Verde Hokkaido

0
398

Após de que seu irmán morrera, Hitoshi Watanabe deixou o traballo e decediu camiñar á fervenza de augas quentes na fin do mundo.

Os seus amigos dixéron-lle que toleara. “Tes cincuenta e tres anos. Non vas conseguir outro choio”.

“Meu irmán morreu por traballar demasiado”, respondeu Hitoshi. “Non quero que iso me aconteza a min”.

Empacou unha bolsa cun pouco de roupa, un saco de durmir, a súa cámara e mais o álbum de fotos de seu pai e saiu camiñando dende Osaka. A viaxe tomaría unhas poucas horas en avión, pero unha pelegrinaxe requería viaxar a pé. Após de dous meses chegou ao borde de Honshu e tomou un ferri a Hokkaido. Continuou camiñando cara Shiretoko, a península no noreste da illa. Era verán, e encheu a memória da súa cámara con fotos de verdes prados e campos de lavanda.

Os habitantes orixinais de Shiretoko, os Ainu, referíran-se á península coma a fin do mundo. O pai de Hitoshi dixéra-lle que era onde se gardaban os segredos. Hitoshi sempre queixera visitar, pero as demandas do traballo nunca lle permetiran atopar o tempo.

Cando por fin chegou ao parque nacional, agardou a que fose de noite e baixou andando o camiño que se adentraba no bosque até a fervenza de augas quentes. O parque estaba pechado xa, pero foi doado saltar a verxa.

A súa lanterna alumeou un letreiro que penduraba dunha corda estirada ao longo do camiño:

Pechado por mor de avistamentos de ursos.

Os ursos saían pola noite? Aínda así, xa chegara moi lonxe. Deslizou-se baixo a corda e continuou baixando polo camiño.

O són de auga correndo chegaba dende lonxe. O sendeiro emerxeu do bosque e mirou para arriba a un outeiro de rocha. Unha estreita fervenza arreitaba sobre a beira dunha rocha, salpicando nun estanque de auga.

O seu pai afirmaba que o auga aquí era da cór mais abraiante que nunca vira – un verdeazulado vívido que lle dera o nome ao verde de Hokkaido.

O auga semellaba apetecíbel, pero coma era de noite, era difícil xulgar a cór. Espiu-se e entrou no estanque. O auga estaba quente e deixou que o seu dóce toque lle lavara o corpo.

Albiscou o seu reflexo ao luar. Case non recoñeceu ao empregado de pelo gris que lle devolveu a mirada, un samurai de cubículo que entregara a vida enteira a cumprir as ordes dos seus señores.

Un grupo de motas deluz apareceu preto do borde dos bosques. Acaso decatáran-se os gardas forestais da súa presenza?

Un urso marrón entrou no claro. Camiñaba de pé e levaba unha vella lanterna de mineiro chea de vagalumes. Andou cara o estanque, semellaba menos un depredador ca un vello loitador de sumo cambeleando cara á loita contra un campión. Parou preto do borde do estanque e saudou inclinándo-se.

Sería de maleducado non devolver o aceno, así que Hitoshi ergueu-se e tamén se inclinou.

O urso encorvou-se e deixou a lanterna no chan. Apartou as fitas da mochila de Hitoshi e comezou a fuchicar no seu contido.

“Teño algo de atún en lata”, dixo Hitoshi.

O urso ignorou-no e continou buscando na bolsa. Sacou o teléfone móbil e tocou a pantalla torpemente. Camiñou ao bordo do estanque e amosou o teléfone.

Hitoshi achegou-se para ver a pantalla.

O urso escrebira unha mensaxe en hiragana. Óla.

“Óla”, dixo inseguro.

Sinto usar hiragana. Nunca estudei kanji.

“Por min vale. Podes falar?”

Os ursos non falan. O urso deixou o teléfone a un lado e meteu-se nas augas quentiñas.

O urso tiña ollos escuros, e a súa pel esgalichada tiña zonas grises. Os dous sentaron en silenzo un par de minutos. Logo o urso inclinou-se sobre o bordo do estanque e colleu o teléfone. Como podo axudar? escribiu.

“Ao que te refires?”

Buscas un segredo?

“Como sabes iso?” preguntou Hitoshi.

O urso tabaleou o seu nariz. Cheiras a home que busca un segredo.

A Hitoshi levou-lle un intre arranxar os seus pensamentos. “Cando era un neno adoitaba escoitar aos meus pais falando cos clientes no seu restaurante de ramen. Vivíamos nunha pequena vila e agardába-se que moitos dos meus amigos se fixeran cargo dos negócios familiares”.

O pai de Hitoshi fora un xigante coas cellas grosas e guedellas. “Serei feliz se traballas no restaurante após de te graduares na secundária”, lle dixera a Hitoshi e ao seu irmán. “Pero non é iso o que espero. Ambos os dous sodes rapaces intelixentes. Se queredes conseguir un choio na cidade, iso tamén fará-me sentir orgulloso”.

Hitoshi ollou para o urso. Semellaba estar escoitando atentamente.

“O meu irmán e mais eu mudámo-nos a Osaka para a universidade. Ambos conseguimos traballos en grandes empresas. Eu desenvolvín software de procesado de imaxes para un fabricante de cámaras. Hai dous anos o meu pai chamou por min”.

A nai de Hitoshi morrera un ano atrás e o seu pai soara vello e canso. “Gostaría que viñeses a facer unha visita, Hitoshi. Quero aprender-te a cociñar tonkotsu ramen. É o meu millor prato”.

“Sínto-o, pero as cousas están realmente ocupadas no traballo. Temos unha nova cámara lista para comezar a produción o mes que ven”.

“É bó traballar duro, Hitoshi. A túa nai e mais eu sempre traballamos duro no restaurante. Pero de vez en cando se o tempo era bó, pechabamos o restaurante. A túa nai saía a montar en bicicleta e eu ía pescar”.

“Teño un traballo importante, Pai. Os meus colegas dependen de min. Estarei en casa o mes que ven para Aninovo”.

Hitoshi ía dicir adéus, pero o seu pai rasquexou.

“Xa comenzáchedes a facer cámaras en branco e negro?”

Hitoshi salaiou. O seu pai fora un fotógrafo de talento pero refugara de usar ren agás películas en branco e negro. “Xa cho dixen”, dixo Hitoshi. “As cámaras agora son dixitais. Podes cambiar a configuración para que as fotos sexan en cór ou en branco e negro”.

“As córes son coma soños”, replicou o seu pai. “Se tentas reproduci-los, só ficarás decepcionado”.

Hitoshi mirou para o urso. “O meu pai morreu unha semana despois”.

Sínto-o.

“O meu irmán morreu este ano. Xa non me queda família”. Recolleu auga e deixou-na correr entre os dedos. “Quero coñecer a receita do tonkotsu ramen dos meus pais”, dixo.

O do restaurante é un traballo duro.

“Sei-no, pero eu serei o xefe. Se quero pechar o restaurante un día, podo”.

Bó para os clientes?

“O tonkotsu ramen dos meus pais era o millor. A xente viña doutras vilas só para come-lo. Podes atopar o segredo de como face-lo?”

Eu podo cheirar segredos. Pero ti das-me algo.

“O que?”

O urso non respondeu.

“O atún?” preguntou Hitoshi.

O urso negou coa cabeza. Fotos.

“O álbum de fotos de meu pai?”

Non só o álbum. Todas as fotos. Non poderás volver facer ningunha foto.

“O que queres dicir?”

As cámaras xa non funcionarán para ti.

As fotos e as lembranzas eran todo o que lle ficaba da súa família. “Por que queres as miñas fotos?”

Cada acción crea oportunidades. Cada acción limita as túas opcións.

Hitoshi agardou a que o urso explicara mais, pero el deixara de escribir.

“Hai algunha outra cousa que che poida dar?”

O urso negou coa cabeza.

“Non quero parecer groseiro, pero espero que non me vaias dicir que para atopar o segredo teño que mirar dentro de min ou algo así. Preferiría algo mais práctico. Coma a receita exacta”.

O urso asentiu.

Hitoshi saiu do estanque e secou-se. Colleu o álbum de fotos. “Podo-lle botar unha derradeira ollada?”

Por suposto.

Aproveitou e saboreu cada foto. As fotos de seu pai en Hokkaido. A súa nai en bicicleta levando unha rosa nos dentes. O seu irmán na escola secundária na cerimónia de graduación. Unha foto del mesmo cando tiña seis anos e estaba listo para se comer o mundo. E a súa foto favorita: a família xunta fronte ao restaurante.

Após de morrer seu pai, o restaurante se convertera nun supermercado de 24 horas.

Entregou-lle o álbum ao urso.

 

#

 

Cando volveu a Osaka, todas as fotos desapareceran. Tentou usar distintas cámaras, pero as pantallas ficaban en branco cada vez que tentaba facer unha foto.

 

Seguiu a receita que lle dera o urso. A pasta estaba ainda millor do que lembraba. Usou os seus derradeiros aforros para abrir un pequeno restaurante fronte á estación de tren preto do seu apartamento. Sorprendeu-lle descobrir canto lle gustaba cociñar. Os ingredientes eran coma as córes. Dependendo de como os misturases, podías producir sutís resultados diferentes.

As novas sobre o seu ramen correron de boca en boca e o restaurante estaba sempre cheo. Un programa de cociña enviou un xornalista para falar do restaurante que a xente dicía que era o que millor ramen facía en toda Osaka. Após diso, sempre había unha ringleira de clientes agardando. Pero ás veces cando o ceo tiña a sombra de azul axeitada, Hitoshi colgaba un cartel á porta do restaurante:

Pechado por mor de avistamentos de ursos.

Sentou ao bordo do río e pensou na súa família. Pero non puido relembrar o són da voz de seu irmán, as liñas na face da súa nai ou a cór de ollor de seu pai.