A danza da deusa enrugada

1
493

Miranda pasou coidadosamente o lapis pola cella dereita, debuxando un arco negro que encaixa-se co da esquerda. Moveu a cabeza para unha e outra beira, mirándo-se no espello. Era unha cousa vella e decrépita, rachado e suxo e manchado, cunha fenda en espiral baixo un esprai de plumas de avestruz sintéticas. Amolába-lle ter que usar ese espello noxento, odiaba o que representaba.

Pechou un ollo esmeralda e cepillou lixeiramente a pálpebra cun tinte violeta, e sombreou do mesmo xeito o outro ollo. Estudou o seu reflexo, suxeitando un pano de papel para limpar o que coidaba que eran manchas de auga no espallo. As manchas non desapareceron. Apoiou os dedos contra o frío cristal. Mália o estado do espello, non podía negar a face que lle devolvía a mirada. As patas de galo eran sen dúbida súas, gañadas duramente, coma as enrugas que narraban a súa vida. O Pai Tempo esculpira con destreza as súas iniciais alí para que todos as puidesen ver.

A parede atrás do espello palpexaba cun ritmo de baixo. Ela sentía a música vibrar a través dos dedos dos pés. Precisaba mais alicerces? Enrugou-se de ombros e decediu-se polo colorete, cheirando un sopro das flores mortas no xarrón do seu tocador. Por algún motivo o arrecendo relembrába-lle que tiña que sorrir. Sería o mais doado de facer. Ela sempresorría, mesmo cando non tiña motivo especial. Agora era algo que se puña todas as noites, coma a purpurina e a máscara. Sorrir é o que os atraía. Tiña que lembrar-se de sorrir.

Miranda sacodiu o seu pelo negro e enrugou os beizos. Decediu-se por engador algo de brillo. Non era que non lle gostase o que facía, sempre lle gostara. Había outras cousas que podía facer, cousas que quería facer, pero non se afusquinaba nos remorsos. Sabía que aínda era boa, mesmo se a multitude de admiradores deixara paso aos coqueteos ébrios, e a avalancha de cartos reducíra-se a unha pinga que nunca lle deixara chegar a fin de mes.

Botou unha derradeira ollada ao espello, mirando por aquí e por aló. Cousa vella e horríbel. Miraría se podía facer que Nardo o cambia-se. Púxo-se en pé e axustou-se o vestido, empurrándo-se as tetas mais xuntas. Mantén os seus ollos fixos onde os queres ti, para que non se anden preguntando polos teus fallos.

* * * *

            O aire fedía a cervexa ráncia e fume doutro mundo, pero a música estaba alta e os clientes bébedos. Rían e xuraban, empurrándo-se os uns aos outros e falaban de negócios, e ás veces miraban luxuriosamente á bailarina. As luces esran ténues en todas partes agás no escenário, onde unha racha de vermellos e azuis alumeaba a unha guapa rapaza loira tetuda que, após de enlixar o escenário coa súa escasa roupa, se contoneaba en perfecta sintonía coa melodía technopop que reberveraba polo clube.

Uns poucos desconsolados sentaban ao redor do escenário, arrimados ás súas bebidas, fitando case tenuemente á exhibición erótica xusto fóra do seu alcance. Algúns mesmo botaban cartos ao escenário. Ún ofrecía un chip de creto, convencendo á bailarina para que se achega-se abondo para facer un depósito no seu escote.

A música rematou sen moita cerimónia e a bailarina recolleu as súas roupas e as propinas nun montón. Marchou do escenário amodo, escoltada por pequenos asubíos e un aplauso sen ganas.

Unha voz polo altofalante curtou a rebelde algarada e cunha pronunciada falla de entusiasmo, proclamou, “Lúa de Mel, para todos. Un aplauso para Mel e ás súas Lúas xemelgas”. Mais aplausos, mais asubíos e a voz rumbeou. “E agora, cabaleiros e outros pervertidos, suxeiten os seus cubiños de xeo e agarren as súas pollas. Planet Raw presenta agora para o seu pracer carnal, á hipnótica Miranda”.

Un aplauso irregular e asubíos de bébedos déron-lle a benvida a Miranda mentres a súa música xurdía dos amplificadores e se ondulaba polo escenário de madeira, acompasando os seus movementos á melodía coma se ela fora a música. Ignorou os risos que viñan do recuncho, relembrando sorrir, mentres se arremuiñaba cun compás e logo se derrumbaba a unha posición de sumisión mentres a música morría e nacía de novo cun primitivo stacatto de tam-tam.

Sen presa Miranda ergueu a cabeza e os brazps, mecéndo-se coma unha flor empurrada polo vento. Aínda de xeonllos, quitou-se a capa dourada transparente e fíxo-a voar polo escenário. Atrapou un pouco de aire con fume e frotou un intre antes de se derrubar nun montón murcho.

O tempo da canzón subiu e Miranda xirou e se retorceu, agora posuída pola danza. Xirando sobre si mesma unha e outra vez, viu a súa figura reflectida na brillante follo de metal sobre a barra. Foi só unha ollada, pero a luz ambulante se detivo nas suas coxas abondo para alumear os croques alí. Sentiu vergoña interiormente.

O club estaba cheo coa borralla habitual, maiormente humáns, agás uns poucos ET. Moitos non lle prestaban atención. Estaban ocupados de xolda cos amigos ou releando con algunha das rapazas do chan polo prezo dun baile privado ou unha fregada coas tetas. Acostumada á indiferenza, Miranda continuou sorrindo e bailando, enfocándo-se nun cliente diante dela ao que recoñeceu coma un habitual. Cando chegou o momento, arrincou-se a blusa de encaixe lavanda e axitou os peitos para el. El botou un billete de dez dólares na súa dirección mentres ela xiraba e caía nun perfecto spagat.

 

Cambiando a unha posición boca abaixo, executou unha série de movementos que garantían erguer aos mortos. Logo, aínda tumbada no escenário, ceibou-se do seu tanga coma unha serpe mudando de pel. Foi un movemento sedoso, ún que ela mesma coreografiara. Había quince anos, cando o perfeccionara por primeira vez, fixera ruxir á audiéncia. Bañáron-a con billetes. Ahora…

Agora só era outro par de tetas espidas. Un cú para brillar e se axitar para distraer das marcas para que o licor segui-se fluíndo. Así que, por que ela seguía volvendo? Non era ningunha puta. Podía deixa-lo e facer outra cousa. Pero o que? O que mais podía facer? Aprender un novo ofício á súa idade? Volver á escola?

“Queremos a Cherry!” berrou unha voz na escuridade.

“Traede a Cherry!” berrou outro

“Si! Queremos a Cherry Red!”

“Sacade a esta vella bruxa do escenário”

Miranda espiou ao grupo de barulleiros que decediran enfocar a súa raiba contra dela. Ignorou-nos e continuou bailando.

“Queremos a Cherry!” berraron ao unísono. “Queremos a Cherry!”

Os asubíos convertéron-se axiña nun cántico que Miranda atopou difícil bloquear. Precisaba isto coma precisaba…

“Queremos a Cherry. Queremos a Cherry.”

Quería tanto abandoar o escenário que apurou o seu remate. Non era típico dela permitir que algo ou alguén a botase dese xeito.

“Ei, cariño”, ruxiu alguén sobre os cánticos, “podes sacar mais por ese corpo no biobanco que aí enriba”.

Un porteiro finalmente achegou-se con mala cara e silenzou aos barulleiros cun par de verbas rápidas. Miranda non se decatou. Enfocou-se na música, agardando a que o remate se achega-se compasivo. Cando chegou, recolleu o seu vestido e os poucos cartos que arroxaran ao escenário e fixo unha saída apurada.

 

* * * *

 

Nos bastidores, após de que sacar a maquillaxe e se vestira, arrinconou ao manager do clube na súa oficina. Nardo era un tipo bastante xusto. Ela traballara para outros piores, moito piores. Pero necesitaba mais choio. Dúas veces por semana non ía poñer leite no prato de Titty Kitty.

“Miranda cariño, estiveches moi ben esta noite. Estou encantado de que te pasases por aquí”.

Nardo moveu o seu considerábel corpo na súa cadeira.

“Nardo, necesito mais choio. Dúas noites, especialmente estas noites malas, non van pagar as facturas. Que tal se me deixas o venres?”

“Non che podo dar o venres”

“E que tal un par de fins de semana mais?”

El negou coa cabeza.

“Veña, Nardo, collerei o que sexa. Necesito mais tempo no escenário”

Nardo aclarou a gorxa e puxo as súas enormes e gordas mans sobre o escritório.

“Miranda cariño, non te podo dar ningunha porque decedimos deixar-te ir”

Preparada para continuar o seu discurso, Miranda ficou de pedra. Unha dúcia de cousas pasáron-lle pola cabeza, ningunha moi coherente.

“Decedimos seguir coas outras rapazas”

“Queres dicir as rapazas mais novas, nonsí Nardo?”

El se moveu incómodo outra vez, e a cadeira renxeu baixo o seu peso.

“Mira, Miranda”, dixo, facendo acenos coas mans, “xa sabes como vai este negócio. Carallo, levas no negócio mais tempo ca…”

“Non-o digas”, respondeu Miranda, curtándo-o cun tón que ameazaba con facer dano.

 

Nardo xuntou as mans coma se rezara e sospirou.

“É unha merda, sei-no. Pero así son as cousas. O que vas facer?” dixo el, abrindo de novo as mans. “Mira, por casualidade sei que están a procurar bailarinas no The Black Hole. Por que non-o intentas alí?”

The Black Hole? Vale, vaites, Nardo. Por que non-o dixeches de primeiras? Merda… un gran sítio coma ese… quen non querería traballar alí?”

“Okay, okay, deixa o sarcasmo”, replicou amolado. “O que queres de min?”

Miranda mirou para el e moveu amodo a cabeza. “Nadiña, Nardo. Nadiña”.

* * * *

            Bateu o sensor coa súa tarxeta de entrada e agardou que o escáner de identidade lle recoñecera a face. A súa imaxe, pequena e deturpada, devolveu-lle a mirada dende a lente de seguridade. A porta abriu-se, a luz automática acendeu-se e Miranda entrou. Decontado abriu o seu correio, desprazándo-se pro el rápidamente. Tiña a cabeza noutra parte, nalgures de volta no escenário.

A ninguén lle importaba xa a danza. Todo eran biomilloras e cirurxía estética. Merda, podería ser mais nova se quixera, e se puidera permitir-llo. Pero non podía, e non-o faría se pudiera.

Un forte miau saudou-na.

“Óla, Titty Kitty. Ven con mamá”

Unha gatiña fraca, branca coma o leite, materializou-se no seu colo xusto cando ela sentou, cun ronroneo instantáneo e forte.

“Tiveches un bó día, Tits? Seguro que foi millor có meu”

 

Se cadra xa non pertenzo ao escenário, pensou, distraída rañando o bandullo rosa da gata. Se cadra é hora de colgar os tangas e os sosténs. Pero se non pertencía ao escenário, onde debería estar? Se cadra ningures. Se cadra é hora da retirada. Xa vira e fixera moito na vida. Sen família, ninguén que a botase de menos, ningún motivo para seguir. Nick coidaría de Titty Kitty se llo pedía. Sería doado. Unha viaxe rápida ao Centro Eutanásico….

O timbre da porta zumbou con amolante familiaridade. Antes de que Miranda puidera sacar á gata do colo, a porta abriu-se e Nick entrou. Levaba posta unha camiseta laranxa ultra brillante e a súa habitual boina vermella.

“Espero que esteas presentábel, porque estou entrando”

“‘Presentábel, iso é moi grazoso, Nick, pero non estou para chistes de estriptís”

Nick puxo a súa cadeira de rodas diante dela, usando o mando para se impulsar, primeiro enriba e logo atrás. Material rechamante a raias de cebra brancas e negras cobría o asento da cadeira, e un autocolante pegado ao chou nas costas dicía “Freo para as festas”.

“Estou aquí para alegrar as vidas das masas desprovistas de arte. En verdade a misión da miña vida é traer ledícia á chusma triste… e non porque non teña nada mais que facer. Así que pon-te o teu millor gorro e saiamos a bailar”

“Esta noit non, Nick. Non me apetece”

“Seguro que non quererás privar ao público da túa presenza arrebatadora? Veña, imos rachar a noite, anunciar a nosa presenza con trompetas de bronce”.

“Dixen que non me apetece!” respondeu Miranda estrañamente alporizada.

A súa veheméncia pillou a Nick por sorpresa.

“Okey, non tes que mo dicir tres veces”, dixo, poñendo en marcha a súa cadeira de rodas e dirixíndo-se á porta.

Miranda levou as mans á face e sacodiu a cabeza. Nick non era só un amigo, era alguén a quen ela respectaba. Xesús, o tipo mesmo conservara a cabeza despois de que un transporte secuestrado batera contra o seu autobús, costándo-lle non só un brazo e ambas as dúas pernas, senón a súa muller a a filla de paso. Agora estaba aquí, augándo-lle a festa mentres tentaba poñe-la en marcha. Merda, estaba a cuspir nel.

“Agarda! Agarda, Nick. Sínto-o”

Nick xirou-se na porta e parou.

“Despedíron-me no Planet Raw esta noite. Por iso son unha bruxa”

 

Nick puxo a marcha atrás á cadeira e volveu-se cara ela.

“Sinto ouvir iso, Mira.”

“Vale, non-o sintas. Chegaches xusto a tempo. Dá-me tres sacodidas de rabo de serpe para mudar-me e imos queimar a vila”.

* * * *

            “Non tes que facer estriptis, Mira”, dixo Nick, facendo o posíbel para anima-la. “Hai outras cousas que poderías facer se quixeras”.

Ela non estaba tan segura. Bailar é o único xeito que tiña ela de se gañar a vida. O que ía facer, fregar chans? Vender vídeos? Ela era bailarina. É a única cousa na que era boa.

Estaban sentados nun pequeno clube sombrío, o resultado dun restaurante tailandés chabacano, un tumor acultural no cú da cidade. Había se cadra unha dúcia de clientes, algúns falando, outros coidando da súa bebida, sós. Unha alma valente subira ao escenário, cantando coa axuda dun prompter e un antigo sistema de áudio. A súa interpretación conlevaría unha fervenza de oubeos se o local permitira a entrada aos cans.

“Xa sabes, eu ía ser profesora”, dixo Miranda. “Imaxína-lo? Eu, profesora de escola?”

“Non é tan difícil de imaxinar”, replicou Nick. “O que aconteceu?”

Miranda riu. “Descobrín que sacar-me a roupa era moito mais doado ca estudar, por non mencionar mais lucrativo. Pero non foron só os cartos. Eu gostaba a atención, o pdoer sobre os homes que me daba”. Fixo un ruído de bulra baixo o alento que foi mais un queixume ca un riso. “Alomenos así é coma o sentía daquela”.

“Debeu haber homes interesados. Por que nunca casaches?”

“Houbo unha morea de homes. Viñeron e marcharon. Houbo un par que case… pero ningún que pagase a pena chorar por el”

 

“Xa sabes, esta gloriosa realidade podería ter gardado mais para ti ca ser unha bailarina exótica”.

“Xa cho dixen antes, Nick, as outras poden chamar-se a si mesmas ‘bailarinas exóticas’ se queren. Eu son unha estríper, só unha vella estríper pasada de moda. Co acento en vella”

“E un carallo! As secuoias de Yosemite son vellas. As pinturas das covas de Marte son vellas. Tí es un paxariño noviño que ven de renacer a unha vida totalmente nova. ‘Son demasiado vello é un mantra para os perdedores”. Colleu a man dereita dela coa súa. “Non tes que bailar espida fronte a estraños para ser alguén”

“Non-o entendes, Nick. Cando estou no escenário… é o único momento no que non me sinto espida”.

Nick apartou a ollada, facendo coma se inspeccionara o clube. “Menudo vertedoiro penoso é este sítio. Pero terá que se-lo até que eu poida atopar un lugar de min. Vou ver se podo ser o seguinte”.

Miranda observou a Nick mover-se cara o escenário. Sempre estaba a falar de como ía acadar un clube noiturno de seu. Ambos sabían que era unha fantasía, un soño excéntrico para axudar a pasar os días. Pero os soños eran caros, e tamén o era mercar o teu própio clube.

Ao observar a Nick manobrar a través do labirinto de mesas, relembrou a primeira vez que o viu. Entrou mentres ela estaba no escenário. Cando as luces se derramaron sobre a multitude ela viu ao tipo na cadeira de rodas, o tipo sen pernas e coas horríbeis cicatrices na face. Embarrochou-se, berrou, logo, mais tarde, comezou a chorar coma un bebé. Ela axudou-no porque sentiu mágoa por el.

Agora admirába-o. Admiraba a súa independéncia, o xeito no que sempre mantiña alta a cabeza, o xeito no que mantiña o seu senso do humor. Sempre podía atopar algo que a fixera rir. Nick era fermoso.

Estou listo”

O són da voz de Nick polos altofalantes fíxo-a ergeuer a ollada. Estaba no escenário, co micro na man. A música comezou, e Nick tamén, xemendo algunha vella canzón que pedía se a audiéncia o abandoa-se se cantaba sen xeito.

 

Desgrazadamente, a voz de canto de Nick era terríbel. Pero iso non lle fixo deter-se. Nick non deixou que nada o detive-se.

* * * *

            The Black Hole era un pozo miserábel, un antro ruinoso infestado de chusma que fedía a suor e seme. As histórias que contaban del abondaban para asustar á maioría das rapazas, as que podían traballar noutro sítio. Era unha gorida de criminosos, adictos, e xentalla alieníxena. Non estrictamente un lugar para os ET, pero pouca xente da cidade frecuentaba o local. Por que o ían facer cando había millores sítios onde gastar os seus cartos? Pero aí estaba ela, no escenário, bailando suxerentemente, espida de orgullo e de roupa.

Tivera que supricar pola oportundiade de bailar nas noites de entre semana. Á parte diso, tiña que server as mesas. Non podía relembrar sentir-se tan humillada nunca. Pero agora, após dun par de semanas, a humillación esvaecéra-se. Só ficaba un regosto amargo.

“Meneos gordos coma un verme de Deneath”, retou un bruto peludo cheo de lama que levaba un par de pequenos cornos. Tiña un acento tan forte que Miranda á penas o entendeu. O tón, nombergantes, era familiar. Empurrou ao seu amigo, un Nyleano de escamas vermellas e apuntou para ela. “Bolsas soltas moi usadas”. Rezongaron e riron a gargalladas pero Miranda ignorou-nos, mesmo cando o Nyleano apuntou para ela coa súa longa língua prensil, movéndo-a obscenamente enriba e abaixo.

Nick tentara convence-la, pero el non entendía. Non sabía o que sinificaba para ela volver ao escenário, mesmo aquel escenário, mesmo con todos os insultos e as proposicións escabrosas, decote en línguas que non entendía.

Cando rematou de bailar, mudou-se ao revelador pseudo uniforme de astronauta que lle deran. Supoñía-se que debía servir mesas o resto da noite. Ela non quería, pero coma sempre, tiña problemas coa súa liña de creto. Así que respirou profundamente e deambulou disposta a se facer grandes propinas. Pero antes mesmo de chegar á barra, un tipo pequeno, delgado e azul ergueu a man para chamar a súa atención.

 

“Foi un fermoso baile, Miranda”, dixo cun lixeiro acento.

Ela decatou-se de que el non tiña nin un só pelo, nin cella nin pestana, e as súas maniñas non tiñan unllas. A súa ropua era claramente cara, pero o deseño da súa chaqueta era raro, mesmo para un ET.

“Es unha muller de encantos elegantes”

“Uh, grazas. Gostaría pedir algo de beber?”

“En realidade, gostaría de lle facer unha proposta”

E aquí o ven, pensou, mentres miraba ás orellas do ET. Semellaban un montón de tubos enrolados.

“Primeiro, deixe que me presente. Son o Honorábel Sesmon Jer Rhap Queesnat. Son un home de negócios, o que chamariades un empresário, do planeta Epheme”

Miranda nunca oírafalar do lugar, pero non era raro. Dende a creación dos transportadores, descobriran mais ET e mais mundos alieníxenas dos que podías contar. Este tipo só era outro estraño. Era demasiado pequeno, demasiado lixeiro para constituír unha ameaza, así que mirou ben para el. A súa pel de cór era suave coma a dun bebé, sen unha enruga. Mesmo os beizos, tan azul escuro que semellaban negros, eran suaves coma a seda.

“Gostaría ofrecer-lle un traballo”, dixo, cos ollos amarelos observando a sorpresa dela. “Quero que baile no meu cabaret de Epheme”.

“Marcha de aí. Non me fodas, tío. Non estou de ánimos”

“Asegúro-lle, señora Miranda, que nunca lle fodería. Os ephemerais nunca copulan con outro que non sexa da súa espécie. Ademais, xa pasei da idade de procreación”. Miranda mirou para el de novo. Non semellaba vello.

“Coido que é vostede unha bailarina cun talento fabuloso, ún que sería aprezado totalmente pola miña clientela. Ten vostede unha beleza que é rara en Epheme”

“Agora sei que está a me foder”, dixo Miranda, xirándo-se para marchar. Pero non-o fixo. “Por que querería a unha vella bailarina coma min, cando hai centos de rapazas noviñas que podería contratar?”

 

“Eu non quero unha rapaza nova”, dixo. “No noso mundo, unha muller da súa experiéncia e madureza sería altamente considerada. Somos unha raza que vive pouco tempo. Raramente sobrevivimos moito mais de tres décadas, no tempo da Terra. Temos un dito que se traduce mais ou menos coma ‘A idade é beleza, e a beleza idade’. Unha muller coma vostede sería aprezada alén da miña capacidade para lle poñer un prezo. Pero dado que eu debo, se vostede accede a bailar no meu establecemento, eu pagaría-lle dez veces o seu actual salário”.

“Dez veces?” A súa incredulidade era óbvia.

“Por favor, tóme-se algún tempo para considerar a miña oferta. Non-a fago por xenerosidade. Fágo-a porque coido que me beneficiarei enormemente se vostede elixe bailar no meu establecemento. Esta é a miña tarxeta. Por favor pense nelo e fága-me saber a súa decisión. Ficarei na súa cidade outros dous días”

“Seguro”, dixo Miranda, collendo a tarxeta. “Pensarei nelo”

* * * *

            A choiva caía en fervenzas mentres corrían para entrar no clube de karaoke esa noite. Miranda non sabía que anunciaran choiva, pero tiña cousas mais importantes na cabeza. Dous grolos ás súas bebidas augadas e contou-lle a Nick o da oferta de traballo. El non respondeu.

“Ben, ti que crés?” preguntou finalmente, rachando o silenzo. “Debería acepta-lo?”

“Queres dicir atravesar a galáxia con este ET? Mudar-te a outro mundo, para poderes continuar bailando?”

“Non só é o baile, Nick, é a oportunidade de ser aprezada de novo”

“Eu aprezo que esteas aquí”

“Xa sabes o que quero dicir. Podo saír do The Black Hole e ir a outra parte onde me respecten. Nalgures onde non importe o vella que son. Sabes qeu teñen un dito alí que é ‘a idade é beleza, e a beleza idade’?”

“Eu podería dicir-te iso”, respondeu Nick, fitando para ela. “Xa sabes, non sempre tes que vivir a túa vida cofnorme aos estándares doutros”.

 

Miranda ignorou o comentário, e a mirada que lle botou. Era a mesma ollada de desaprobación que a súa nai lle daba cando era pequena, xusto antes de lle dicir o gorda e fea que era.

“E logo están os cartos. Eu nunca gañei esos cartos antes, mesmo cando tiña 20 anos. É unha oportunidade fabulosa”

“Se cadra é-o, pero non estás a escoitar o que che estou a dicir, Mira.”

“O que estás a dicir, Nick?” Ela non entendía por que el non lle dicía que adiante. Iso era o que ela agardaba que fixera el. El semellaba tan sério, e agora calara de novo. “E ben?”

“Non tes que ir”, dixo finalmente, poñendo a súa man sobre as dela. A súa pel sentía-se rugosa, case pegañenta. Botou un tímido sorriso. “Poderías ficar sempre aquí comigo. Poderiamos estar xuntos, criar gatiños, e vivir felices para sempre”.

Gatiños? De que estaba a falar?

“Crés de verdade que hai un felices para sempre para xente coma nós?”

“Seguro que si”, respondeu Nick. “Todo o que tes que facer é a brir os ollos e mira-lo”

Foran bós amigos durante tanto tempo que nunca considerara que Nick puidera ter… outros sentimentos pro ela. El mercería algo millor.

“Iso é moi bonito, Nick, pero esta podería ser a oportunidade da miña vida. Merda, podería ser a miña derradeira oportunidade na vida”.

“Xa decediches, nonsí?” preguntou el, fitando á súa bebida e xirando a palliña contra o reloxo.

“Supoño que si”

Nick bateu na mesa desúpeto. “Será unha aventura fantástica!” exclamou, co humor cambiado radicalmente. “Pasar por unha porta cósmica escintilante a un mundo estraño, cheo de abraiantes novos mistérios”

Miranda riu. “Non sei se será así de emocionante”

 

“Emocionante? Queres emoción? Ese é o meu sinal”. Puxo en marcha o motor da súa cadeira de rodas e saiu cara atrás da mesa. “Non marcharás sen dicir adeus, nonsí?”

“Por suposto que non”

Nick lanzou un sorriso, deu a volta coa cadeira e acelerou cara ao escenário.

Miranda preguntou-se se quería dicir o que dixera. Sempre estaba a bromear, pero esta noite semellaba diferente.

Non era que abandoa-lo fora doado. El era a única persoa coa que sempre podía contar. Observou-no coller o micro do soporte e usa-lo para empurrar a boina. As súas primeiras notas estaban desafinadas, pero ese era Nick.

            “Escoita o ritmo da choiva que cae,

            Dicíndo-me o parvo que fun.

            Ogallá marchara e me meixara chorar en van,

            E me deixara estar só outra vez”

Miranda sacou a tarxeta que lle dera o ET. Só puña “O Honorábel Sesmon Jer Rhap Queesnat.” Insertou a tarxeta no seu teléfone e agardou. Nick continuou cantandio, pero ela xa non escoitaba.

“A única rapaza que me importa marchou,

            Buscando un novo comezo.

            Pero ela non sabe que cando me deixou aquel día,

            Xunto a ela levou o meu corazón”

A conexión estaba feita. O home de negócios extra-terrestre contestara.

“Aquí Miranda. Só quero saber unha cousa. Podo traer a miña gata?”

            “A choiva non lle dirá que a amei tanto.

            Por favor píde-lle ao sol que alumee o seu corazón.

            Non podo amar a outra cando o meu corazón está tan lonxe”

            * * * *

            Miranda non sabía o lonxe que estaba da Terra. Só sabía que estaba mais lonxe do que podía comprender. A viaxe en si mesma durara menos dun minuto. Con Sesmon ao seu carón e Titty Kitty nunha caixa baixo o brazo, agardou a que os operadores do transporte dobraran o espazo ou fixeran o que sexa que fan. Cando se dirixiu ao transporte, entrou nun corredor resplandecente. Pola súa superfície resoou a súa própia imaxe, deturpada, coma algo dos espellos dunha casa da risa. Non había són, nin o das súas pisadas, pero un regusto a ozono impregnaba o aire. No que semellou nada de tempo, saiu camiñando á superfície de Epheme.

Non era para nada distinto da Terra, agás que estaba nubrado e facía vento cando saiu, e cando chegou a Epheme estaba soleado e quente. Un bó presáxio, coidou.

Os edifícios eran tirando a pequenos, con tendéncia a tellados de pico, pero non viu ren tan raro coma para desacougar. Estaba case decepcionada de que o lugar non fose mais alieníxena. Sesmon díxo-lle que se sentiría mais lixeira en Epheme, por mor das diferéncias gravitacionais, pero ela non se decatou.

Miranda fixo xirar todas as cabezas mentres ela e mais Sesmon abordaban un monorraíl. Supuxo que os ephemerais non tiñan moitos visitantes da Terra, e que eles debían ter unha sociedade extremadamente respectuosa, porque todo o mundo a tratou coma da realeza. Alomenos até que chegaron ao cabaret de Sesmon. Non necesitou un tradutor para interpretar as frías olladas que as outras bailarinas lle dirixiron. Agás por algúns ET que non recoñeceu, todas eran ephemerais. Seica non lles preocupaba a atención que a nova rapaza estaba a ter.

As olladas ciumentas esquecéron-se a primeira noite cando axurrada pola entusiasta resposta do público. O sítio de Sesmon era un auténtico teatro, para nada coma eses antros nos que ela bailara. Os asentos estaban diante do escenário en semicírculo, erguéndo-se ringleira tras ringleira. Non tiña nin ideia de canta xente cabía no lugar, pero polo són dos aplausos eran alomenos moitos centos.

 

Os ephemerais aplaudían batendo uns abanicos contra as palmas abertas. Era un són especial, diluído polos respectuosos pero ardentes berros de aprobación que xurdían das suaves e azuis faces. Se esas faces eran machos ou fémias, ela non-o sabía. Non lle importaba.

Preguntoába-se o que pensaban dela, por que semellaban tan fascinados. Ela non entendía a língua, pero o tón era claro. Era a primeira vez en anos que se sentía tan viva no escenário. Era coma nacer de novo.

O seu remate foi saudado por dúcias de pequenos abanicos arroxados ao escenário, o máximo sinal de admiración ephemeral. Ela saíu, sen alento, suxeitando o vestido contra o corpo espido.

“Adóran-na”, dixo Sesmon, “coma lle dixen que farían”

“Ben, é agradábel ser adorada de novo”, replicou ela. “Pasara moito tempo”

* * * *

            A adoración non se esvaeceu. De feito, aumentou até unha cresta de aclamación que Miranda non podía comprender. Só bailaba tres veces por semana, pero cada actuación enchía o local cunha audiéncia enfeitizada polos seus pasos mais sinxelos. Ela era a estrela de cada festa, a que encabezaba cada espectáculo. Atopoaba as homenaxes esgotadoras.

Todo era de primeira clase. Tiña unha casa de luxo, as millores comidas, mesmo un metaespello exquisitamente deseñado no seu camerino que se transmutaba a unha paisaxe escénica ephemeral cando non-o estaba a utilizar. Fixo que insertaran un holograma de Nick que trouxera consigo no programa do metaespello, e logo chorou cando viu a súa imaxe de tamaño natutal aí na parede. Desexou que estivera con el, para comparti-lo todo.

Entre as festas e as actuacións ficaba soa. Os ephemerais eran un povo maiormente introspectivo. Gardában-se todo para si mesmos, nunca aventurándo-se a amolar á celebrada Miranda con mais dun rápido saúdo ou unha respectuosa loubanza. Ela, en troques, tiña coidado de non violar os costumes locais, de semellar demasiado sociábel. Non pasou moito antes de se encontrar aillada nun pedestal de prestíxio .

 

Coidou que aprender a língua dos ephemerais podería axudar, así que Sesmon forneceu-na cun titor. Ela demostrara ter boa man para os idiomas na escola, pero encontrou os clicks e chíos da língua dos ephemerais difícil de aprender. Durante unha das leccións preguntou-lle ao seu titor o que era o que o seu público lle berraba.

“A súa verbalización toma moitas formas, señora Miranda”. Ela dixera ao seu titor que o de “señra” era inneces’rario, pero a súa própia etiqueta semellaba precisa-lo. “Os elóxios mais comúns tradúcen-se á súa língua coma ‘A Fermosa Antiga’ e ‘Deusa Enrugada’”.

“Deusa enrugada?”

“Si. Refíren-se ás liñas que adornan a súa pel e pescozo, as ondas da súa carne. Nós os de Epheme saímos deste plan da existéncia moito antes de que o tempo poida transformar a nosa apariéncia de tal xeito. É raro para un ephemeral vivir abondo como para amosar sinais de envellecemento. A madureza do seu corpo presenta unha visión gloriosa que disfroitamos e respectamos. A idade é beleza, e a beleza é idade”.

“Si, xa o oíra”, dixo Miranda, ollando pola ventán a posta de sol de Epheme. Mália a calor dos córes que se espallaban polo ceo, sentiu un calofrío. “Eles aman as miñas enrugas, nonsí?”

“Iso semella amola-la, señora Miranda. Asegúro-lle que as súas actuacións son exaltadas coas mais grandes loubanzas”.

“Estou segura de que si”, dixo Miranda con indiferéncia.

Observou as nubes inchadas. Algo sobre a súa forma relembrou-lle a Nick. Imaxinou-no, cheo de vida, recostándo-se na súa cadeira de rodas e rindo. Logo de novo, se cadra estaba a ver o que quería ver. Volveu-se ao seu titor con finxida exuberáncia e dixo, “Ben, merda, se aman as miñas enrugas, deben tolear coa miña celulite”.

* * * *

 

Outra actuación con todo vendido, outro triunfo. Miranda balanceába-se e xiraba e espía-se cada noite até que a audiéncia mantiña o equilíbrio no precipício dun éxtase colectivo. Non podía ser unha sensación maior. Pero as ovacións non lle daban enerxía do xeito que lle deran antes. Cada unha semellaba menos substancial cá anterior. Atracára-se de éxito, e agora se volvera insípido.

Era coñeida na comunidade artística de Epheme coma “a venerábel Miranda”. Seguía a ser unha atracción de primeiro orde. A pista central do circo, o urso bailarín, un bicho raro nun espectáculo alieníxena de bichos raros.

Miranda fitou no seu metaespello de deseño intrincado, cos seus gravados inspirados en flores, e viu o mesmo reflexo imperfecto que vira en espellos menos interesantes.

“Espelliño, espelliño…”

“Miranda”, dixo Sesmon, metendo a cabeza no camerino dela. “Quería falar con vostede sobre unha actuación especial que estou a planear”. Mirando a fasquía da súa face, preguntou desacougado, “o que vai mal, Miranda?”

“Non estou segura exactamente. Nunca tiven millor público do que teño aquí, pero algo non vai ben. Eu saio a ese escenário e non- sinto”.

“O que?”

Iso. Na Terra, podía excitar aos homes para os que danzaba. Merda, non tiven nin unha soa proposición indecente dende que estou aquí. Unha rapaza necesita que de vez en cando a fagan sentir desexada”.

“Vostede é querida. A xente áma-a. Adóran-a”

“Si, pero non me desexan. Non do xeito que os homes humáns me desexan. Non do xeito que eu quero ser desexada”.

“Vostede fala dun desexo biolóxico que nós non compartimos. Pero iso non sinifica que non poidamos ver a súa beleza, Miranda. Non pode ver que todo aquel que a mira bailar coida que é vostede fermosa?”

“Pero vostedes, a súa ideia de beleza é…” A frustración embargou-na. Deixou a Sesmon para se arranxar. “Estou cansa de que me adoren pola miñas tetas caídas e o cú enrugado. Non quero que me adoren por mor dos meus defectos, senón mália eles”

“Sínto-o, Miranda”, dixo o empresário álien con sinceridade. “Ese é un desexo que non podo cumprir”

 

“Sei-no. Debe soar parvo para vostede. É só que fun dependente do xeito que semello durante tanto tempo…”

“Se cadra chegou a hora para vostede de depender do que hai dentro, no canto do que hai fóra”

Ela volveu-se para mirar ao álien. “Non estou segura do que hai aí”

“Nunca o saberá até que mire e olle”

Miranda mirou para o seu metaespello, estudou o seu reflexo un intre, e logo premeu no panel de cámbio. A súa imaxe desapareceu, sustituída polo holografo de Nick.

* * * *

            “Okey, iso está millor. Xirade amoooodo agora, si. Perfecto. Relembrade iso agora. É un ritmo, logo o xiro, tan amodo coma poidades face-lo”. Miranda demostrou o movemento tal e coma o describiu. “Se o facedes ben, caerán-lles as línguas ao chan.

“Okey, todo o mundo, rematamos polo de agora. Vémo-nos esta noite”

Média dúcia de rapazas espallou-se e camiñou amodo até a barra para comezar o inventário onde o deixara. Encantába-lle traballar coas súas nenas nas súas rutinas, a parte do negócio dába-lle igual. Normalmente deixába-llo a Nick. El levaba os libros e facía as noites de karaoke, mentres ela supervisaba ás estrípers. O negócio ía ben, e tamén ían ben ela e Nick.

Tivera sorte. Gañara abondo en Epheme para mercaren un lugar de seu. Pero ela non quería que as súas rapazas dependeran da sorte. Sempre as trataba coma fillas, relembrándo-lles que aforraran os seus cartos, relembrándo-lles que non serían novas para sempre.

Ela, nombergantes, sentía-se mais nova do que o fixera en anos. En ocasións especiais mesmo subía ao escenário e bailaba. A súa clientela semellaba apreza-lo cando o facía. Pero maiormente só bailaba agora na casa, para Nick.

Titty Kitty estaba preñada da súa segunda camada, Nick convertéra-se nunha máquina empresarial, enerxizado co proósito de facer un éxito do seu própio clube, e Miranda… ben, ela non podía relembrar ser mais feliz.

 

1 comentário

Comments are closed.