Aboa

0
403

A maioría da xente chamába-a Phoenix. A súa antiga equipa usaba “capitán” antes e “Señor” despois. Ruby e Ada respectivamente chamában-a “nai” e “aboa”. Tiña o pelo prateado, non branco, senón prata xenuina, metálica, longo contra a súa pálida pel azul, a cór dunha sombra nun anaco de madeira de salgueiro, que a facía semellar sen idade mália o máis dun século que tiña ás costas, por non mencionar todas esas décadas de piratería.

Dicían que fora a millor piloto de táboa deslizdora do seu tempo, e se cadra a millor piloto de combate de todos os tempos, antes de que mataran aos seus pais e á súa irmá e se convertera nunha rebelde.

Din que fixera cousas terríbeis nos seus días coma pirata.

Din que non tivera piedade para chegar ao poder, ascendendo pola cadea de mando dende deus sabe onde, unha orixe que ela nunca, nunca, contara a ninguén, mesmo nin á súa própia filla. Matara algúns capitáns, acostára-se con outros, pedira favores e manobrara e traizoara e se fixera co poder cunha eficiéncia brutal que aínda subxaz no que agora semellaba un calmo e ordeado governo suxeito ás regras que ela e mais Mukopadhyay crearan.

Dixeron que matara a centos, se cadra milleiros, de persoas – ás veces a distanza, ás veces de preto, co coitelo ou co puño. Dixeron que matara a un membro da tripulación cando a cápsula na que ela estaba precisaba reducir a súa masa e o home mesmo nin discotira, só asentiu e entrou na cámara de aire, non dixo nin unha palabra cando se pechou a porta e xirou a pechadura, fitando ao seu capitán mentres ela devolvía a ollada.

Din que o tempo a suavizara.
Din que traballar con Mukopadhyay, mesmo ainda que estaba tolo coma un cometa espiral, a suavizara.

Din que axudar a colonizar un planeta enteiro, configurar o seu governo, a rica e intrincada estrutura de poder que agora abarca o sistema solar enteiro, a suavizara.

Por non mencionar a maternidade, din, un cámbio do que non escapa ningunha muller preñada. Altera as hormonas no teu corpo. Suavíza-te. Fai-te menos impulsivo, menos duro. Léva-se mesmo os fíos mais agudos, por non mencionar a loucura hormonal, do que algunhas mulleres nunca se dan recuperado, despois de todo.

Seguro, cámbia-che dun bó xeito, apresuráron-se a dicir. Pero definitivamente mais suave.

Din que ela xa non fai esa clase de cousas agora.

#

Phoenix deixou que a cortiña cera de novo no seu sítio. O veludo azul deslizou-se silandeiro. A ráia de luz branca da farola que lle curtaba a face mentres miraba extinguiu-se en canto se acendeu unha vela no alto teito do vestidor.

Ela dixo, “O tempo é malísimo para isto. Sempre o é. Por que eliximos esta época do ano para o Día da Fundación, non-o sei”.

O seu vestido estaba acoirazado e ríxido polo brocado e as alfáias, estas últimas espalladas polos baixos e o pescozo, cristáis de cobalto suxeitos cunha rede de fío de ouro trenzado. Mais das alfáias formaban os complicados pendentes que levaba postos, que corrían polos lóbulos e cara enriba, chegando até o punto case élfico.

Gareth supuxo que nada diso era a súa fasquía orixinal. E que sinificaba iso, que esta muller elixiu presentar-se a si mesma coma unha creatura de cristal azul e liñas prateadas, que elixira ter dúas antenas de avelaíña imprantadas na cabeza, rebiricadas e agochas coma pálpebras a maioría do tempo, pero capaces de se desenroscar para probar o aire? Poucos dirían iso.

Só o seu status coma último amante, coma consorte en probas, permitíra-lle entrar na súa alcoba e os momentos nos que ela xacía contra o satén prateado que se misturaba co brilo do seu cabelo.

Difícil imaxinar agora eses momentos, cando ela semellaba forxada de autoridade e ferro.

Ela contradiciu esa fasquía – foi algunha vez unha muller tan volúbel? – ao se achegar a el, inclinou-se cara onde el estaba sentado aos pés da cama, tirando das súas botas. Ela pasou os beizos pola súa fronte.

El levaba con ela só un mes mais ou menos. El estaba aprendendo a precidir os ánimos dela, pero nunca vira este antes, este pequeno calofrío, a intensidade interior brilando coma unha lapa atrapada en xelo.

El ousou, “Estás a desexar que chegue o desfile?”
Ela pasou as súas delgadas mans , coas unllas pintadas de prata facendo xogo, polo seu cabelo, sacudíndo-o ceibo para que caira con graza. El relembrou esas unllas rañándo-lle as costas e mordeu-se os beizos para agochar a súa excitación.

Coma se lle estivera a lér a mente, ela esbozou un sorriso. Unha pequena xema azul estaba colocada no seu incisivo, á penas unha cabeza de alfinete brillando que dalgún xeito, imposíbel, facía que os ollos lle pareceran ainda mais cobalto, un escintileo de zafiro na súa estreita face. Dicían que era moi vella, pero nunca llo pareceu. Adulta, se cadra. Mais experimentada, certamente, pero era bó compartir esa experiéncia, dentro e fóra da cama.

Ela dixo, “Os desfiles son sempre tediosos, pero son importantes. A xente gosta de ver aos seus líderes sorrindo para eles, pero mesmo gostan mais de teren un día de vacacións”.

Ela falaba coma se lle estivese a aprender. El asentiu, querendo que ela soubera que estaba comprometido a garda-lo todo na memória.

Daquela el pensou, “Ela non quere un lacáio coma compañeiro. Nunca serás mais ca un quentacamas a menos que poidas amosar ser un desafío todo o tempo”.

Así que dixo, “Sobiches os impostos. Non che preocupann as protestas?”

Os ollos dela escaneáron-lle a face. A diversión tirou dun lado da súa boca coma un delicado anzol.

Ela desafiou-no a el en cámbio. “Pero o aumento dos impostos é moi pqueno, menos dunha metade por cento, e só para bens especializados”.

El sentiu-se mais seguro agora. “Bens de luxo, da clase que os mercaderes precisan para subir os prezos e vender aos nosos turistas, que traen mais de 600 millóns de cretos da unión cada ano solar”.

“Ben”, dixo ela. A cordialidade percorreu-no pola loubanza. As seguintes verbas leváron-se todo. “Pasaches por alto, nombergantes, como actúa a xente. Non protestarán publicamente”.

Ela estirou os puños da blusa e revisou-se antes de se mover cara á porta.

El ergueu-se. “Non protestarán?” dixo inseguro. “Pero sen dúbida actuarán”.

“Por suposto que o farán. Xa tentaron con emisários, sobornos e ameazas. Pero o seguinte acto non será unha protesta”.

Ela parou na entrada para olla-lo. Os mais lixeiros asentementos declaráron-o axeitado para a ocasión.

“O que será?” preguntou el.

“Un intento de asasinato, por suposto”.

El seguiu-na polo corredor, loitando por se manter ao seu paso, sentíndo-se descompasado e sen alento. Ela non marchaba coma un soldado, pero o seu paso longo devoraba a distáncia con velocidade impaciente.

“Esperas un asasinato?” logrou ampear el.

“Intento. Non mires tan abraiado, díxen-cho antes de que teñan a ocasión. Por iso ambos levamos armas de fogo e outras defensas, por que os gardacostas estarán connosco no volante. Houbo outras medidas; a policía limpou os tellados e revisou os edifícios baleiros. Pero calquera cousa que eu faga é poñer-lle as cousas mais difíciles, non imposíbeis”.

A axudante Luci chegou, co bolso de Phoenix na man, polo corredor abaixo.

Si, adestráran-o para esta clase de cousas, mesmo el fora sometido a tests. Todo semellaba sombrío e bretemoso agora, sombrío e bretemoso coma o resto da súa vida antes dela. Iso é o que era Phoenix. Mais real que calqueroutro ao redor dela, dalgún xeito. Mais grande cá vida. Unha imaxe enfocada nidiamente da que non podes apartar a ollada.

Un paso tras dela mentres pasaba pola entrada, franqueada por gardacostas con subtís coirazas grises. A rúa tan gris á luz da mañán, o brillo dos edifícios completamente desaparecido polo de agora mentres as farolas de actínica luz azul se apagaban, deixando os cabos da rúa borrosos coma se só foran lembranzas. O volante era cobalto e prata tamén, aberto por enriba ainda que un parabrisas médio invisíbel mantiña a tapicería de coiro azul seca. Ela entrou, cos gardacostas atrás. Un momento de queixas mentres se sentaban, e logo Gareth subiu para sentar canda ela.

Ela sorriu de esguello. Pero el podería dicir que ela tiña a cabeza nalgún outro sítio, revisando as rúas, adiantándo-se a onde se xuntarían co desfile dentro dun momento.

Os edifícios aquí eran de antiga pedra pulida – a que tiñan viñera do que fora a terceira construción, médio século antes, cando o planeta fora povoado por primeira vez. A exposición ao áire da cidade e ao fume esvaecera o millor dos ladrillos, argallados con fíos verdes, a un marrón opaco e corrente que precisaría limpeza con area para devolve-los á vida.

Apostaría a que Phoenix podería dicir-lle, até o derradeiro céntimo, canto costaría iso e de onde poderían quitar-se os fondos, a quen poderían convencer para patrocina-lo ou fornecer os materiais para o proxecto.

A atención dela estaba enteiramente noutro sítio agora. Xirou-se para falar con Luci e a axudante achegou-lle un cestro con botellas de auga e petiscos.

O volante sacudiu-se e moveu-se. Ambos miraron cara adiante á algarada do desfile, pero Gareth roubou unha ollada mais. O perfil dela era coma o dunha moeda, azul pálido contra o ceo prateado, o escintileo do escudo contra o auga. El sentiu un arrebato de admiración.

Pero a ela non lle importaba moito se el estaba alí ou non. A persoa á que ela buscaba durante o desfile sería…

#

…a súa filla estaba normalmente aquí nestas ocasións, coidou Phoenix. Botaba de menos a Ruby. Pero a nena – se aínda a podía chamar iso, cando a súa filla estaba preto dos setenta – mandara mensaxe de que non podería vir a este Día da Fundación, ainda que o lamentaba.

Phoenix non podía culpa-la. Se a chamaran para ir a facer negócios a un sistema turístico orientado ao pracer e coñecido polos seus luxos sibaritas e fontes termáis, podería ficar merodeando, particularmente para evitar un pedante discurso baixo a choiva, unha cerimónia coreografiada cuxos rituais non cambiaran en décadas.

E non era coma se non tivera unha equipa con ela, ou compañía. Gareth fornecía-os ben desta volta. Amábel e menos resoluto, se cadra, do que a ela lle gostaría. Mais propenso a se cuestionar a si mesmo.

Pero todo era dar e tomar, contas e balances. As regras e as ecuacións governaban esta clase de cousas. Un home audaz amolaría-te actuando antes de pensar, mentres có seu homólogo faría primeiro demasiadas preguntas.

O ruído do desfile eran murmúrios da xente e berros dos vendedores, e a música de metálica dunha banda, un rebumbio de tambores, pausa e redobre e alguén berrando. Dende tan preto el puido ver unha tropa desfilando, os capacete individuais laranxas coloreados coma o sol, as polaíñas brancas escintilando á luz sombría e choivosa. O derradeiro dos soldados pasou. O volante se detivo tras deles, salpicando auga debaixo.

Outro grupo viña atrás, músicos: un cantante oubeando forte e con voz nasal cunha tropa de castanetas e frautas e cítaras ao seu redor, pero os músicos ficaron atrás coma se lles mandara, ela viu coma se aseguraba un gardacostas que vixiaba atrás, o outro se xiraba cara adiante, coma se lles mandara. A cada beira, as multitudes estaban contidas por unha vala palmeada que garantía que non ían chimpar adiante e arremuiñaren-se ao redor do volante, coma acontecera hai oito anos.

Ruby fixera o que puidera para arranzar as cousas nas poucas semanas que tivo antes de que a chamaran. Phoenix podería amolar á súa filla verbo de ser tentada a abandoar o seu deber polo brillo do mais salientábel casino e o planeta que o acollía, pero tiña que admitir que Ruby fixera o que puido antes de marchar.

A ruta do desfile era menos dun kilómetro. Na residéncia oficial habería unha breve cerimónia fóra e se cadra a lixeira choiva cedería á hora á que chegaran alí, pero probábelmente non. Ese sería o intre de máxima exposición, máximo perigo. Aí sería cando os mercaderes fixeran o seu movemento. Mais unha declaración ca un intento real de matar, unha declración de que estaban a se tomar todo isto en sério e que así pois ela tamén debería. Pero había aínda unha oportunidade de morrer se non tiñas coidado nesas situacións. E despois de todo, habería unha oportunidade de ir a casa e lér á súa neta Ada de oito anos un bó conto pola noite.

Ela repasou os preparativos para o discurso na súa cabeza; foi por iso polo que case se perdeu o relostro que lle chegou dos lados. Sentiu unha punzada no dente, un bó estourido de dura dór garantiu atraer a súa atención sen distrae-la.

A adrenalina inxectou-se. O cerebro cantou-lle con enerxía.

O tempo ralentizou-se. As raxas de pingas de choiva se convertiron en puntos no aire ao seu redor, globos nos que se reflectía unha visión perfecta da rúa, cada face abraiada, unha expresión tras doutra até aí, onde unha non estaba abraiada senón observando o que acontecía.

Ela ergueu unha man e disparou-lle, disparou o vulto de enerxía cara ela coa outra, temerária de como poderían espallar-se os fragmentos, sabendo só que debía evitar-se que lles alcanzasen e detonasen. A xente berrou pero o momento estirou-se tan tenso que o són esvaeceu-se coma se estive-se mergullado baixo o auga.

Gareth estaba a se xirar, coa boca aberta en shock. Ela tiña pouco tempo para salva-lo. Agora era cando eles averiguarían se todo ese caro adestramento pagaba a pena ou non.

De volta a supervisar a multitude. Había mais asasinos axexando, reforzos? Ela sempre os tivera. Ningún plan era tan perfecto que non precisara algún tipo de reforzos. Alí? Non. Alá? Si. Outro disparo e iso asustou aos espectadores mentres o segundo asasino caía.

Alomenos iso acurtaría a cerimónia, pensou.

#

E de feito, levar-se os corpos, espallar ás multitudes, tomou menos tempo do que tomaría a cerimónia. Phoenix preguntou ao seu segundo, un home delgado de ollos inquedos chamado Tam, quen non tiña luz que arroxar sobre nada disto, xa que non estivera aquí daquela e non atopara ren nas súas investigacións cando chegou.

Estaban no pazo, o edifício mais antigo e mais seguro do planeta. O que dicía do defunto Mukopadhyay que construi-se esta estrutura antes que todo o demais? Déra-lle casas aos traballadores, cociñeiros, as tropas iniciais, para estaren seguros. Mesmo así concedía-se aos recunchos e aos intres de excesiva grandeza que Gareth atopára-o embarazoso até o punto de prescindir do edifício.

O que Phoenix pensaba del, Phoenix non-o dicía. Ela pasara moitas noites nas súas suites reais, mesmo durante os días nos que loitaba no espazo mentres Mukopadhyay puxo o mundo en orde e enviou-lle a ela as provisións que precisaba para vencer á unión e obriga-la a admitir que ela e mais o seu parceiro pirata tiñan dereito a establecer un mundo de seu.

Tam participara neses días, pensou Gareth con envexa. Tam sabería como quería ela ser tratada agora, se quería dilixéncia ou suavidade, ou se lle relembrar-lle o que acontecera sería a pior cousa que facer.

A porta abriu-se de golpe. Todo o mundo tensou-se ou xirou-se ou ambas cousas. Ruby ficou na entrada, co seu pelo tocáio frotando ao seu redor coma un cometa, vestida cun uniforme de córes a xogo, laranxas e vermellos e marelos. Abalanzou-se cara adiante cos brazos estendidos.

“Nai! Estás ben?”

Phoenix sofría cando a abrazaban, un xesto raro e foi lonxe ao lle devolver o abrazo á súa filla. Ruby podía librar-se de xestos que ela non lle toleraría a outros. Expresiva no durmitório, non bicaba a Gareth nin mesmo tocába-lle pel con pel en público.

Por un intre Gareth viu os fíos do pelo vermello de Ruby misturar-se co prateado de Phoenix, coma sangue pingando nun coitelo. Unha racha brillante rápida coma o pensamento, unha onda. Un truco da luz. Aínda así, dalgún xeito, produciu-lle un calofrío atávico de inquedanza no profundo do bandullo.

Ruby estaba-lle a pedir a Phoenix que volvera a casa, onde estaría mais segura.

Observando, Gareth sacodiu a cabeza e ficou abraiado cando Phoenix prestou atención e se xirou cara el. “Por que non?”

“Non podes render-te á intimidación. Dixeches que foran os mercaderes. Non é millor amosar que non che importa o atentado?”

Dixo que si coa cabeza amodo. “Iso soa razoábel”.

“Parvadas!” exclamou Ruby. Mirou para Gareth con ódio. “Non tes nin ideia o desacougada que estaba. Necesitas ir onda a seguridade sexa total”. Dixo ao redor de súa nai.

Por riba do ombro, os ollos de Phoenix atopáron-se cos de Gareth. Enrugou-se de ombros sen se mover un chisco, un resignado sesgo nas cellas indicando que lle seguiría a corrente á súa filla, coma fixera toda a súa vida.

O ódio sacodiu-se. Reprimiu que Ruby era a súa filla – el era unha adquisición recente. Non había razón para coidar que favorecería os seus concellos pro riba da insisténcia da súa filla.

Gareth volveu-se e mirou á holo-pantalla na parede, un cadro de Phoenix e Mukopadhyay aterrando por primeira vez neste planeta, chamado daquela X-109-E215. Levaban buscando un sistema axeitado xa vários anos daquela, un lugar onde os botíns do pirateo puidesen usar-se para construír algo. Algo que eles governasen.

Phoenix e Ruby consultaron con Luci, arranxando a viaxe a casa.
Debeu ser un golpe duro cando Mukopadhyay morreu o ano pasado, matinou. Convertendo a Phoenix na única governante. Mesmo coa súa política de non intervir, deberon acontecer algúns cámbios que non lle gustaron á xente.

Canto tempo coidaba ela que ía vivir? Abandoaría nalgún intre para deixar que Ruby – ou a súa neta Ada, cuxo retrato nun broche antigo era a única alfáia que levaba Phoenix wore – toma-se as rendas, governase no seu lugar, comezara a longa cadea de linaxe, de governo hereditário que Phoenix e Mukopadhyay puxeran en marcha, e do que o morto sen fillos xa non formaba parte.

Phoenix estendeu unha man para chamar por el, sen mirar ao redor. Convocándo-o coma unha mascota ou un servo.

El debería ofender-se. Se cadra ela maría-o mais se el amosa-se esa clase de lume. Pero coma sempre o desexo de comprace-la era mais forte ca calqueroutra emoción. Como tiña ela tal poder sobre el?

El non-o sabía.

Nin sequera estaba seguro de como se atoparan.

#

A casa de Phoenix estaba afeita a idas e vidas raras. A chegada, co séquito habitual, aumentou coa incorporación dos gardas de Ruby, xa que a filla de Phoenix elixira sumar-se á festa, alomenos non eliminara aos servos.

A Gareth dixéran-lle que este era o refúxio mais seguro do planeta. El acreditaba, pero a localización púña-o dos nervos secretamente. Baixo o mar, enterrada no cúmio dunha rocha volcánica. Moi por riba había unha granxa de rocha pulida, un tapete inmenso de algas e os prezados moluscos, cuxa merda se peneiraba por unha série de embudos e moldes uns poucos metros baixo, para formar coa substáncia endurecida os ladrillos brancos e verdes, pulidos e xabonosos ao tacto, capaces de absorber a luz e o calor, e do que estaban feitos moitos dos edifícios deste planeta.

Tamén tiña propiedades de amortiguación psíquica, e por iso aliñában-se tantas habitacións da fortaleza escavada na rocha. Mesmo o durmitório de Phoenix, unha habitación redonda acanalada coma unha concha mariña, cun espello arqueado, co marco decorado con flores, mirando á enorme cama na que el tentara probar-se a ela en mais dunha ocasión, todas as veces deixadas con igual medida de esperanza e dúbida de te-lo conseguido.

Esta noite outra vez. O mesmo reflexo despois, escoitando o susurro dela (se cadra satisfeita?), o suspiro do ventilador.

E imaxinaba ruídos, o cruxir das paredes contendo a presión do auga, unha avalancha de líquido invasor. El sabía que non acontecería. Había seguros.

Daquela por que a noción o obsesionaba así?

Perdido nesa cadea de pensamentos, case se perdeu o lonxano ruido dun disparo. Pero o frenesí deles que o seguiron sacou-no da cama, axitando o ombro de Phoenix.

Ela espertou tan axiña coma un gato, escoitando antes de preguntar, “o que sabes do que está a acontecer?”

A implicación da resposta abraiou-no.

“Nada!” dixo. “Coidas que son os mercaderes outra vez?”

Ela estaba xa mirando vestidos e recollendo armas. Entregou-lle unha pistola e mais un cinto de dardos. “Apura. Vou por Ruby, vai ti diante”.

Ela premeu unha combinación de rosas no bordo do espello. Siseou para revelar a boca dun escuro túnel.

“A onde leva?” preguntou el.

“Nalgures onde ninguén te dispare”.

Parado, algo sobre a negrura fíxo-o opoñer-se. “Non sería millor ficar aquí?”

“Cando non sabemos quen ou cantos ou mesmo que é o que queren?”
A súa ollada díxo-lle que ela xa tiña unha sospeita disto último.

A porta da habitación abriu-se. Ruby estaba alí.

“Ben”, dixo Phoenix. “Ía ir buscar-te. Temos que saír de aquí”.

“Por que tantas presas?” preguntou Ruby. A súa voz era firme cunha excitación de pracer suprimido e emoción. O tón que desconcertou a Gareth, coma o feito de que ela levaba posta, ao contrário ca eles, unha coiraza. El viu aos soldados dela, cos rifles apuntando, os canóns mirando a Phoenix, quen ficaba sen inexpresiva coma unha columna.

Ela e Ruby intercambiaron miradas. Ficaron alí coma se non houber ninguén mais, ignorando a todos os demais na habitación. O momento estendeu-se, suspendido.

El viu o tremor nos beizos de Phoenix, un lixeirísimo movemento.
Ruby tamén o viu. “Ahhhhhhhhh”, dixo ela, con anos de satisfacción na súa voz. “Aí está”.

Ela se fixo a un lado. Os soldados entraron e capturaron a Gareth e a Phoenix.

#

Ruby separou-nos, o que Phoenix aprobou en teoría, porque é exactamente o que ela tería feito. Manter divididos aos aliados, supoñendo. Mais doado volve-los o un contra o outro, mais doado face-los sentir medo e sen amigos e sós. Ela mesma o fixera así nalgunha ocasión.

Moi diferente cando ti estabas nesta beira.
Ainda que ela aínda tiña dúbidas. Gareth semellaba inocente e indignado, pero non fora a súa lentitude o motivo polo que non puideran fuxir?

Ela avivou o pensamento de que os capturarían de todos os xeitos. Ela non deixaría atrás á súa filla. Non cría á súa filla capaz de facer isto.

Se non podía confiar no seu própio sangue, como podía fiar-se de Gareth? Esta vez, dixéra-lle aos procedementos médicos que contraactuaran a bravuconería que conducira á súa última traizón. Dixéra-lles que lel deran mais lembranzas de erros, para face-lo mais reflexivo, mais capaz de aprender das súas experiéncias.

Ela coidara que esta versión podería ser un bó partido, e así o agardara. Encantába-lle o seu xeito, os ollos castanos escuros, o mostacho recortado preto da queixada que lel daba unha fasquía de tipo duro. Agora era guapo, pero envellecería até ser atractivo, se ela podía atopar unha versión que non tivese que ser borrada e reprogramada.

Ela así o agardaba esta vez. Pero el era propenso a custionar-se a si mesmo, inseguro nun xeito que o descalificaba coma amante.

Ela matinara antes disto que lle daría uns poucos días mais antes de o devolver e tentar de novo. Era iso ao que obxectaba Ruby, o uso de Phoenix de alguén creado para ela seguindo os seus desexos? Algúns tiñan nocións radicais sobre esas cousas, pero ela non sabía de onde sacara a nena esas ideias.

Cando o trouxeron perante Ruby, ela analizara a face de súa filla, tentando ver o que puidera saír mal. Se cadra un vello inimigo interceptara a Ruby, borrára-lle a mente, a reprogramara. Nestes tempos a xente non sabía o que era a memória de verdade, o que eran os restos de fitas de adestramento ou anúncios inmersivos ou rebeldes, da clase que asolaba todos os planetas civilizados.

Os soldados franqueaban a Ruby, observando a Phoenix coma coidando que era unha estraña. Mercenários doutro planeta? Onde e cando os contratara a súa filla? Onde nacera este complot?

O corazón doía-lle. El fixera algo para precipitar isto. Fora un erro, un malentendido, un pequeno fallo na comunicación.

Buscou os ollos da súa filla.
Pero alí non había ren para lér.

“Por que fixeches que tivera que ser así?” dixo Ruby.

A acusación abraiou-na. “Non son a que ten os soldados”.

“O único xeito no que puiden dar un paso adiante foi forzar-te a que ti o deras atrás”.

“Non podías preguntar? Eu apartarei-me, queridiña. Moito disto foi contruído para ti”.

“Para burlar-se de min”, dixo Ruby. “Para me amosar o que podes facer, para que eu estea a querer perpétuamente”.

Era coma tentar xogar a un xogo no que as regras estaban agochas. O que podía dicir ou facer para convencer á súa filla de que volve-se á normalidade?

“Pensei en matar-te”, dixo Ruby, e as palabras foron tan dolorosas coma se lle cravaran un coitelo. Sorriu. “Pero hai un xeito menos cruel”.

Fixo un aceno. Un robot cirurxán deu un paso adiante. “Mukopadhyay e ti fixestes as regras, eu só xogo dacordo a elas. Ninguén pode governar se non está físicamente enteiro”.

Outra das raras cláusulas de Mukopadhyay. Coidara el que ese día chegaría? Ela puido ver-se reflectida no caparazón do robot mentres se achegaba.

“O que debería ser, foi outra pregunta”, musitou Ruby. “Tantas opcións”.

Serían os ollos. Sen dúbida. Iso era o pior no que podía pensar. Nalgún intre mordéra-se os beizos sen se decatar e o cobre manchába-lle a língua.

Pero colléron-lle as mans cando o robot se achegou abondo para toca-la.

#

Gareth berrara e batera na porta e comera o sandwich e bebera o auga que lle forneceran. Usara o urinário dúas veces e comezaba a pensar en usa-lo para a súa outra función.

Onde estaba Phoenix? O que fixera Ruby con ela?

Tumbou-se de novo no catre e tentou acougar. Tentou pensar racionalmente. Tentou pensar no que facer.

Unha delgadísima liña de luz vía-se entre a porta e o chan. Gareth moveu-se cara ela, ficando alí apretado, agardando por algún sinal do que os seus captores tentaban facer-lle a el e mais a Phoenix.
Por fin o són de pisadas recompensou as horas de ficar no frío chan, coa face apretada contra o pó mentres lle doían os músculos.

El viu as súas botas, as súas pernas, tentou mirar cara enriba. Nin rastro da súa face – pero as súas mans, o que lle fixeran?

Pasaron de largo e viu-no todo. Curtáran-lle os polgares, aplicaran vendas pero nin sequera tentaran agochar o curte. Os ollos queimáron-lle co pensamento.

Mais pisadas, pero esta vez non arrastraban un prisioneiro.

Puido afastar-se da porta antes de que a abrisen.

Tentou resistir-se, facer peticións, facer algo, pero o arrastraron inexorábelmente perante dela. Perante Ruby. Ela sorriu-lle dende o seu asento, no escritório de Phoenix.

“Gareth”, dixo ela.

Nunca falaran moito. Unhas poucas verbas de presentación, aquí e aló, pero maiormente ela ignorára-o coma a un can aos pes da súa nai. Agora ergueu-se, rodeou o escritório e parou onde o tiñan obrigado de xeonllos.

As súas mans eran duras na face del, erguéndo-lle o queixo. Inclinou-lle a face para examina-lo coma unha copa ou un pratiño que estivera a considerar mercar.

“Aí estás”, dixo ela. O mesmo profundo ronroneo de felicidade na súa voz. “Estaba desexando que chegara esta parte”.

O desconcerto e o pánico apoderáron-se del polo tón. Era o són dun gato ao que lle servían un delicioso bocado.

“Tes algunha pista?” dixo ela, e ergueu o seu queixo mesmo mais para ver os seus ollos. “Sempre me abraia como o fai ela. Codias que vas ver un retrato ou falar con alguén a quen abandoar. Pero sempre están millor adestrados”.

El ficou silandeiro. Ela dixéra-lle de que ía isto demasiado cedo. Calquera reacción verbal só a faría mais feliz.

“Non és o primeiro Gareth”, dixo ela. “Nin sequera o segundo ou o terceiro. Houbo moitos coma ti, todos insatisfatórios. Deberías estar-me agradecido. Uns poucos días mais e estou segura de que el tamén te tiraría polo wáter. Falan da agonía por borrado de mente, pero ninguén a relembra, así que ninguén se molesta en arranxar iso”.

Uns puntiños bailaron fronte aos seus ollos e loitou por respirar. Isto non era verdade. Era un truco mental, mentiras para atormenta-lo e racha-lo para poder usa-lo contra Phoenix.

Pero… hhabía cousas que non tiñan senso até agora, e que agora si o tiñan.

Quixo fuxir dalí, para pensar. Precisaba tempo para pensar. Nunca fora rápido con esas cousas. Ne era a clase de persoa que precisaba cismar nas cousas en solitário.

Ruby observába-o, coa expresión ansiosa e expectanete, dalgún xeito batendo cada pensamento antes de que mesmo puidera pensa-lo.

“Se cadra non mo agradezas”, dixo ela ao silenzo. “Despois de todo, non sabes o que podería afacer contigo”.

Ela sorriu. Era o sorriso dun neno pequeno e feliz, un sorriso que non se correspondía con esa face arrogante, que o transformaba nun cruel ideograma. “Coma dixen, estaba desexando que chegara esta parte. Miña nai leva obsesionada contigo toda a súa vida”.
Parou e amosou os dentes. Canto tempo levaba a ensaiar isto?

“Toda a súa vida”, dixo ela. “Ou mais ben, dende que matou ao auténtico ti”.

#

Phoenix relembrou a fasquía del antes de entrar na cámara de aire. Xogáran-llo á palliña mais curta. Ela tentou insistir en que debía ser ela quen alixeirara a carga da cápsula abondo para os poñeren seguros, pero a tripulación no llo permitiu. Só ela podía saca-los dalí, dixeron eles.

E Gareth amosára-se de acordo, e bicou-na unha vez, co papeliño do destino na súa man, e miráran-se o un ao outro a través da ventaniña, ela premendo na parede tan forte que doía. A face dela chea de bágoas, a del valente e serea, pero ela sabía que era só para lle aforrar a dór, para lle dar un derradeiro regalo.

Ela espertou chorando. Cando tentou limpar-se a face, o relostro de dór na man fíxo-a boquexar. A desesperación pasou por riba dela ao relembrar onde estaba e por que.

Pero non ía render-se. Ela era a muller que lle rachara as costas á frota de Neroli, que fixera o percorrido das Amazonas nun tempo que ninguén podería bater xamais, quen derrotara a emperadores e monstros, diplomáticos e perigos.

Ruby consolidaría o seu poder. Ela tería o seu desfile do día do Fundador outra vez e poría o selo no seu governo. Os anteriores asasinos non quixeran matar a Phoenix. Querían atrae-la até aquí, onde sería capturada, así coma evitar que tivera lugar o desfile.

Cando construiron este lugar, o pensamentode que estas celdas usarían-se contra dela cruzara-lle a mente, pero non quixo utilizar unha ruta de escape que puidera usar alguén mais.

En retrospectiva, podería ter elixido diferente.

Podería xacer aquí e matinar niso ou podería camiñar e pensar en todo. O soño marchara, esvaecido. Non ía regresar axiña.

Un disparo nalgures. Com ode lonxe? Se cadra un par de salóns. Rescate?

A porta abriu-se. Tam. “Imos”, dixo el. “Non temos moito tempo”. Un estraño eco de antes.

Pero de novo, ela tiña alguén a quen buscar. Gareth esta vez, non Ruby.

Pagaba a pena? Ou sería o mesmo outra vez?

Alomenos ía tenta-lo.

“Por que volves pro el?” preguntou Tam. “Podes face-lo de novo. E Ruby estivo con el. Xa sabes que ela o reprogramará para a traizón. Por que insistes en xogar coas cousas no seu xeito?”

Ela negou coa cabeza. “Non-o deixarei atrás por ela”.

Os ollos del buscaron os dela. Pensaba el nos celos dela? Miserabelmente? Atormentado polo desexo pola redención ou a vinganza?

Pero el non dixo ren mentres a seguiu polo corredor.

Esta vez Gareth non se opuxo nin fixo preguntas. Correu xunto a les cara a baía onde o deslizador privado de Phoenix, vencellado a ela e só a ela, estaba gardado. Se Phoenix fora Ruby, tería-lle posto unha garda.

Por sorte, pensou ela mentres entraban no hangar, a súa filla non era ela, non pensaba coma ela… e daquela soóu o disparo e Tam caiu e estaban a rodar cara adiante, ela nin mirou ao redor para ver se Gareth estaba canda ela senón que contou con el do xeito que o fixera moitas veces, cobríndo-a mentres ela berraba “Aberto” e se lanzaban pola rampa cara ao deslizador, con Phoenix berrando ordes todo o rato até a cadeira do piloto, preparando a nave e non preocupándo-se esta vez de danos ou seguros.

Ela tentou palmear os controis, maldiciu, e berrou a Gareth, que se estirou dende o seu asento, con lentitude agonizante contra o bamboleo da nave e daquela cun relostro de luz e ruído e vibración estaban fóra e voando a través dunha franxa de auga turquesa, e logo aire azul e logo por fin a quietude e seguridade do mesmo espazo.

#

“Onde imos?” dixo mais tarde Gareth. Conseguiran amañar os controis para que Phoenix puidera manexa-los.

“Primeiro a Kothke, a sustituír os meus polgares. Logo ao Thechu”.

“O Thechu Negro? Coidaba que destroiras a túa neve cando te retiraches da piratería”.

Ela lanzou-lle unha ollada chea de seca diversión.

#

Ela non lle deixou entrar a bordo aquela primeira vez, mesmo ainda que el argumentou que alguén podería ter atopado a nave e deixado unha trampa para ela.

“A roubarían, non lle porían unha trampa”, dixo ela. “E para facer ambas, terían que entrar a bordo. A nave non-o permitiría”.

Todo estaba tranquilo a bordo do Thechu. O aire tiña só pó e frío, e un regusto a preservativos químicos. A súa lampa da cabeza curtou a escuridade para amosar a silueta de bancos de instrumentos, a cadeira baixa do capitán.

Sen dúbida Ruby deixaría algún sinal de intrusión.

“Thechu”, dixo ela.

No espazo dun só alento, a nave volveu á vida. Ela sentiu o tamborileo baixo os pés mentres as luces se acendían e o aire comezaba a se remexer mentres os sistemas de vetilación se puñan en marcha.

“Capitán”.

Ela buscou as palabras exactas, sabendo que a nave esperara todo este tempo, sabendo que non houbera certeza de que ía volver.

Ao cabo, todo o que dixo foi “Grazas”, sabendo que as verbas eran inaxeitadas. Sabendo que outra traizón podería sacodi-la alén de toda posíbel reparación.

Ela fixo acenos. Gareth subiu a bordo.

Había tecnoloxía de borrado de mente na nave. Podería face-la. Debería face-la. O que sabe o que Ruby insertara? Phoenix faría-o, así que Ruby tamén. El era unha bomba de reloxería ao se ucarón e ela non se podía permitir outra explosión.

Pero ela o pospuxo.

Mantívo-o posposto.

Finalmente el preguntou.

“O que vas facer comigo?”

“Gardar-te”, dixo ela, e encontrou que lle estaba a sorrir mália a gravidade da súa expresión.

“Quero que me borres a mente”.

“Por que?”

El dubidou, erguendo un puño xunto á cabeza. “Non sei se ela fixo algo ou non. Se podes confiar en min”.

“Sempre confiarei en ti”.

“Confiabas nos outros antes ca min?”

“Sempre”.

“Por que os eliminaches, daquela?”

“Por que non eran ti”.

“E eu son?”

“Aínda non-o sei”. Ela rodeou as meixelas del coas mans. “Pode”.

“E se descobres que non?”

“Pode”, dixo ela, e tragou o vulto na gorxa, “É hora de deixar morrer unha vella pantasma”. Ela sacodiu a cabeza. “Temos outras cousas nas que ocupar-nos”.

“Como por exemplo?”

“Sen dúbida iso é óbvio”.

#

Ela fixo a vida de Ruby o mais difícil posíbel.

Non levou moito. Ela fora unha moi boa pirata. Tiña un don para interceptar non só os cargamentos mais valiosos senón tamén os que eran mais cruciais. Vaccinas, xusto mentres a vaga se espallaba, unha vaga que Phoenix combatera.

Milleiros morreron. Ela sabía que acontecería. Unha cidadanía alporizada mantén ocupado ao seu governante. Cando un planeta depende das suas arcas para se manter fornecido, é doado curtar as provisións mentres ves diminuír as arcas.

Non se fixo medrar os polgares. En troques, levaba un par de prósteses, da mesma cór prateada có seu cabelo. Pola noite a carne perdida doía até que a confundía co metal.

Pensar en Ruby doía mais ca iso. A dór non se esvaecía.

“Até onde vas chegar?” preguntou Gareth. “Vas matar ao planeta enteiro para llo arrincar a Ruby? O que pasa con Ada, cal será o seu legado?”

Ada era a única razón pola que Phoenix nunca atacaba o planeta físicamente. Ela contaba con que Ruby mantería á nena a salvo dos outros estragos, da vaga ou da escasez. As bombas, nombergantes, non se podían controlar.

Ada era o por que aceptou atopar-se con Ruby, por fin.

#

As negotiacións para o encontro levaron tres semanas só para acordar o espazo neutral no que se atoparían. As circunstáncias e as regras levaron tres veces ese tempo. Phoenix era paciente. Ruby tiña presións de estado sobre ela. Phoenix tiña unha nave e unha tripulación que estaban contentos abondo con servir ás súas ordes.

E ela tiña a Gareth.
Todos os días agardaba pola traizón. Todos os días agardaba por algún sinal do que queira que Ruby lle fixera.

E todos os días el atopaba-se cos seus ollos coa mesma mirada que o outro Gareth tivera, mirando a través dos cristais para ela, firmes e verdadeiros.

#

Ela pensara no encontro con antelación, moitas veces, imaxes, esperanzas, medos, todo en colisión. Ao cabo dixo algo non ensaiado mentres Ruby avanzaba cara ela na fría e baleira habitación sen armas que lles serviu coma escenário, ainda vestida de laranxa, vermello e amarelo. A luz artificial facía esas córes frías e sen vida.

“Por que?”

“Nunca me dixeches quen foi meu pai”.

Phoenix pestanexou.

Ruby dixo, “Dixéches-me que non fora Mukopadhyay. Pero tiña que ser”.

“É iso o que levou a todo isto?” Ruby sempre fora unha malcriada, sempre capaz de dar excusas e racionalizar, pero Phoenix sempre pensara que ela o superara.

“Por suposto que non”, dixo Ruby. “Pero é sintomático. Manter-me na escuridade, coma un neno. Mesmo cando estaba preñada, non puiden elixir aoos meus médicos! Ti pensas que Ada é túa, non miña. Queres manter-me coma unha nena”.

“Unha nena á que mandei a facer negócios polo planeta!”

Un movemento co pulso, un xesto desdeñoso. A realidade non tiña lugar aquí, decatou-se Phoenix. Intentou unha toma diferente.

“O que lle fixeches a Gareth?”

Ruby burlou-se. “Oh, espero que iso funciona-se. Nada, por suposto. Borraches a mente a un inocente. Xa sabes, non creo que o proceso a borre do todo. Debe estar a relembrar algo, ou xa terías éxito en perfecciona-lo”.

“Non-o fixen”, dixo Phoenix. Forzou un pequeno sorriso.

Iso tomou a Ruby por sorpresa. “O que é el apra ti?” esixiu. “Levas todos estes anos replicándo-o”.

“Unha versión del foi o teu pai”, dixo Phoenix.

Os ollos de Ruby ensancháron-se, pero ela se recuperou.

“Traballas coa culpabilidade de espaza-lo”.

Phoenix encolleu-se de ombros. “Todo ten que estar relacionado coa psicoloxía?” preguntou. “Amei-no, e quería-no de volta. Pero cada vez, non era el”.

“iso é mesmo pior”.

“Pior segundo que regras?” dixo Phoenix.

“A decéncia humana”.

Phoenix inclinou a cabeza, estudando a Ruby.

“Así é”, dixo ela. “Son esas regras as que ti amas, Ruby? Coma as que usaches para xustificar curtar-me en anacos?”

“Ten que haber regras”, dixo Ruby. “Ten que haber cousas polas que vivir”.

“Desgrazadamente”, dixo Phoenix. “Nunca encontri que ese fora o caso. Mesmo as regras de parlamento”.

“Máta-me e non poderás fuxir. As miñas naves destroirán o Thechu cando veña a te rescatar”.

“Se ese fora o meu plan, fallaría. Pero un deslizador é abondo pequeno para atravesar a túa rede”.

“O que vas facer, desarmada? Mutilada, non podes governar. Esas son as leis que Mukopadhyay e ti creáchedes”.

“Coma dis, eu fixen as regras. E eu podo reface-las”.

O seu polgar fixo un clic e zumbou. O ráio vermello de luz que saiu disparado del era da cór exacta do cabelo de Ruby.

#

Cando regresaron ao planeta, foi ao durmitório de Ada. Dixéra-lles que non espertaran á nena, e a súa neta durmía alí, unha nena de cabelo castaño, chan e anguloso.

Phoenix ficou canda a cama e estudou a figura durmindo. Coñecía ben a face da nena. Ela medrara con ela. Ruby nunca soubo que a que levou dentro no era filla de seu, senón o clon de Phoenix.

Un plan de respaldo.

Sen dúbida ela podería confiar en si mesma.

Mañán, decidiría o que facer con Gareth. Convertéra-se nalgo diferente ao que fora antes. Se cadra era hora de abandoar esa busca. De aceptar o que tiña.

Era bó estar de volta.

A maternidade cambiára-a, era certo.

Pero ainda podía facer as cousas que facía antes, cando tiña que face-las. Din que non sería capaz de facer esa clase de cousas agora.

Pero realmente, algunha vez deixou de face-las?