A Sinfonía da Bela Durminte

0
382

Os clichés populares deben ter algo de verdade. De moitos xeitos, Felina era o meu oposto. Adoraba viaxar, incansábel se tiña que ficar nalgures mais dun par de días. Mesmo o seu choio coma piloto suborbital, voando a Moscú, Johannesburg e Bombay, non-a satisfacía. Tiña fame de anacos de terra raros e salvaxes.

Agora que mesmo África e Sudamérica teñen camiños de ferro maglev transcontinentáis, crerías que non hai mais lugares perdidos. Cré-me que ela hai-nos atopar a manchea. Canto mais difíciles de chegar, mais lle gustaban.

Inda así, de non ser polo amor de Felina polos sítios raros, nunca nos atoparíamos. E nós compartimos un amor pola natureza e pola seclusión, ambos difíciles de atopar estes días.

#

Hai nove anos sofrín un episódio neurosicolóxico hiperbeta. Soa mais moderno có “queimado” que tivera o meu avó antes de eu nacer. Pero segundo o meu médico, é a mesma cousa.

Por ordes do médico, abandonei a casa tola na que a miña cidade natal de Hamburg se convertira. Atopei refúxio nun hotel spa en Baltrum, unha das illas ao norde da costa de Alemaña. Iso foi dúas semanas antes de que un pequeno terremoto deixara ao descoberto o lixo nuclear baixo Gorleben, causando que o auga radiactiva do subchán saíse ao río Elba.

Hamburg e mais as vilas río abaixo de Gorleben foron evacuadas. Non podía regresar á miña casa en Eppendorfer Weg durante seis meses. Iso foi un regalo do ceo, porque eu non quería volver. Deixei que o governo me mercase e comprei unha cabana de madeira en Baltrum. A illa converteu-se na miña casa. É o único oase habitábel de paz e tranquilidade que fica en Alemaña.

#

Pouca xente do continente viaxa á nosa pequena illa. Así é coma nos gusta qeu sexa. As illas veciñas, coma Norderney, dan a benvida a milleiros de turistas, que percorren as súas rúas coma langostas famentas de fotos e souvenirs. A meiados de século as illas estaban conectadas ao continente con pontes ou túneis de tren.

Nós aínda temos un ferry do século XX, que vai e ven a diésel todo o día. Vale, a máquina de diésel foi sustituída por un motor eléctrico e o timonel por un robot autónomo, pero o vello buque é característico da vida que amamos: acougado e un pouco conservadora.

O ferry fornece as nosas tendas, léva-nos ao continente para a compra mensual e inícia as viaxes dos nosos xoves á educación superior, unha vez que se fan grandes na escola da señora Rühmann.

Non somos unha tribo subdesenvolvida de leñadores. Só temos unha actitude ecléctica cara á tecnoloxía moderna. Acollimos os panéis solares multifoco e as caldeiras. Así que temos electricidade e calor en abundáncia. Pero mantemos costumes modernos mais instrusivos, ruidosos e pouco saudábeis, coma coches, reloxos e criminosos fóra da nosa illa.

#

Hai seis meses, Felina facía sendeirismo polo norde de Alemaña, visitando as illas unha por unha. Recordo como me contou como cando chegou por primeira vez a Baltrum, sentiu esa confortábel calidez de ir atrás no tempo. Os illenses, agardando aos seus parentes que chegaban co ferry, espallában-se polo escuro peirao. Relembrou-lle ás focas que vira pousadas ao sol á beira pola que pasara o traqueteante buque.

Ela estaba atónita polo parque de coches pequenos após do peirao. Non era un parque de coches. Estaba cheo de carros de dúas rodas, aparcados en ringleiras. Stefan, o noso reparador de bicicletas, fai-nos. Era mirara abraiada como os illenses collían carros e os enganchaban ás bicis ou camiñaban con ele. Os carros semellaban de propriedade común, coma os carros robóticos dos supermercados e centros comerciais que te siguen coma canciños. Pero ao contrário que todo o demáis no mundo civilizado, non estaban fechados ou encadeados. Curiosa, preguntou-lle a unha muller maior.

“Pode coller ún,” dixo a señora con voz amigábel. “Supoñendo que saiba a onde vai.”

“Espléndido,” dixera Felina. “Vou ao acampamento. Pode dicir-me a dirección correcta?”

Após de que a muller lle dixera que estrada tomar, Felina collera un pequeno carro vermello adornado con raias marelas. Deixou dentro a mochila e colleu o pau fronte ao carro. Daquela sentiu que lle petaban ao ombro.

“Sínto-o señorita,” dixo un home xigante de mediana idade, queimado polo sol, cun sorriso. Tiña unha rede de pesca no ombro e unha bolsa de lona ás costas. Tiña ollos cansos pero radiantes e as mais profundas pero amigábeis patas de galo que nunca vira. “Coido que se está a enganar.”

“Sínto-o.” Felina sorprendeu-se e colleu nervosamente a súa mochila. “Coidei que estes carros, um… unha señora díxo-me que… Non sabía que eran de ninguén. Vou ao acampamento… Sínto-o.”

“Está ben.” Sorriu el. “Normalmente non me importaría que usase o meu carro, pero xa ve…” Apuntou á carga nas súas costas.

Felina xa se xirara. Avergoñada, foi-se decontado, coa mochila na man.

“Pode coller o carro de Kalle,” dixo o home após dela. “Vai estar no mar unhas semanas mais. Estou seguro de que non lle hai de importar!”

 

#

 

Non se freou para recuperar o alento, até que estivo após da esquina do xefe do porto, fóra da vista do pescador. Puxo a mochila nas costas e dirixiu-se ao acampamento. Podo imaxina-la co seu paso forte pero sensual. Non podes deixar de te preguntar como podía camiñar tn lixeira coa súa feble e pequena figura baixo esa pesada mochila.

O acampamento estaba a corenta e cinco minutos de camiño ao leste do porto, que está na punta suroeste da nosa illa. Podes chegar seguindo o camiño que serpentea pola liña da costa. Primeiro, puido disfroitar das vistasd dende o dique: as casas do século XIX e XX e chalets á esquerda e o escuro mar coas luces do continente no horizonte á dereita. Logo o camiño deixa o dique e a vila atrás para curtar polos outeiros. As árbores alíñan-se ao longo da corredoira, ás veces tan xuntos que coidas que estás a entrar nunha escura catedral, coas pólas formando un teito gótico. O mar, nombergantes, nunca está alén duns metros de distáncia. Así que estás acompañado do suave arrolo das ondas chocando na costa.

O acampamento é unha veiga dura e inclinada, que marca a fronteira entre a metade civilizada da illa e a reserva natural, que ten un caminiño á práia leste. Non está permitido saír-se do camiño, ou poderías amolar aos paxaros, aos coellos e aos cervos.

Cando Felina chegou ao acampamento, xa era escuro, tivo que montar a tenda coa luz da lanterna. Tiña unha desas tendas de lona de memória xeodética, deseñadas orixinalmente para as misións en Marte. Estaba soa no lugar. Mais tarde, diría-me decote canto disfroitou tumbada na herba aquela primeira noite, cheirando a moureira, escoitando a lixeira zunida e contando os puntiños de luz no ceo da noite. Sentiu-se unha cos ceos, mais intensa que na cápsula suborbital no apoxeo do seu vóo parabólico a cento doce kilómetros de altura.

 

#

 

Ao día seguinte ergueu-se cedo. Era unha mañá radiante. Non podía agardar a explorar a illa, pero seguiu o sendeiro de volta á vila, precisaba un almorzo antes.

Eu non-a sentín chegar. Estaba moi absorto tocando a miña flauta. De costas ao camiño, fronte ao memorial de pedra ao Holandés Descoñecido no fondo do outeiro. Eu andaba fascinado cun mazarico, cantando unha canzón, cheo de expectación pola primavera que chegaba. Repetín a canzón e toquei algunhas variacións. Amodo, o paxaro achegára-se mais e mais.

Desúpeto o mazarico xirou-se e saíu voando.

 

#

 

“Non pretendía asusta-lo,” escoitei unha voz de mezzo-soprano tras de min. Xirei-me e vin unha face coma nun soño; un soño centrado ao redor dunha emotika, implantada nunha fronte lisa entre cellas negro acibeche. Eu oíra falar das emotikas, pero nunca vira unha. Eses cristais redondos eran un adorno corporal, inspirado nas manchas de córes que levaban as mulleres índias. As emotikas ían conectadas ao sistema nervoso e mudaban de cór dependendo do humor do seu portador.

“Non pasa ren.” Notei que o cristal radiaba cun brilo turquesa, o que sinificaba concentración e equilíbrio emocional, segundo souben despois.

“Nunca escoitara ren tan fermoso coma ti e mais ese paxaro.” Ela aplaudiu con emoción.

“Se cadra deberías dici-lo ao meu manager.”

“Es músico profesional? Marabilloso!”

“Con iso pago a hipoteca. Case sempre.”

“Que clase de música fas? Es famoso?”

“Creo música ambiental e de trasfondo.” Erguín-me da herba. “Da clase que escoitas nas tendas e nas salas de espera.”

“Como te chamas?”

“Gustav Motzke.”

Ela puxo unha face de ‘Sínto-o, nunca oín falar de ti’.

Eu rin. “Cháma-me Gustav.”

“Eu son Felina Giesler.” Deu-me a man, pequena pero agarraba coma un home.

“O que estabas a tocar, Gustav… Nunca escoitei ren coma iso nunha tenda.”

“Iso era persoal. Estou a traballar na miña sinfonía, a sinfonía Baltrum. Tento capturar as emocións desta illa.”

“Iso soa a traballo difícil. Este é un lugar extraordinário.”

Eu sorrín. “Só levo aquí seis anos.”

Notei que o cristal volvía-se índigo.

“Para que é esa pedra?” Ela sinalou ao mármore envellecido.

“Chamámo-lo a ‘Tumba do Holandés’, ainda que non hai ninguén enterrado aquí. Hai tempo houbo verbas cinceladas, pero erosionáron-se. Segundo a lenda da illa, conmemora un capitán holandés do século XVIII que morreu despois de que a súa nave chocara na costa. Durante a baixamar, el e mais a súa tripulación tentaron chegar ao continente a pe. O mar entre a illa e mais o continente é tan pouco profundo que durante un pequeno periodo de tempo está case totalmente seco. Daquela podes camiñar o estreito enteiro, supoñendo que coñeces o camiño. Os illenses colleron esa ruta durante séculos. Pero hai anacos de areas movedizas trizoeiras. E a marea medra e captura aos viaxeiros sen un guía experimentado. Os corpos do capitán e da súa tripulación foron arrastrados ao outro lado dese outeiro.”

“Que triste. O mar e a illa semellaban moi amigábeis cando cheguei onte. Non esperarías que este illa fose tan cruel e rancorosa.”

“Os continentais alcumaron á nosa illa coma a ‘Beleza Durminte do Mar’. As belezas durmintes son atractivas coma as rosas, pero teñen pinchos perigosos tamén.”

“Encantaría-mecamiñar por esas augas pouco profundas,” dixo. “Á penas podo imaxinar camiñar por terra que horas antes era o fondo do mar. Debe ser coma ser Moisés…”

“Podo leva-te este serán, coa baixamar.”

“Pero as areas movedizas e a marea?”

“Estás segura comigo. Vivín aquí case dez anos e percorro polas augas pouco profundas case todos os días. Heiko Bartels, o noso guía con mais experiéncia, aprendeu-me case todo o que sabe.”

“Marabilloso!” Ela aplaudiu de novo. “Podemos ir agora?”

“Tremos que agardar unhas poucas horas.”

“Daquela almorcemos. Queres acompañar-me?”

Non podería resistir o convite dunha muller fermosa. Se penso nelo, esta é a única vez que fun convidado por unha muller guapa. Fumos ao ‘Dune House’, un restaurante nos outeiros ás afóras da vila.

 

#

 

“É incríbel como se achegan eses paxaros!” Ela mordeu o seu cruasán. “Esta mañá, cando abrín a cremalleira da miña tenda, atopei-me fitando eses ollos repoludos. Era un faisán dourado, retirándo-se ás presas, batendo as ás e espallando plumas. Choqueaba coma unha velliña, queixándo-se pola miña intrusión no seu território.”

“As creaturas da nosa illa non son tan temorosas da xente coma os animáis do continente.”

Ela preguntou polo meu traballo, a miña vida e como rematei en Baltrum. Contei-lle todo, agás por suposto o do meu episódio hiperbeta.

Ela falou-me do seu pai suízo e da súa nai venezolán. Como pasara a súa adolescéncia cada mes alternativo en Suíza e Venezuala após de que os seus pais se divorciaran. Era distinta da outra xente que eu coñecía. Era un glaciar en lume: temperamento indómito e pelo de corvo da salvaxe Venezuela combinada co frío senso común e os penetrantes ollos azuis dos cúmios das montañas suízas.

 

#

 

Volvimos andando ao porto, pasando polo estanque, onde os nenos xogaban cos seus veleiros por control remoto. Na praza o recolleitor de lixo recollía esterco que o seu cabalo soltara. Era un agradábel serán preprimaveral: o brilo do sol formigueaba na pel e o aire triscante refrescaba os pulmóns. Felina frotaba polo camiño abaixo coma unha bossa nova. Dende o porto levei-na ás augas pouco profundas. Non fomos ao continente, senón que fixemos un médio círculo ao sul, á traíña embarrancada. Amodo este cacharro de ferro ía sendo reclamado pola vida mariña que se incrustaba no casco con corido crecemento.

Guiei-na polas augas pouco profundas e amosei-lle como se xuntaban coa vida, principalmente pequenos vermes facendo buratos pola area. Deixei que comera algas salgadas e que trabara no prebe das almexas que andaban por alí. A luz do sol acariñaba a súa pel, que tiña case a mesma cór cá dourada area das costas. O seu pelo negro brilaba azul escuro coma o mar nunha noite de luar. Decatei-me de que ela pertencía aquí, unha parte natural das augas pouco profundas.

“É marabilloso.” Ela deu-me un sorriso relaxado.

“Mália os dedos dos pes afundindo na lama, sínte-se coma se estiveras no deserto,” meditei. “Esa pura sensación de estar só.”

“Si,” suspirou.

Notei que a súa emotika volvéra-se púrpura.

“Nestes tempos un europeo nunca está só,” opinei. “Mesmo na súa própria casa… Podes non ve-los, ou cheira-los, pero están sempre alí, a uns metros: veciños, viandantes… Non hai xeito de escapar deles. Pero aquí sintes auténtica privacidade. Aquí é onde estou mais próximo á miña música. Saco as miñas millores ideias de aquí. Por iso gósta-me vir aquí.”

Eu quixen engadir: por primeira vez en cinco anos estou a compartir isto con outro ser humán, por primeira vez con alguén con quen me gusta estar. Pero as verbas atoáron-se na miña gorxa.

 

#

 

Comimos no Codfish Inn e paseamso ao peirao norde. A lúa nova enchía o ceo con suspense. O vento erguía-se. Sentamos nun banco. As ondas semellaban tentáculos de polbo negro, sobrepasando os baluartes, tentando escalar até a illa.

Felina achegou-se a min e mirou-me aos ollos. “Es gay?”

“O que?” Eu sorprendin-me.

“Non fixeches nin un movemento en todo o día. Daquela, es gay?”

“N-non.”

Á penas puiden supoñer á feble luz das lámpadas da rúa que o seu emo-cristal se volvera rosa cando susurrou: “Próba-o.”

Nunca antes unha muller fermosa me fixera unha proposta tan inequívoca. Eu traguei, reunindo o meu valor. “A túa casa ou a miña?”

Podería patear-me a min mesmo por dicir algo tan estúpido. Pero ainda sí, ela replicou: “A túa.”

Na miña cabana, ela encargou-se do tapizado de entretemento caseiro. Ordeou que tocara unha suave salsa e bailou ao redor da sala de estar. Deslizou-se por detrás do sillón de coiro e xunto ao armário de nogal coa miña colección de antigos intrumentos de vento de madeira. Púxo-me os brazos ao redor de min e achegou-me a ela. Baixou a man dereita e moveu-ma á fronte. A súa emotika brilou con luz vermella cando sentín a sua man.

“Non.” Puxo unha face inocente. “Non es gay.”

Ela non durmiu na súa tenda esa noite. Afóra ruxía un trebón. Dentro un quente trebón ruxía através dos nosos corpos, uníndo-nos.

 

#

 

Felina tiña intención de ficar en Baltrum dous días. Pero mudou-se ficou toda a semana. Dimos longos paseos polos outeiros e as augaspouco profundas. Percorríamos a práia até que se facía tan escuro que a nosa única compañía eran as luces das casas e as estrelas. Tiñamos que palpar o noso camiño de volta a través da escuridade.

Unha noite regresábamos á miña casa. Preto do pequeno hospital vimos unha sombra enchendo a rúa. Dous ollos grandes nos fitaban.

Estabamos petrificados.

Segundos despois, cando a sombra deu a volta, alviscamos as formas dun cervo, desaparecendo na escuridade cun trote acougado.

Esa noite, as cicatrices agochas de Felina saíron á superfície. Espertou-me do meu soño unha patada nas costas. Mirei a Felina, que estaba a patear e sacodir os puños. Acendín a lámpada da mesiña de noite e decatei-me de que a súa emotika era gris escura, unha cór que nunca vira antes.

A súa face contorsionába-se; ela sacodía a cabeza, xemendo: “Non…”

Tentei calma-la, susurrando que só era un pesadelo e que eu a protexería. Pero ela continuou sacodíndo-se e pateando. Unha bágoa percorreu a súa fazula. Finalmente, puiden esperta-la. Ela chimpou da cama e mirou-me con ollos de medo.

“Que vai mal?” preguntei.

Ela ficou aí coma se non me recoñece-se.

Collín un vaso de auga na cociña. Cando volvín ela estaba sentada na beira da cama, amoucada, fitando ás táboas do chan coa face nas mans. Axeonllei-me e ofrecin-lle o vaso. Tentei mira-la nos ollos cando colleu o vaso, pero ela mantivo a face agocha baixo o cabelo. Tentei cepilla-lo a un lado, pero ela se apartou.

O vaso chocou-lle contra os dentes cando o levou aos beizos con mans aterecidas.

“Tiña once anos cando el veu á miña cama,” susurrou, fitando ao chan coma se estudara cada nú na madeira, ese que sempre cruxe pola noite cando queres ir ao baño. “Dixo que eu era fermosa.”

Pero ti es fermosa, quixen interrumpir. Sentin-me suxo de súpeto.

“Irresistíbel,” engadiu ela após doutro grolo.

“Non te referirás…” non rematei a pregunta.

“Era o irán do meu papá.” Mirou cara min con ollos baleiros, cheos de bágoas. “Dixo que era a miña culpa.”

Sentía-se moi afastada. Era coma se eu a traizoara. Nunca puideches ver esa dór e terror agochos no interior. Ela construíra este muro mental ao seu redor e só amosaba a súa beira alegre ao mundo. Pero as cicatrices estiveron sempre alí, infectándo-se silandeiras, sen sandar nunca. Cando o pesadelo se abriu paso, foi coma se outro muro se erguera entre ela e mais eu.

Ela baleirou o vaso e o puxo no solo. Logo estirou o brazo. Finalmente eu puxen os brazos ao redor dela.

“Eu manterei-te segura,” susurrei mentre enterraba a miña cabeza no seu pelo. Pero eu non tiña poder contra o pesadelo, que se convertiu nun intruso habitual na nosa cama.

 

#

 

Polo día eu deixába-a escoitar a miña música. O que fora que eu tocara, ela non paraba quieta. Trataba cada són coma un baile, flotando pola habitación desenvolvendo amodo os temas e rachando as alfombras con movementos rítmicos. Mentres eu a miraba bailar, pensaba decote: se tan só puidese traducir iso en música.

Felina converteu-se na miña inspiración por moitos motivos. Pero non foi até que a deixei falar polo vocoder, o que eu construíra de adolescente, cando tiven o meu momento eureka. Un vocoder analiza o carácter da voz que fala ao micrófono e o usa para modular o sintetizador. Escoitei o meu sintetizador, controlado polo són da súa voz, cantando lume e xeo en fermosos estouridos de frías consonantes suízas misturadas con muxicas de salsa latina.

Relembrei cando lera sobre o profesor Heyernink, quen gañara o prémio Nobel polo seu traballo con pacientes autistas. El usou un chip NEX-389 para lér as ondas cerebráis dos seus pacientes nun computador e converte-las en sóns e imaxes. O paciente era logo exposto a eses sóns e imaxes. Isto creaba unha retroalimentación na que os pensamentos e sensacións do paciente soaban de volta nos seus ollos e ouvidos. Iso entreaba aos seus cerebros para se comunicaren nun nivel básico, mais estruturado. O profesor fixera salientábeis progresos con eles. Decatei-me de que co método de Heyernink eu podía capturar a eséncia de Felina e incorpora-la á miña música.

 

#

 

Á final da semana Felina volveu ao traballo. Mentres saudaba na popa do ferry, eu xa a botaba de menos. Pero aínda mais, eu estaba emocionado coa miña ideia. Non puiden agardar e decontado pedín un NEX-389 ao volver a casa.

Levou-me tres meses construír o meu ‘encefalocodificador’, como chamei á máquina. Felina viña a ficar comigo tan decote coma podía, o que era unha fin de semana cada dúas semanas. Durante ese tempo eu sentín que descobrira o paradiso de novo. Ela era todo o que eu botara de menos no meu pequeno lugar idílico.

Ela toleaba por min e por Baltrum. Alomenos iso é o que eu coidaba. Após da nosa cuarta ou quinta fin de semana, fixo unha curiosa pregunta.

“Quero ir a Vladivostok dentro de dúas semanas. Queres vir comigo?”

“Vladivostok? Por que?”

“É un lugar fascinante. Con moita história…”

“Pero eu teño que rematar os meus dous encargos. Teño que traballar no encefalocodificador. E a miña sinfonía…”

“Todo iso estará aquí cando volvas. Son só dous días. Será divertido. Nunca quixeches ver outros lugares?”

Nunca souben por que a xente vontáriamente procura a moléstia, incomodidade e perda de tempo relacionada con viaxar intencionadamente dun lugar a outro… e regresar. Non sinto ningunha necesidade de abandoar a miña casa de Baltrum. É inspiradora e atranquila, así que podo escoitar a música brotando de min. A miña casa é cómoda e quente. E teño todas a miñas ferramentas e instrumentos a man.

“Non. A min impórta-me a miña música,” respondín.

Non me din conta, pero esta foi unha grande decepción para Felina. Viaxar dalgún xeito dába-lle senso á súa vida. Se cadra era o seu xeito de fuxir do pasado. Dúas semanas despois saíu a Vladivostok… soa.

 

#

 

Cando rematei o meu encefalocodificador, tentei-no primeiro comigo. Instalara os electrodos nunha cómoda cinta na cabeza, cun pequeno transmisor enviando os sinais ao meu computador de són.

Foi difícil atopar xeitos sinificativos de traducir os sinais en sóns musicais. Axudado polos artigos do profesor Heyernink, atopei os algoritmos correctos. Axustei os parámetros a oído. Axiña puiden evocar a música mais orixinal e emocional xamais producida.

 

#

 

“O meu encefalocodificador está listo,” díxen-lle a Felina cando saíu do barco. “Non podo agardar a proba-lo contigo.”

“Estou cansa,” suspirou ela. “Só quero cear algo e ir á cama.”

Esa noite comezou a patear en soños outra vez. Eu quixen esperta-la, coma cada vez que fora acosada por ese pesadelo.

Pero non me puiden resistir. Tiña que capturar ese profundo tormento.

Ela non espertou cando lle puxen a banda na cabeza. Quitou-no tres veces. O seu pesadelo durou dúas horas. Cando calmou, saquei-lle a banda.

#

Escabullín-me da habitación, ao meu estudo para reproducir o que gravara o encefalocodificador. Decontado, souben que tiña a peza que me faltaba da miña sinfonía. Nunca escoitara tal drama e medo na música antes. Simbolizaría perfectamente a ira dos trebóns batendo nas nosas costas e o tormento e o medo dos illenses e dos navigantes afogados.

Os ritmos e timbres eran arrepiantes. Era unha experiéncia purificadora, catárquica que podía cmabiar a túa vida do mesmo xeito que a illa cambiara a miña. Este sería o clímax da miña sinfonía de Baltrum!

Frenético, traballei toda a noite misturando todos os ingredientes. Os primeiros raios de sol entraban pola fiestra cando volvín á cama. Estaba canso e mareado, pero satisfeito co meu borrador de mix. Sabía que acadaría a grandeza.

 

#

 

Erguín-me tarde. Felina xa almorzara. Deixara unha nota decindo que ía á práia norde. Collín un sandwich e un vaso de zume de laranxa e corrín para unir-me a ela. Disfroitei da fresca luz do sol da primavera. Era coma se o mundo enteiro mudase. Estaba a celebra-lo comigo.

Atopei-na sentada nun das pedras do arrecife, fitando un barco pasar no horizonte. Mergulleime na area xunto dela.

“Ámo-te, Gustav,” dixo cunha voz triste. “Pero non coido que vaia funcionar entre nós.”

Sentín como que me golpeara un relostro. “Por que?”

“Preciso ver lugares e xente.” A súa emotika adquirira unha inusual cór grisácea marrón. “Pero ti só te enterras no teu traballo. Esta illa é unha prisión. Encerráches-te dentro dela.”

“Baltrum unha prisión?” Fiquei boquiaberto. “Baltrum é liberdade, santuário do traballo soporífero e o bulício do mundo. Aí fóra, iso é unha prisión.”

“Non para min.” As bágoas acumulában-se tras os seus párpados. “Gósta-me Baltrum, pero este pequeno anaco de terra afóga-me, cada vez que estou aquí. Necesito outros lugares e quero comparti-los contigo. Non quero ficar prisioneira aquí, mesmo se é un paradiso.”

Quedou en silenzo. Coma min. Amodo, as consecuéncias das súas palabras pingaron na miña conciéncia. A miña emoción foi sustituída por consternación. Non sei canto tempo ficamos sentados alí.

“Todo será diferente,” dixen ao me erguer. “A miña sinfonía está rematada. Tes que escoita-la.”

 

#

 

Ela devolveu-me un sorriso melancólico cando os primeiros sóns encheron a habitación. A súa emotika volveu-se índigo de novo. Mentres “O mazarico do arco da vella”, o primeiro movemento, se desenvolvía, ela comezou a bailar polo cuarto coma un anxo frotando nunha nube. A música evocou imaxes de paxaros de Baltrum e coellos, bailando con ela, acompañada polo rocío e as pingas de choiva caendo sobre verdes veigas e práias douradas.

No segundo movemento, o trebón asolou as costas da illa. A danza de Felina volveu-se mais salvaxe, a súa emotika máis escura. Ela estaba en trance coa música, excitada mentres ía acadando o seu clímax. A súa danza semellaba un ritual tribal de guerra e se fixo mais frenético. Ela caeu no sofá e as sillas. Sentou sobre a súa cabeza e arrincou mechóns de pelo, pateando e berrando co rítmico oubeo dos trebóns de són. Cando a música chegou ao seu cúmio, a súa emotika volveu-se negra. Ela caeu ao chan.

 

#

 

Felina non me deixou nunca mais. Está moi fermosa, case coma se radiara unha luz celestial, sentada sen mover-se na súa mecedora no conservatório observando a práia norde. Coido que é feliz agora. Non-o sei de seguro, porque non dixo unha palabra dende aquela. Pero eu podo ver eses ollos fitando recoller a beleza da nosa illa, cando a levo na súa cadeira de rodas nalgún dos meus paseos. Stefan, o noso reparador de bicicletas, fixo a cadeira especialmente para ela: unha vermella con raias amarelas.

A súa emotika volveu-se branca e xa non muda de cór. Todos eses sentimentos que a atormentaron desapareceron, lavados pola múscia liberadora. Non mais pesadelos ou desacougos. Cando poño o encefalocodificador na súa cabeza, sale un ondeante e tranquilo torrente de són. É moi meditativo.

A miña sinfornía de Baltrum estreará-se a semana que ven en Hamburg. É unha mágoa que ela non poida estar en persoa. Pero o seu espírito estará alí. Encherá a sala de concertos e tocará as almas dos ouvintes.