxas.

Coñezo-che ben mentireiro espelliño do meu amor, es parte do meu e uso-che no meu proveito.Ti non es a imaxe pero es a arma.

Non podo mais.

espello3Achego os meus beizos aos beizos do rapaz, bíco-lle, chucho os seus dentes suavemente e el entrega-me, por inércia, a sua língua. Quere-me, porque che aproveito, espelliño, para roubar o refrexo de Leonor e gravá-lo a lume na mente do rapaz. Un malefício de fin de semana.

Quen son?

Recoñezamo-lo: algo que sempre existiu e sempre existirá. O rapaz comprende-o.

—Quen es? — pregunta, ainda perdido no meu artificio, soñando con mulleres foca e travestis preciosas.

—O teu terceiro ollo —contesto, ao borde do orgasmo.

Entón as bágoas brotan dos meus ollos e o ritual tocou ao seu fin. Recebo premonizóns coma os restalidos intermitentes das luces que acariñan o ar repleto de fume na pista de baile: Leonor voltará da barra, perguntando-se canto de verdade hai no que por aí se di da miña, se son unha meiga psicodélica ou unha pirada que sabe engatusar á xente mellor ca ninguén; traerá consigo un par de copas, para ela e o seu rapaz, buscando un acordo de paz pero coa esperanza de que o meu estraño comportamento mudase a corrente alterna dos feitos no seu favor.

Choro, afrouxo o corpo, e o futuro vove escapar-se cara diante.

E este rapaz tan guapo é un aparvado se che paras pensá-lo, pero abraza-me no momento xusto; a miñas bágoas manchan-lle os ombros de sal, reacción exaxerada e o rimel barato que Leonor me emprestou.

Outra noite estraña, outro clube de ambiente.

Mentireiro, mentireiro espelliño mágico… Cantas mais verdades sobre min mesma me mostras, mais podo eu mostrar-lles aos demáis.

Leonor e o rapaz bican-se. Eu xa non existo.

Fin

O’Connell St.

12 de Decembro de 2006 por Jose Arias Taboada  
Arquivado como Relatos

Comments Off

(Antilenda Galega)

I

leprechaunbebedoPara un trasno como Fuco Piñeiro, as cousas na Galiza non ían tan ben como lle parecía aos políticos da zona: a xente non tiña un real, o seu pai morrera e el, pobre pobriño, non encontraba traballo decente. Estudar, tampouco estudara demasiado. Mais que podía facer?

Un día a súa nai faloulle de maneira pouco común para esta caste de seres, dunha seriedade demasiado pouco común:

- Rapaz, non hai cartos… eu querote moito, en serio, pero… tes que ir traballar fóra como o teu curmán.

- A Nova Iorque? – preguntou o asustadizo adolescente, con temor a se encontrar cunha resposta positiva. Iso quedáballe demasiado lonxe da sua casa.

- Si, ou a onde queiras. Medítao con tempo, non cometas erros. Se non encontras traballo no país, que queres que eu lle faga meu amor? Aquí non temos nada.

- Xa o sei, xa o sei… – A súa voz difuminouse lentamente e foise á sua cama, deitouse e pensou nas opcións. Sempre lle gustara Irlanda.

Lera todas as guías posibeis, tamén a James Joyce, quería percorrer as rúas de Dublín da mesma forma co seu Ulise particular. Si, quería ser ese personaxe, quería ir á terra celta, aprender gaélico e casar cunha Leprechaun. As cousas tampouco están ben para os seres mitolóxicos e a merda do imperialismo exténdese tamén no seu mundo. Xa non hai Deus que escape!

- Nai, xa o teño decidido: Quero ir cara a Irlanda!

- Irlanda? Pero ese non é o país das patacas? Queres sair dun lugar pobre para ir a outro todavía máis pobre?

- Sempre podería traballar para unha multinacional, alí fabrican ordenadores e de todo. Gastaron millor as axudas europeas que aquí.

- Non sei que dicirche… sempre fomos os máis pobres da Europa.

- É certo, mais eles son ricos.

- Non teño diñeiro para o transporte, terás que viaxar de polizón no transporte dos homes.

Dende unha aldea pequena, próxima a vila de Melide, partiron nai e fillo nun coche vermello sen que os estúpidos seres racionais déranse de conta. Durmiron sen problemas e, ao chegar á cidade dos cregos e das monxas, puideron chegar non sen esforzo até o aeroporto.

II

Montou cunha maleta doutro humano pouco listo na adega de carga nun avión dunha compañía española. Un can metido nunca maleta de barrotes de metal falso ladraba coma un tolo. Era, para este ser diminuto, unha especie de dragón medieval que en vez de botar fume, botaba as babas características de can raiboso. Entre e iso e a descompresión, a viaxe parecía non ser agradábel.

Na tremenda soidade do polizón sen labor, apareceu na noite un pequeno ser con ollos grandes que el non coñecía.

- Quen anda ahí?

- …

- Serán cousas miñas… – O silenzo do ruido acercábase lentamente…

- …

- Quen es?

- …

- Quen carallo es?! – Unha voz comenzou a xurdir da escuridade a 10.000 metros de altitude.

- Sementaba aos trasnos un pouco máis educados que ti, pequeno Fuco.

- Como sabes o meu nome?! – Gritou o medoso ser.

- Seino, e basta.

Axiña viu varias patas peludas con vello negro, diante tiña a unha enorme tarántula descoñecida, unha araña xigante tamén para o ollo humano, imaxinadea para el.

Percorreu unha e dúas veces o contorno de Fuco, mirando o seu saco con comida. Pediulle un anaco de empanada de pulpo e uns grolos de licor-café.

O pequeno deulle sen rechistar.

O pequeno encontrouse co medo.

- As voltas que dá o destino.- Comenta a araña mentres come.

- Por que o di, señora araña?

- Porque ía a casa dun coleccionista a estar atrás dun cristal con luces… afortunadamente conseguín escapar do meu encerro, esperemos que este non faga o mesmo – dío mentres co robusto can ladra – Dime, cariño, onde demos imos?

- A Irlanda libre!

- Libre? Dubídoo, meu ceu.

- Son República!

- De onde veño eu tamén son república, iso non quere decir nada.

Ante os comentarios da araña e o efecto do licor, pronto remataron dormindo a mona até chegar ao seu lugar de orixe.

III

Ao se erguer, a araña non estaba.

Xa non había nengunha maleta.

O can ladrador non estaba.

Púxose mans á obra, baixou do avión e se perdeu na inmensidade da cidade subterránea dublinesa, onde a mitoloxía celta pervive á invasión anglosaxona. Axiña chegou a O´Connell St. sen saber que ia morrer esta mesma noite.

Coñeceu a un tal Allan, un Leprechaun. Contoulle que o seu avó fora do Sinn Fein coma el, e antes o seu tataravó. Estaba orgulloso do seu país.

A primeira pinta pagouna Fuco, e as que viron despois tamén.

Entendíanse a xestos e a pintas, Allan era un irlandés aproveitado e alcoólico.

Chegou un momento no cal Fuco non podía nen pedir outra pinta, pero Allan si podía. O pouco capital, o diñeiro que a nai conseguira vendendo unha pequena máquina de coser antiquísima, fritido nunha noite.

Fuco morrera sen coñecer o seu sono e sen traballo e enganado por un contista. Fuco é a viva imaxe da crónica do noso povo.


POSTDATA: Non sei se na mitoloxía popular galega os trasnos poden morrer de coma etílico. Este texto tense que entender como o rexeitamento do ruralismo e do localismo para situalo nun plano universalista. Espero que esta experiencia sexa agradábel para o lector, ao cal agradezo a súa lectura ainda que non lle gustase.

Por favor, non dubidedes en mandarme as vosas impresións se queredes.

Moitas grazas.