A lonxitude de onda de Maybird

0
301

Coñecín a Maybird en 1973. Era alto e delgado e distante, e sempre cheiraba coma a secador de pelo.

Non era súper popular.

Gostou-me mália as súas peculiaridades. Ou se cadra por mor delas. Sempre tiven unha debilidade polos inadaptados, e este inadaptába-se en todas as situacións que poidas imaxinar nesa clase de xeito descoidado que teñen os veteráns de guerra ou os subnormais. Non era un veterán de guerra nin un subnormal, pero era profundamente estraño… apagaba as rádios ao pasar canda elas, e iso era só o comezo. Non era un truco ou algo así, nin sequera era a mantenta, só deixaban de funcionar cando el pasaba.

Pode que isto non che pareza gran cousa, pero escoita-me, era o puto inferno para os rapaces traballar nos 70 nunha pizzería ás afóras de Illinois. Perder a rádio no médio dunha fin de semana coma esa? O puto inferno.

Fixémo-nos amigos ese verán porque traballamos xuntos, e eu era o único que sentaba xunto a el ou falaba con el ou o que fora, e porque lle gostaba a herba e estaba interesado de verdade en todo o que eu tiña que dicir. Após do choio ás veces fumabamos un canuto e camiñabamos de volta ao centro mentres me preguntaba sobre todo. Quero dicir sobre todo, coma as merdas mais pequenas. Detalles sobre cousas. A metade do tempo eu non sabía as respostas, así que as inventaba, pero se o sabía, non lle importaba.

Non falaba moito sobre si mesmo ao princípio, pero de cando en vez soltába-se con cousas alucinantes (eu non cría realmente en Deus, pero acreditaba en Werner Erhard, así que supuxen que estivera nalgún seminário de Erhard ou algo así).

Pero maiormente, deixába-me falar a min, o que ía xenial porque eu gostaba falar de min mesmo e espallar contos e inventos e así, e el gostaba escoita-los.

Fomos unha verdadeira equipa daquela, eu e Maybird.

A primeira vez que realmente abriu-se a min foi ao remate daquel verán. Tiñamos unha pinta de licor do malo que estabamos a engolir atrás do Eagle Food Center, onde os rapaces emborrachában-se nas fins de semana e empurraban os carriños ao río e facían chemineas coas rochas e follaban. Camiño dalí pasamos canda unha tenda de electróncia e xúro-cho, todas as pantallas de televisión daquel escaparate ficaron con neve cando pasamos, pero el seguiu camiñando co cabeza baixa coma se non vi-se ren. Eu preguntára-lle polo tema da rádio antes e el só cambiaba de tema ou ignorába-me, pero isto foran teles… Preguntei-lle dun xeito realmente baixo mentres me liaba un porro se se decatara. El dixo que si, e ficou en silenzo un rato. Cando lle pasei o porro, respirou profundo e dixo, “Mira”, e ficou realmente parado.

Durante uns segundos Maybird comezou a vibrar – non tremer, vibrar – borroso polos bordes, coma o capó dun coche de carreiras mentres agarda pola bandeira. As rodas dun dos carriños volcados do supermercado comezaron a xirar. As catro. Logo tres luces do aparcamento da outra beira da rúa estouparon, enviando duchas de muxicas sobre unha velliña e mais a súa neta – pop, pop, pop!

A aboa espantou-se, fuxindo coma nos debuxos animados, saiu correndo e deixou á meniña de pé no asfalto con cristais no pelo e cos ollos coma pratos. Ao noso redor fíxo-se un frío do carallo durante un minuto, e eu puiden ver o meu alento. Logo Maybird pechou os ollos e fixo sóns coma se estivera a chorar ou saloucar ou algo así e todo ficou en silenzo outra vez.

“O que carallo foi iso?” dixen, tentando ir de guai, para que non pensase que lle estaba a botar unha bronca.

“Esa é a miña composición”, dixo, e devolveu-me o porro.

Eu asentín coma se soubera do que estaba a falar.

Ningún de nós dixo ren por un rato. Coido que el sabía que eu estaba acollonado, e eu sentín que el se sentíu un pouco avergoñado, se cadra coma non debera ter-me amosado o que me amosara.

Rematamos a botella pero eu rematei o porro e saimos ao noso turno á pizzería.

Non dixemos ren mais sobre iso esa noite.

Cando cheguei a casa, pensei no que fixera e no que dixo durante moito tempo, e pensei que se cadra o entendera. Pensei que se cadra el era un deses tipos con poderes paranormais coma O Abraiante Kreskin, pero que en vez de usar a súa enerxía psíquica para mover cousas pola habitación ou cousas disas, usába-o para facer unha espécie de arte rara… Composicións.

E ainda que eu non podía entender realmente o que el tiña contra as rápios e as teles, conformei-me coa explicación.

Tío, eu estaba totalmente enganado.

* * *

A mañán seguinte pasou-se por aquí para dicir óla e fumar uns canutos para almorzar, e semellaba coma un cadáver andante. Non lle preguntei sobre o día anterior, porque non semellaba coma se lle apetece-se falar diso, pero preguntei-lle o que andaba mal e díxo-me simplemente que non durmira. Díxen-lle que tiña o que el precisaba e abrín o xornal pola sección de arte e deixei-no diante del. David Bowie ía tocar en directo esa noite en Chicago, e eu díxen-lle que se iso no-o animaba, nada o faría. Os ollos acendéron-se-lle e dixo que nunca oíra falar de Bowie e que imos aló.

Collimos a liña Noroeste e todo o tempo pasou-no facéndo-me preguntas sobre onde sentariamos e que canzóns me gustaban, e eu decatei-me de que nunca fora antes a un concerto. Cando lle preguntei verbo diso, dixo outra desas cousas raras que me facían pó a cabeza; dixo que nunca fora a un concerto, pero que el foi música anteriormente e que foi marabilloso. Non dixo realmente moito verbo diso, e o resto da viaxe á penas miramos pola xanela e fixemos coma se non nos decatáramos do raro que foi.

Fomos ao espectáculo, pagamos ao revendedor, e abrímo-nos paso entre barullo de fumetas até os asentos mais altos. Chegamos despois do teloneiro pero antes de que Ziggy pisara o escenário. Após duns minutos, as luces apagáron-se e o estrondo da guitarra encheo o estádio, seguido polos teclados e logo o latexo dos tambores. A pequena figura de Bowie empequenecía-se nunha alfombra de cables, e comezou a encher o estádio coa súa característica voz cavernosa de barítono. Botei unha ollada a Maybird e el miraba a todo o mundo coma un chimpancé adolescente cautivado por un cocoteiro particularmente delicioso e distante. Pasáron-se uns cantos porros ao noso redor e a rapaza a carón de Maybird amosou-lle as tetas a Bowie alomenos tres veces antes de que Maybird preguntara o inevitábel; “Podemos achegar-nos mais?”

Eu lle dixen que a seguridade probábelmente tentaría botar-nos fóra se non semellábamos coma se souberamos o que estabamos a facer, pero que carallo, era o seu primeiro concerto e tal…

Abrímo-nos paso polo fato de imitadores baratos de Ziggy – mal, tarde e a rastras, tíos – e conseguimos chegar até un par de ringleiras de distáncia onde Bowie estaba no médio dun incomprensíbel monólogo; pelo revolto, face pálida, pantalóns apretados, ollos de camaleón.

Após duns poucos minutos, a banda comezou a tocar de novo, e decatámo-nos de que estaba a cantar, pero que non saía són do seu micrófono, só unha lixeira estática. Após duns segundo chegou un encargado e comezou a fuchicar co micro. Teño que conceder-llo a Bowie, continuou cantando todo o tempo. Fíxo-se a un lado do escenário e cantou ás rapazas (e coñecendo a Bowie, probábelmente a uns cantos rapaces) da primeira ringleira. Ao cabo duns poucos segundos a guitarra deixou de facer ruído. Eu botei unha ollada a Maybird, e semellaba coma alguén a quen lle sacaran todo o sangue do corpo. Axiña, o único ruido que chegaba do escenário era ruído branco e tambores. E mesmo eses esvaecéron-se após duns minutos. Un encargado saiu a escena e tentou facer un anúncio, pero ninguén puido escoitar nin unha verba do que estaba a dicir. Uns cantos comezaron a apoupar, e xa sabes como vai iso, o lugar enteiro prendeu.

Maybird empurrou-me e dirixiu-se á saída coma se tivera que coller un avión. Eu seguín-lle, e cando estabamos a saír escoitamos algúns acordes de guitarra comezando. Non pasou moito antes de que a banda comezara a tocar de novo.

El non me dixo nin unha palabra en toda a viaxe de volta, pero eu sabía o que lle estaba a comer. Eu sabía que el non tiña control sobre o que sexa que fora que podía facer, e eu sabía que estaba realmente amolado pro non poder escoitar a Bowie.

Cando chegamos a casa tentou dicir adéus, pero pedín-lle que agardase e díxen-lle que eu tiña un xeito de podermos oír música que el podería pillar. Seguíu-me sen ganas á casa e sentou no sofá. Trouxen-lle unha cervexa da neveira e din-lle un libro de chistes verdes para manter a súa atención. Desaparecín no soto e reaparecín co vello tocadiscos de miña avoa, desa clase que semellan coma unha tuba, e o puxen na mesiña. Collín Hunky Dory da miña colección de discos, din-lle corda ao tocadiscos e deixei o disco suavemente sobre o tapete verde. Cando baixei a agulla, a música saíu polo altofalante. Soaba coma se estivera baixo o auga, e ía un pouco demasiado á presa, pero puiden poñer a velocidade case correcta fuchicando nunha rodiña preto do brazo. Botei unha ollada para Maybird, e por primeira vez vin a o seu sonriso sinceiro.

“Non teño o mais novo del, pero este debería gustar-che”, dixen.

Sentou en silenzo escoitando un rato, e logo matinei que se nunca pensara nisto antes, que se nunca escoitara música antes, alomenos tan dep reto. O mesmo coa tele. Xesús, podería usar mesmo un teléfone?

Soou Life on Mars e fun buscar unha cervexa. Cando volvín, vin que Maybird estaba a chorar. Fixen coma se non me decatara e sentei no sillón xunto a el, botándo-lle groliños á miña cervexa e fitando ao gramófono xirar e xirar. Cando o disco rematou cun asubío, preguntei-lle se quería escoitar a outra face.

“Teño que marchar”, dixo.

“Teño unha chea mais de cervexa. Agarda a escoitar aos Stones, iso porá-che os rizos de punta”, dixen.

“Non. Estou canso. Estou perdéndo-me aquí”.

“Maybird, é un estudo apartamento”, dixen, tentando alixeira-lo un pouco.

“Mañán marcharei, pero quero que saibas que fuches un bó amigo para min e que fixeches o meu tempo moi especial”.

Eu tatexei un pouco, pero non estaba seguro do que dicir. Realmente pensei que estaba se volver tolo.

“Non vas facer nada estúpido”, dixen, pero el parou-me cunha ollada.

“Vou-me mudar, iso é todo”. Rematou a súa cervexa dun grolo e púxo-se en pé, poñendo-me unha man no ombro.

Ao pasar por diante da cociña ao saír, o meu esmagador de lixo acendeu-se.

“Sínto-o”, dixo, e saiu andando.

* * *

            Maybird non apareceu a mañán seguinte para o noso almorzo habitual, así que fun a traballar eu só. Os acontecementos do día anterior deixáron-me cunha sensación algo irreal, e a brétema da mañá e a miña falal de soño non axudaban moito. Abrín o local das pizzas e deixei que os clientes e mais os empregador lacazáns entrasen. Maybird non apareceu para este turno pero a ninguén pareceu importar-lle moito, só subiron o volume da música e se adicaron aos seus asuntos con normalidade. Ao redor da hora da comida a rádio ficou en silenzo. Un dos rapaces bateu nela, pero non funcionou.

Eu sabía que a rádio non estaba rota.

Eu sabía que fora Maybird.

Imaxinei que estaría fóra ou algo así, así que saín busca-lo. Non-o mirei por alí, así que acendín un cogarro e fiquei por alí uns minutos.

Escoitei un estraleo por riba de min, e cando mirei enriba vin unha luz marela cadrada do tamaño dun bloco de nenos frotando sobre os tellados. Fiquei coa boca aberta mentres baixaba e se puña xusto diante de min, frotando. A luz baixou un pouco, mudou de cór várias veces e ascendeu ao nivel dos semáforos, xirando mais aprésa. Esvaecéu-se da pizzería, e ao apsar polos semáforos, un por un estouparon, mandando graciosas duchas azuis e laranxas sobre os coches de abaixo. O pequeno cadrado xirando chegou ao derradeiro semáforo, deu outro pequeno esvaído e disparou-se ao ceo coma un cometa ao revés, unha estrela candente cara atrás.

Tan axiña coma desapareceu a luz, escoitei que a rádio funcionaba outra vez. Escoitei os acordes de Life on Mars á outra beira da porta.

“Até logo, Maybird”, dixen.

Apaguei o cigarro, atei o mandil e entrei de volta. Alguén tivo o valor de me preguntar se eu vira a Maybird.

Díxen-lles que Maybird demitira.

 

<Fin>