Axuntar glória

0
454

O destino empurrou-no coma un negreiro dende o autobús, pola grande entrada até o salón de baile do Centro Cívico, pasando pola mesa de recepción onde recebiu a súa tarxeta e mais a bolsa de regalo, de camiño ao stand do seu editor nunha esquina do fondo. Alí a estaba: a fabulosa antoloxía, brillante de córes pero abondo arrepiante para chamar a súa atención. Colleu un exemplar para examina-lo de preto, viu o seu nome na portada, o terceiro dende enriba, sentiu un arrebato de satisfación. A súa primeira venda coma autor.

“Gósta-lle a ciéncia-ficción?”

Mirou á rapaciña atrás do mostrador, unha fráxil creatura con ollos brillantes e longo pelo negro. “Por suposto”, dixo e sostivo o libro en alto. “Son Nigel Harris”. Sinalou a capa cun dedo. “Estou na portada”.

“Nigel!” exclamou ela erguéndo-se da cadeira. Deu a volta á mesa e abrazou-no con gran intensidade. “Encantada de coñece-lo”. Afastou-se e fitou-no con pracer na face. “Son Stefany Rose, a editora”.

“Oh”. Asentiu el. “Xenial”. Semellaba mais nova do que a imaxinara polo correio electrónico. E por que o agresivo contacto físico?

“Teño o teu cheque”, dixo ela.

El sorriu. “Guai”.

“Enriba”, sinalou ela. “Imos logo”.

“Sen problema”, ondeou a man educadamente.

Stefany levou-no ao outro lado da mesa á beira de negócios. “Senta na miña cadeira un minuto. Ves de moi lonxe. Pódo-che ofrecer un café con leite?”

“Seguriño”. El sentou e mirou ao seu redor. “Que pasa se alguén quere comprar ún?”

“Hai un leitor de tarxetas na caixa”. Ela tocou-na co dedo do pé. “Fica aí até que eu volva. Pregúnta-lles se queren a túa sinatura, vale?”

A súa sinatura? O carallo! Asentiu con desgana e xirou-se para ver unha panda de adolescentes achegándo-se dubidosos cara á mesa, unha masa ambiental de alta costura. Unha rapaciña colleu un exemplar da antoloxía. “De que vai?” Levaba un broche de cristal na beira esquerda do narís e unha pequena tatuaxe na sen.

“É unha antoloxía temática titulada Tribos Perdidas”.

Ela devolveu-no. “Escrebiu-no vostede?”

“Eu escribín un dos contos, Axuntar glória. Hai dez contos en total. É unha boa relación calidade-prezo”. Vaites, iso soara estúpido. Era o millor que podía facer para promocionar o libro?

A rapaza sorriu e moveu un bucle de pelo engedellado. “De que vai o seu conto?”

“Pois, vai sobre unha raza perdida doutro planeta que fica atrapada e espallada na Terra cando a súa nave se estrela no océano. Vai sobre a súa loita por atopáren-se os uns aos outros sen seren capturados polo governo, e o amor que atopan dous áliens cando por fin toman contacto. Semellan coma humanos pero teñen poderes psíquicos especiais”.

A rapaza frunxiu os beizos e asentiu. “Uau. Vou levar un. Póde-mo asinar?”

El palmeou os petos, sentiu que a face se lle puña vermella coa calor. “Uh…” Mirou na caixa debaixo da mesa e viu un bolígrafo. “Seguro”. Ergueu un dedo e agachou-se un segundo.

“Para Helen”, díxo-lle ela e mirou ao seu redor pola habitación. “Póde-lle poñer a data da Convención tamén, por favor?”

“Aquí está o seu café, señor”, dixo Stefany tras del. “Pódo-lle ofrecer algunha outra cousa?”

“Uh…” Volveu-se para ver como ela lle facía unha chiscadela para anima-lo. El se enrugou de ombros. “Esta rapaciña quere pagar un exemplar”.

“Estupendo”, dixo ela. “Débito ou crédito?”

Dous adolescentes mais facían ringleira tras de Helen para mercar cópias mentres Nigel daba mais detalles sobre o seu conto: códigos secretos na rede para axuntar aos áliens, acontecementos públicos clandestinos e misteriosos contactos psíquicos. Semellaba ter atopado un acorde de interese entre este grupo de idade perpétuamente marxinado.

“Fa-lo moi ben”, dixo Stefany mentres os adolescentes deambulaban lonxe en masa. “Axuntar glória é unha grande ollada á verdade”.

Nigel ficou chosco fronte á xoven editora un momento. O sorriso dela era radiante, a face beatífica.

“Quero dicir”, dixo ela. “É case verdade, xa sabes. Os áliens non acaban no océano. Saen exectados dende a nave mentres caen e espállan-se polo país dende a fronteira este á oeste”. Sacodiu-se o pelo escuro con confianza.

“Claro”, Nigel balanceou a cabeza, amosando acordo. Había unha chea de contos no libro e non lera ningunha delas aínda. “É posíbel”.

Stefany esculcou-no un momento. “Vaites, é unha ollada xenial”, repetiu e sorbeu do seu café con leite. “Queres andar un pouco e misturar-te coa xente común?” Ela chiscou de novo un ollo e achegou outra cadeira. Palmeou-lle o xeonllo e el preguntou-se se ela estaba a flirtear, pero desviou a atención a dous novos clientes que se achegaban á mesa.

Cando os seus colegas chegaron por fin para se faceren cargo dos seus postos, Stefany subiu-no polas escaleiras ao faiado para recoller o seu cheque. El agardou no vestíbulo mentres ela entraba na súa habitación do hotel e regresaba cunha voluminosa carteira negra chea de papéis. Ela fuchicou dentro un minuto e logo ergueu a vista. “Xa miraches as vistas dende o tellado? É fabuloso, imos”.

Nigel seguiu-na obedentemente atrás mentres ela empurraba a barra da saída de emerxéncia e saía fóra. O aire era frío e fresco, o vento era forte a esta altura. Ela camiñou até o bordo e sinalou coa palma a beira do mar cheo de barcos de vela ao lonxe. O sol estaba a se poñer, coas nubes xa case rosas.

“É magnífico”, dixo ela.

“Os áliens poden voar, Nigel. Preguntei-me por que non usaches iso na túa história”. Ela mirou na súa carteira de novo, meteu a man e por fin sacou o sobre co modesto anticipo polos seus dereitos, os seus primeiros cartos. Ela sostívo-o en alto, agardando a súa resposta.

Nigel frunciu o cello. “Teñen ás?”

“Teñen un xen antigravidade. Non é aerodinámico”.

“Ahh”. Asentiu el. “Guai”.

Ela estudou-no. “Sorprénde-me que non-o soubera. Perdeu-se moito en dúas xeracións”.

“Xusto”, dixo el mentres collía o sagrado sobre, o seu cheque inaugural coma escritor. Sentiu un renovado senso do destino, unha absolución.

Unha racha de vento ergueu-se e levou-se o papel coma un papaventos. Stefany alongou as mans para colle-lo, perdeu o equilíbrio e balanceou-se no bordo. “Nigel”, dixo ela e fixo xirar o brazo cara el.

Por instinto, el agarrou-na e tentou tirar dela, pero o seu peso empurrou-nos aos dous polo precipício. Un intre de pánico ingrávido atordoou-no mentres o horizonte se balanceaba e a axitación fervía no seu abdome coma unha espiral mortal. Sentiu un breve vento na face, botou unha ollada á morte e atopou-se a si mesmo frotando, suxeitando a Stefany polo brazo, pendurando. Mirou ao redor á paisaxe da cidade de súpeto tranquilo, observou o sol rosa reflectíndo-se nos espellos das ventás, unha bandada de pombas xirando ao redor dunha torre. Unha paradoxa semellou enrolar-se-lle con comodidade, unha antiga verdade aclarada.

“Léva-nos ao tellado, Nigel”, boquexou Stefany mentres collía o pulso del coas dúas mans. “E benvido á família”.

 

Fin