Peón

0
441

O que Winstead sabía sobre o cabaleiro Yvor era isto: o cabaleiro era un corredor de peóns. Hai anos negociara coas pezas mais importantes – os teus cabaleiros, as túas torres – pero dende hai moitos anos só eran os peóns. Peóns fiábeis, pero non os mais caros nin os mais xeitosos.

Winstead non sabía sobre xadrez, pero o seu xefe enviára-o aquí para obter algún material decente, e suxeriu que o seu traballo, o de Winstead, podería dar o tipo. Winstead sabía que iso sinificaba que a cabeza do xefe estaba ben preto do bloqueo. Oh, tempos. Oh, clima dos negócios.

O carallo do tema é que tiña que ir físicamente ao lugar, con nada agás un monóculo para mante-lo conectado ao torrente de dados. Os corredores rexeitaban totalmente negociar con material no publink. Por tradición ou algo así. O cliente tiña que saír do seu lugar de traballo ou do seu apartamento de luxo e ir á tenda a se responsabilizar pola elección el mesmo. E a responsabilidade era outra putada neste puto negócio. Quen asumía responsabilidade nestes días?

Asumir responsabilidades era una completa merda.

Así que de todos os xeitos, estaba esta cousa de saír. Perdedores coma Winstead levaban a súa agorafóbia coma unha medalla de honra, unha puta cruz de salário. Levou-lle unha hora axuntar valor para pedir o seu monóculo para enviar instrucións.

E outra hora comezar.

O taxi tiña dez centímetros de coiraza. “Si”, queixou-se o robochófer, “tiña que ter esta lousa unha merda chapada con outros cinco centímetros. Todos eses edifícios de mil seiscentos metros de alto, e nunca pensaron no efecto no público que conduce. Non é problema para os camións, porque van todos polo subsolo. Pero cae merda deses monstros todo o tempo, e bate no chan moi forte. Á cidade non lle peta, ás aseguradoras non lle peta. Supoño que os dous sacan cartos de encher os cráteres dos impactos. E non podes acoirazar só o teito, tampouco, porque non hai xeito de dicir en que dirección vai rebotar esa merda cando caia”.

Winstead conmutou a videocámara a vertical para poder ver o tema de discusión. O ceo era una liña estreita interrumpida polas vías elevadas. Se iso era o ceo, e non a luz dalgún balcón. Winstead agardou, desúpeto, que non fose o ceo, para poder sentir-se mais encerrado. Este taxi era o dobre do tamaño do seu posto de traballo, ainda que pensar na coiraza facía-o mais cómodo. Acolledor.

“Díga-me, xa que logo estou a leva-lo ao famoso Yvor, debería preguntar-lle. É vostede xogador, ou só fai un recado? Eu antes xogaba ao xadrez, con algo do meu tempo de proceso libre, ao vello xadrez quero dicir. Non ao que xogan vostedes agora”.

Winstead amosou-lle o dedo médio ao espectador. Decontado sentiu-se millor. “Só estou a redondear un peón para unha partida mañá. A nosa empresa está a patrocinar un xogador no torneio de verán”.

“Ah”, dixo o taxista. “O que está en xogo neste torneio?”

Non respondeu ao princípio porque non-o sabía, e logo non respondeu porque nunca se decatara de que non-o sabía.

“Vale, xa sei, ‘Non preguntes, non penses’, verdade?” O taxi virou, e logo semellou entrar nun ascensor. “Esqueza que preguntei. Só hai dous xogos sérios no mundo, e ao seu nivel o xadrez é-o, supoño. Non se preocupe, espero que sega desa maneira. A vida só fai-se mais difícil cando sobrepasa ao xadrez”.

Cando o taxi o deixou afóra da entrada do túnel, non ficou xusto enfronte da entrada da tenda, e algo do aire da rúa entrou e amolou-no. O coche fedía, e o verdelixo fedía, e que é esa merda na que medran as plantas? Lixo? Lixo.

Iso é o que el odiaba do exterior. As cousas non encaixaban fóra dun edifício. As esquinas non eran cadradas e claras, as xuntas non encaixaban perfectamente, os esquemas de cór ían directos ao inferno. Dába-lle noxo, e a cabeza xa lle frotaba cando entrou na tenda. Un sítio moi raro, moi raro.

“É vostede o cabaleiro de NixFax? Sr. Oglestairs, nonsí?”

A voz chegou de enriba, e o seu monóculo estableceu a fonte a un chisco dun cabaleiro moi alto once metros por riba. O home estaba de pe nun solo claro, así que Winstead mirába-lle os pes sobre todo, e o corpo en escorzo. Mesmo así, puido ver que o home era moi alto.

O seu monóculo tamén fixo un diagrama da habitación, que comprendeu que medía sesenta metros de alto, dez metros de longo e tres de ancho. O lugar enteiro estaba amurallado solidamente con vitrinas que contiñan estantes e estantes de pezas de xadrez, estilos vellos con pezas inanimadas. Os taboleiros estaban montados verticalmente, após de cada conxunto de pezas ás que pertencía cada ún. O seu monóculo comezou a contar as pezas, pero Winstead perdeu o interese antes de saber o resultado.

“Se quere subir ao hexagrama, poderá reunir-se comigo na miña oficina”, dixo o home, que puxo un pé no cristal da parede tras del e desapareceu.

Ogallá pudiese facer iso, coidou Winstead. Dar un paso e desaparecer. En troques, deu dous, e subiu á eleplat. Milleiros de pequenos reis e raíñas o miraron, cos seus exércitos semellando listos para se mover cando chega-se a orde.

O cabaleiro Yvor demostrou medir uns 3,6 metros, e estaba de pé nunha depresión do recuncho da súa oficina, así que o seu escritório de pé semellaba normal dende a outra beira. Normal se estabas acostumado a ver un escritório, e Winstead non. Só os ricos e poderosos, ou os anacrónicos, tomában-se a moléstia de teren superfícies de traballo. Isto facía a sensación de frotar a súa cabeza ainda pior, tentando averiguar a que categoría pertencía este corredor.

As seguintes dúas preguntas profundizaron o mistério, porque o seu monóculo indicou que as respostas xa eran coñecidas para o corredor. Esta verbosidade pasada de moda podía ser asemade unha simulación de poder, de facer coma se non consulta-se co monóculo.

“Por que peza está vostede no mercado?”

“Un peón. Un peón de alfil de raíña, o que queira que sexa iso”.

“E canto está vostede autorizado a gastar neste peón?”

Winstead dubidou, porque este foi o primeiro punto onde podería cometer un grave erro.

O corredor inclinou a cabeza lixeiramente e unha pequena pero elaborada alfombra tecida enrolou-se xunto a un banco contra a parede do lado. “Por favor reclíne-se, meu amigo. Entendo a súa dúbida. Déron-me un orzamento, está vostede a matinar, pero canto del se supón que debo gastar? Debería ficar cunha cantidade para min? Debería aforrar e devolver unha porcentaxe ao meu xefe?”

Winstead sentou no banco e achegou unha perna.

“Permíta-me aconsellar-lle, entón, dende a miña considerábel experiéncia”, dixo o home, deixando as mans coas palmas cara enriba sobre o escritório. Winstead notou as evidentes cicatrices que cruzaban a palma esquerda. “Hai dous factores que debo enfatizar. Un que este é obviamente o seu primeiro encargo. Outro é que a partida de mañán implica un enorme acordo de negócios. A súa empresa quere fusionar-se coa Moloch-Thanat. Os gañadores das partidas de mañán serán os parceiros dominantes en cada sector da nova entidade”.

Por que me enteiro disto agora? Preguntou-se Winstead. Por que me envían ignorante a unha misión desta importáncia?

“Ao respecto do primeiro punto”, continuou o cabaleiro Yvor, pechando a súa man esquerda, “déixe-me dicir-lle por que está aquí. Normalmente cando unha nova persoa chega a mercar unha peza, cunha pequena cantidade, sinifica que quen queira que enviou a esta persoa está inseguro sobre si mesmo. Se un cliente ten un grande orzamento e unha salientábel posición na empresa, daquela veñen eles mesmos. Cando o cliente teme un fallo, ou non ten un bó orzamento, daquela envían a un posíbel chivo expiatório”.

Winstead só puido asentir, tremendo.

O home pechou suavemente a man dereita. “No segundo punto, eu suxeriría que esta partida é demasiado importante para racanear, e que os seus supervisores non estarían contentos co desvío de calquera fondo do obxecto a acadar, mesmo co retorno dunha porcentaxe ás súas contas. No futuro, moi probábelmente, agardará-se que vostede se benefície de manexar estas tarefas, pero hoxe suxiro que gaste os cincuenta mil lucrechits enteiros”.

Winstead preguntou-se se o corredor faría mais benefício así, que en axudar a un comprador a derrochar unha parte. Iso supuña. Pero o argumento tiña forza.

“Coma vostede diga. A cantidade completa”.

O comerciante activou un anaco da superfície do escritório, amosando un taboleiro de xadrez con várias anotacións nalgúns dos recunchos. “Tomei-me a liberdade de averiguar as eleccións prévias que se fixeran. O seu será o sétimo peón. Vexo que catro dos outros van ser Tungpins, o que é tristemente típico. Todo o mundo vai pola espada grande, o caché de matador de dragóns. Pero non lle dá equilíbrio ao conxunto. Os outros dous son un Hanny e un Chang. Tiña vostede unha ideia do tipo de peón que preferiría?”

Winstead admitiu que non seguía o xadrez en absoluto. “Témo-me que non sei realmente a diferéncia entre os diferentes tipos”.

O corredor sofocou un breve aceno de decepción, e estudou o diagrama. “Habería bó valor en Litis, ou Chungs. Ningún é moi popular. Pero a súa beira é deficiente en ambigüidade. Podo suxerir un Lanny? Déixe-me ver quen está dispoñíbel”.

Consultou unha listaxe e musitou sobre as vítimas. Winstead recordou vagamente algúns artigos queixándo-se de que demasiadas partidas de xadrez usaban armas de verdade estes días, pero á empresa importába-lle un carallo. Non podes xogar á defensiva no mundo dos negócios con restricións rituais nos encontros mais importantes. Iso animaría á falla de sinceridade e a falla de sinceridade é a morte dos dividendos. Un corredor, nombergantes, non disfroitaría da perda do combate.

“Si. Teño un candidato axeitado”. O área sobre a que estaba e mais o banco de Winstead convertéron-se en eleplats e comezaron a recuar no solo, así que achegou a outra perna. “Síga-me”.

 

#

 

Chegaron a un recibidor rodeado de seis corredores, e de feito baixaron por un deles xunto a várias portas pechadas. Winstead non relembraba a última vez que vira unha entrada selada.

“As portas son para a nosa protección”, observou o seu anfitrión. “Non se poden ter mísiles correndo polos vestíbulos”.

Entraron nunha habitación, por fin, coas roupas do corredor oscilando tanto que rozaron o bordo da porta, o cal produciu un calofrío a Winstead. Se cadra isto era ter graza, o andar coa túnica solta, os longos corridores e mais as portas pechadas, pero a el púña-o nervoso. Fora un erro deixar o seu posto de traballo, agora estaba seguro.

O solo era suave e o corredor fixo unha profunda reveréncia ao camiñar sobre el. A habitación semellaba demasiado longa, pero tiña un estante rebaixado que curtaba o espazo case pola metade. Unha muller estaba de pe diante del, inspeccionando a abraiante selección de armas de fogo que contiña. Debía haber duascentas metralletas, e ela xa seleccionara várias que penduraban da súa capa de coiraza.

A coiraza no seu pescozo levaba o emblema dun cestro de rosas vermellas e brancas cun crisantemo central negro, do cal o seu monóculo informou-lle que era o selo dos Lanny.

Ela xirou-se cando se aproximaron, e descansou nos cadrís a metralleta de tambor que estivera a inspeccionar. Toda a equipa que levaba, pistolas, granadas, munición e cargadores escaravaneou silandeira dos seus ganchos mentres a súa capa acoirazada xiraba con ela, perdía o seu movemento e logo ficaba parada.

Algo no xeito no que se moveu o seu uniforme semellaba raro. “É iso tea de verdade?”, dixo sen pensar.

Ela mirou ao corredor dun xeito que fixo avermellar a Winstead, e dixo, ainda sen mirar para el, “A visuroupa non é moi boa matando un pulso láser ou detendo unha bala”.

O corredor interveu suavemente. “O noso cliente non está ao tanto da crúa realidade asociada ao xogo do xadrez. Pero está preparado para pagar un bó prezo polos teus servizos coma Peón de Álfil de Raíña nunha partida entre NixFax e Moloch-Thanat mañán nos Campos Casianos. Espero que esta sexa unha oportunidade que atopes aceptábel, un desafío axeitado para os teus dóns e adestramento”.

Os ollos dela mudaron seis veces durante os poucos intres que durou o discurso do corredor. Os trocos foron mais subtís cós que Winstead coñecía polas mulleres holvid, pero pensou que ela estaba tanto entusiasmada e temerosa coma encantada e calculadora. Cando o corredor fixo unha pequena reveréncia após do seu pequeno discurso, ela ficou nunha postura de espadachina. Só daquela Winstead pensou: esta persoa está adestrada para matar, e eu estou a contrata-la para facer posíbelmente iso, para matar e arriscar-se a morir.

Os seus sensos agudizáron-se. As pistolas fedían a aceite de máquinas e aceite de liño e coiro e lubricante de coiro e tapaporos e pólvora e cordita e semtex e cobre e o claro cheiro sólido do aceiro azul e o subtil cheiro frío do aceiro inoxidábel.

As tres persoas tiñan os seus cheiros tamén; o dela era de carácter físico e a espiritualidade de sándalo; o do corredor arrecendo a negócio electrónico e lecer con citronella; e Winstead, agora decatou-se, cheiraba ao seu cubículo e ao taxi e a inquedanza.

O corredor dirixiu-se a el e fíxo-lle unhs pregunta directa. “Armas afiadas?”

Winstead desculpou-se, “Témo-me que…”

“Non hai honra no xadrez moderno, oh guerreiro”, observou o cabaleiro Yvor observed, con sílabas lentas e claras. “A clase do cliente só entende a derrota se poden ver sangue nela”. O corredor remexeu a cabeza do xeito no que un actor expresa ira. “Pero aínda hai deber”.

“E autocoñecemento”, replicou ela. “Época?”

O corredor extendeu as mans. “Bronce”.

Ela suspirou, lixeiramente, e mirou cara abaixo onde a metralleta aínda se apoiaba nos seus cadrís. Amorosa e con dór, arrolou-na nos brazos. Unha pietà. Afastou-se dos dous homes, puxo o arma de volta no estante, e berrou “Micenas!” o que causou que tres cousas aconteceran – a estantería de armas comezou a se afundir no teito, unha roupa dalgún tipo caiu dende unha trapella superior, e un segundo estante de espadas e coitelos e lanzas brillantes, case dourados, ascendeu dende o solo.

E no médio do erguemento e a caída e o afundimento, que estaba a marear un pouco a Winstead, o peón desprendeu-se da súa capa, con todas as armas e granadas incluídas, cun só aceno coa man esquerda, e coa outra man colleu a roupa que estaba a caer e envolveu-se con ela de tal xeito que só por un momento, de prestar atención, ela ficou espida diante deles. Ou estaba totalmente tatuada, ou foi meramente unha sombra? A imaxe ficou impresa na súa mente, ainda que non estaba seguro do que vira.

A nova roupa semellaba só una capa con capucha de seda. Pero ela xa non atendía mais por eles. Os ollos miraron con brilo dourado ás armas con empuñadura de marfil.

“Acepto”, dixo ela, pero sen facer caso deles.

Toda a viaxe de volta a casa repetiu e repetiu ese instante cando ela puido estar espida. E preguntou-se como lle impresionara decisivamente. E casualmente.

 

#

 

Estaba feliz de regresar ao seu cubículo de traballo a mañán seguinte, fodidamente feliz de interactuar polo publink e sen mirar a ninguén á face. Winstead nin sequera amosaba faces no commlink, unha perda de ancho de banda, invasión da privacidade, e usaba o axente de debuxo mais sinxelo. Non moito mais ca un kanji falante, así é coma lle gostaba ver á xente.

Onte tivera que aturar facianas de mais. Seguía a mirar a reácia face da peón cando tivo que deixar a ametralladora, e a ollada do corredor que dixo o teu trabalo é online e non tes nin papa, nonsí. O que era certo.

E esa peón. As mulleres que coñecía, e iso maiormente sinifica holoactores, sorrían aos tíos por moi duras que fosen. Dában-lle a un guicho unha sensación de importáncia. Pero ela mirara para el do xeito que un programador mira o código do cliente. E aquí estaba de novo sentado cismando co xadrez.

Seguinte tarefa: supervisar a adaptación dun robot série CRP á tarefa de recoller e reprocesar as cagadas de preguiceiros xigantes nun contorno urbán. O traballo doutro era conseguir que o robot distingui-se un megatério dun mastodonte; e o traballo dalgún outro departamento era atender só ás cagadas de preguiceiro mentres renunciaba a todas as demais; e tampouco era o seu choio dar-lle habilidades de subir polas paredes para poder seguir aos preguiceiros que chimpaban de balcón en balcón á procura de saborosa vexetación por riba do nivel da rúa. A súa tarefa, que o xadrez nunca debería ter interrumpido nin por un minuto, era evitar que o CRP fora esmagado pola batida do brazo megafaunal de 2,8 ou 3 metros, con esa noxenta pouta ganchuda incorporada. Mancheas dos limpadores de rúa dos competidores foran batidos totalmente porque amolaban aos preguiceiros e non podían limpar abondo aprisa.

A Winstead encantába-lle esta misión, porque sabía que se podía facer, e calquera problema debía estar coa equipa integrando o software. Sen riscos. Sen responsabilidade. Nin unha soa posibilidade de atopar a ninguén.

Así que amolou-lle, amolou-lle terríbelmente, amolou-lle alén de todo cando lle chegou unha mensaxe do seu supervisor. “Requíre-se a súa presenza na nosa caixa dos Campos Casianos ás 1400 hoxe”.

Esta partida de xadrez está a arruinar-me a vida, pensou. E pensou no peón, a súa peón, e como non lle importou que el a mirase espida. Non lle importara nadiña.

 

#

 

“Este é o momento do presentimento”, dixo o executivo sentado xusto tras del. A caixa da NixFax, moi por riba do campo de xadrez, sobresaía abruptamente e estaba feita enteiramente de cristal por diante. Winstead sentiu-se horríbelmente exposto. Dúcias de miles de espectadores podían ve-lo, o corpo enteiro, non só por riba do pescozo. “Especialmente para os peóns, porque eles soportan a fronte da liña de batalla”.

“Moi sábio”, atreveu-se a dicir Winstead, case afogando coas palabras. Distraía-se do enorme estádio á outra beira do cristal poñendo sobre a mesa un holo da beira da NixFax no taboleiro, e ollando ao seu peón de álfil de raíña. Fixera un abecedário das regras do xadrez, pero non podía seguir moito do xogo.

O mais importante do que aprendera é que o rei era o CEO das pezas, e a raíña a COO. Os peóns eran os soldados de a pé, os aparvados e picateclas do xogo. E cada lado movía-se por turnos. E que cando as pezas tentaban tomar un cadrado que estaba xa ocupado por unha peza rival, loitaban, e o gañador levába-o todo.

Sentiu humidade no xeonllo, humidade fría. A xefa inclinou-se, chegando co brazo ás costas do asento xusto por debaixo de Winstead. A súa bebida esbarara e pingaba-lle noxenta polos dedos. Asustou-lle tanto que a mirou aos ollos. As meniñas semellaban moi pequenas.

Tentou manter o equilíbrio, mascullando, “Interesante elección, unha Lanny. E rapaza!”. Fixo un intento de sentar, pero non puido consegui-lo. “Supoño que iso é todo o que podía agardar por cincuenta. Os rapaces de hardware gastaron douscentos mil polos seus peóns”. Xurou amargamente, e logo inclinou-se para lle susurrar na orella. “Orzamento! Teríamos tíos con espadas, se tiveramos os cartos”.

Winstead tivera xa todo o contacto persoal que podía aturar sen berrar, pero fíxo-se pior. Un xerente sénior deslizou-se no asento diante del, coa túnica bordada coas insígnias de catro antigas ordes familiares. “O teu peón móve-se primeiro, polo que semella. Apertura de Larsen”. O home arranxou a súa roupa escrupulosamente. “Vexo que leva unha fouciña curta. Un arma moi adaptábel”.

Fóra no estádio soaba unha fanfárria de trompetas, da cal o seu monóculo explicou que sinificaba o primeiro movemento de NixFax. O que quería dicir que nalgures por riba del o mestre de xadrez contratado pola emrpesa, coa axuda do Taboleiro, declarara un movemento. E, de feito, o peón de Winstead preparou-se para se mover, así que fixo un zoom sobre ela.

Mentres o holo medraba diante del, aprendeu o nome do peón por primeira vez. Non pensara en pregunta-lo antes. Nin pensara que tiña un nome, dagún xeito.

Artemisia.

O nome rachou-lle o corazón.

Un vulto atrancou-lle a gorxa, e a presión das bágoas palpexou-lle por atrás dos ollos, todo de súpeto. Puxera a unha rapaza chamada Artemisia en perigo de morte porque a sua xefa bébeda non puidera xunta cartos abondo do orzamento para acadar unha peón decente.

Que nobre semellaba. Que serea. Camiñou cara adiante, un escudo oval cun brillante umbo por riba da cabeza. Unha firme gorra de coiro con pezas metálicas cobría-lle a cabeza e unha longa vaina de seda chegaba case ao chan. Levaba posta unha pesada chaqueta acolchada coberta con algo branco e cheo de vultos. Unah consulta púxo-lle diagramiconas ao redor da súa imaxe, explicando que a súa armadura consistía en pequenas cunchas de ameixa cosidas á chaqueta, ao xeito dos escitas da idade de bronce; e a súa roupa interior era de seda, que non racharía cunha frecha ou lanza, e así permitiría-lle extrae-la doadamente, tirando da seda. Unha espada envainada ía atada ás súas costas dende o ombro esquerdo ao cadril dereito. Un par de harpóns curtos do ombro dereito ao cadril esquerdo. Na man levaba un pau curto, case unha variña, cun gancho na punta.

Camiñou cara adiante un cadrado, e logo baixou o escudo á posición de descanso. Só daquela decatou-se de que ela ía descalza.

A equipa da Moloch-Thanat moveu o Peón de Alfil de Raíña adiante un cadrado, e logo o Álfil da NixFax entrou no cadrado inicial de Artemisia. Moloch-Thanat respondeu cun movemento da Raíña, moi cerimonioso, un cadrado en diagonal.

O mánager xadeou cando a seguinte fanfárria soóu, co Álfil da NixFax marchando lanzal polo campo, cunha pesada maza chea de vultos na man, desprezando sacar o escudo das costas. Isto non debería ser combate, sabía-o, porque os Álfiles están moito millor adestrados cós peóns, pero a daga que levaba o peón semellaba moito mail letal cá maza. “Se se me permite preguntar, bó home”, forzou-se Winstead a dicir, “é perigoso este movemento?”

Pero mesmo mentres facía a pregunta o álfil fixo voar a maza cun simples aceno violento. O desagrazado peón, médio agocho baixo o escudo ergueito, foi alcanzado directamente no xeonllo, e non o xeonllo adiantado, senón o que levaba atrás, así que non puido mover-se. Un cruxido noxento, que se escoitou mesmo a través do cristal, e o peón tambaleou-se un intre na perna adiantada, erguendo brevemente a daga e o escudo para manter o equilíbrio.

Ese intre abondou. O segundo golpe do álfil, cara enriba cunha folla envainada na bota, enviou ao peón inconsciente ou morto ao chan.

Houbo unha carreira de rapaces mentres o álfil se inclinaba sobre o peón caído, destripaba a coiraza do seu opoñente e fuchicaba todas as armas á procura de algo útil. O álfil puxo a un lado a súa espada, agora sen fío se cadra, e colleu a do peón. Recuperou a súa maza e logo deixou que os nenos puxeran á vítima nunha padiola e o botín noutra e os sacaran do campo.

“Winstead, non é?” o mánager finalmente replicou mentres traballaban os nenos. “O que é perigoso é o seguinte movemento. O seu álfil vai atacar agora o noso álfil, mentres está aínda fresco dun combate. Afortunadamente a nosa peza non tivo unha loita difícil”.

E así aconteceu e os álfiles trocaron monstrosos golpes até que a peza da Moloch-Thanat arroxou unha maza á face do seu opoñente e fallou. En catro rápidos golpes o álfil da NixFax gañou de novo, pero dous movementos mais tarde foi deixado inconsciente pola trompa do elefante da torre. O xogo continuou durante vários movementos, cando o peón da raíña inimiga entrou no cadrado diagonal de Artemisia. En resposta Artemisia avanzou en diagonal no cadrado do peón da torre.

“Témo-me que o teu investimento vai-se malgastar esgotado contra a torre, meu amigo. Ben, vexamos como o fai”.

O peón opoñente arroxou unha lanza a Artemisia, fallando. Ela non devolveu o golpe, senón que avanzou con calma, suxeitando a súa pequena variña nun lado. El levaba unha daga mais grande, e lanzou un mandobre contra dela, e logo moveu-se con grande velocidade, nun ataque que Winstead só puido ver nas repeticións. Inclinándo-se adiante mentres batía a espada tras del fíxo-a desaparecer coma un arma picadora, dirixíndo-se á cabeza dela. Pero Artemisia respondeu dando un pasiño a unha beira, chimpando sobre o pé descalzo para cambiar o seu centro de gravidade e o movemento. A súa variña ergueu-se e enganchou-se sobre a folla que caía, facéndo-a desaparecer mesmo mais aprésa do que o seu inimigo quería. Tirando atrás mentres a súa espada caía ao chan ela fíxo-o cair de xeonllos coa forza do seu própio golpe.

Mentres a man dereita dela agarraba a espada cara abaixo, o seu escudo erguéra-se alto no aire. Agora ela dirixiu-se cara el e afundiu-lle o bordo salvaxemente no desprotexido pescozo.

O golpe dobrou-lle o escudo e isto semellou demasiado forte para ela, así que deixou que os nenos levaran todo. Winstead decatou-se de que estivera a manter o alento, e respirou.

“Non está mal”. O mánager ofreceu a Winstead unha bandexiña con petiscos. “Pero a torre rematará con ela”.

Pero a torre non rematou con ela, ainda que mentres avanzaba subida ao seu elefante, semellaba imposíbel de acreditar.

 

#

 

Winstead atopou ao seu peón de novo na recepción da vitória, coa mente aínda dando-lle voltas polos poucos intres co CEO. A mesmísima Grande Dama inclinára-se perante del, felicitára-o pola súa elección do peón, entregára-lle unha férula de honra, e fixéra-o comprender que ía ascender na nova empresa fusionada e dirixida pola NixFax.

Pero os CEOs son unha cousa, Artemisia outra. Após das pezas gañadoras supervivintes, ambos ombros espidos para enfatizar a súa forza e unha perna desprotexida até o cadril para revelar a boa forma, fora presentada aos grandes xefes; despois el mirara para ela durante média hora; ela atravesou a habitación directamente cara el.

“Quero dar-lle as grazas, señor”, dixo ela, e sorriu moi dócemente. Levou-lle vários segundos decatar-se do que ela dixera, e de que era ela quen o dixera a el.

“Ben, eu…”

“Esta oportunidade que me deu sinifica moito para a miña carreira. Agora serei adestrada coma cabaleiro, sen ter que pasar anos á procura de recoñecemento coma peón en xogos menores”.

“Vale. Iso é”, tatexou el, “vostede tamén fixo pola miña carreira”.

“Daquela foi un día de boa ventura no que nos coñecimos”, replicou ela, con mais poesía na súa voz da que agardaba dunha asasina tan atractiva. Sentindo que debía dicir algo para mante-la alí, agarrou-se á primeira cousa que puido pensar para preguntar.

“Ben… pero…. Iso é, como o fixo? Co elefante, quero dicir?”

Ela sorriu e inclinou-se cara adiante, coa cabeza conspiradoramente preto da del, a segunda muller que facía isto hoxe. “Eu vexo adestrar aos elefantes. Eu sabía que se o tocaba coa variña, el pensaría que era un gancho para elefantes e ficaría confundido. Así que só lle din o sinal de cair para un lado, supoñendo que pillaría á torre desprevenida. Que ela ficara atrapada debaixo da súa montura só o fixo mais dramático”.

Winstead riu. Nunca rira cunha muller antes, e de feito nunca rira verbo dunha morte de verdade, e sen dúbida nunca sobre unha morte pola que pagara, e pola que ía ser ascendido; pero non podía pensar noutra cousa que dicir.

Pregúnto-me se as pezas de xadrez casarían coa clase dos directores, estaba a pensar, preparándo-se para lle preguntar ao seu mnóculo, cando o seu xefe colleu-no polo brazo. Artemisia fixera unha inclinación e apartára-se nun instante; antes de que el puidera dicir ren. Antes de que pudiera pensar ren.

“Non perdas o tempo coñecéndo-a”, dixo o xefe, co mel pingando en cada palabra. “Ninguén te vai enviar a partidas de xadrez nunca mais. Ti e mais eu imos estar estritamente nas grandes ligas dende agora. Imos xogar chikarabatsu contra o mundo! Imos xogar Go!!”

“Hai peóns no Go?”, preguntou Winstead, dubidoso. “Ou cabaleiros?”

“Nada diso”, asegurou-lle o xefe. “As pezas de Go son dunha caste diferente, moito mais austeras. Sen superposicións”.

Xirou a cabeza furtivamente, buscando rápido na habitación por Artemisia, pero só viu empregados da compañía, as súas esposas, os servos. Todas as pezas de xadrez foran xa despedidas.

 

Fin