Os pescadores

0
493

O Airbus A330. É difícil non marabillar-se perante esta beleza da enxeñería e o coñecemento humáns suspendida á penas uns centímetros sobre o chan, este instante do tempo conxeado para a nosa comodidade. Duascentas toneladas de aleación de alumínio, titánio e compostos plásticos que poderían voar por si mesmos de non ser pola ocasional zoupona e delincuente intervención humán, coma a que tivemos hoxe. Poderíamos pasar algún tempo vadeando polas altas colleitas admirando este elegante e curvo xénio da creatividade humán, pero iso non é para o que estamos aquí.

A súa aproximación ao chan, e por chan queremos dicir o campo de millo do granxeiro John Gilbert ás afóras de Ipswich, é de trinta e oito graos, un anaco mais cós tres graos de descenso estándar que a tripulación usaría se chegaran ao aeroporto de destino en Stansted, só 51 kilómetros ao oeste daquí. O tren de aterraxe non fora despregado e o rastro de equipaxe multicór filtrándo-se polo zapón aberto non se menciona en ningún dos manuais estándar de vóo para esta clase de aeronave. Unha velocidade de vóo de 924 kilómetros por hora é tamén un pouco excesiva. A tal velocidade, o avión non vai bater no chan senón que se vai fundir con el. Case nada se atopará nos restos dos que estean no cuarto frontal porque non haberá ren que atopar. O dente de ouro do copiloto será, nombergantes, un estraño descobremento para un can o ano que ven.

Ao pasarmos agora á cabina, pdoemos ver un mar de faces retortas e en pánico. O balbordo foi silenzado momentáneamente para o noso benefício pero as faces dos pasaxeiros, eses beizos tensos estirados de todos os xeitos de choros, os ollos de todas as córes que miran salvaxemente abertos, delatan as incríbeis profundidades do terror sentido polos turistas que regresan de dous soleadas e alcohólicas semanas en Creta.

Os científicos din que moita da angúria dunha situación coma esta ven do que eles chaman a SMA (Síndrome de Movemento Alienado) que é un eufemismo para “perda do control do esfínter mentres te esbarrancas cara o teu final”, co acento posto fortemente en “esbarrancar”. Os que se poñen nervosos nas montañas rusas da feira experimentarán ás veces a mesma impoténcia e desorientación, pero sen o espazo para as pernas restrinxido, coas inútiles máscaras de osíxeno pendurando e o maalestar dos 284 outros pasaxeiros tentando berrar mais ca eles. Un incidente de aviación implicando nivel de vóo contra a beira dun monte implicará poucas das estremidades no balanceo e cabeceo que os nosos desafortunados e involuntários visitantes de East Anglia están a experimentar.

Pero poñamos a ciéncia a un lado por un intre e consideremos o lado mais humán dos acontecementos na cabina de pasaxeiros, petrificados pola nosa pausada inspección. Non é unha experiéncia pracenteira avaliar a escena perante de nós. É a forma de vida definitiva, a máis destilada, que ningún deses pobriños experimentará durante a súa vida na Terra. Nunca estiveron tan vivos, un instante antes de estaren tan mortos. Un grande filósofo, mais listo ca min, tería seguramente algunha encomiábel observación que facer a isto.

Os corredores do avión están ateigados de xente, facendo difícil para nós maniobrar entre eles sen sermos vistos. Algúns están tentando pasar pola forza cara atrás do reactor en caída, amosando unha necesidade animal instintiva de se separaren do inminente perigo.

Hai un home grotescamente bronceado cunha camiseta de fútbol sobre os seus rolos de graxa do bandullo que veñen de se encher en Grécia con souvlaki e retsina. Está obrigando a unha azafata a se apartar para lle deixar pasar, co dedo índice afundido sen graza no ollo dela. Mentres ela cae, a súa man dereita, cos dedos cheos de moitos aneis, agarra o pulso do home, facéndo-lle sangue coas unllas.

Diante del, outro home foi capturado sen movemento cun pé empurrando a un neno pequeno polo corredor. A nai do neno xíra-se no seu asento e agarra ao seu fillo mentres é varrida baixo o relostro do pé coa bota.

E logo ao mesmo cabo do Airbus, onde tres azafatas acollonadas por un carriño de bebidas caído nun abrazo de camaradería final, coas bágoas enlizando a súa excesiva maquillaxe, un dos lavabos está ocupado. Ao pasar pola porta vemos a Gordon Pringle, quen chegou aquí antes do forte estourido que precedeu a precipitada perda de altitude da aeronave. A súa muller e mais dúas fillas agardan por el aínda na ringleira 32, pero Gordon non quere volver coa muller á que detesta, a muller que lle fixo abandoar todos os seus soños, ningún dos cales se cumpriu. Pero el non sabe iso e senta agora no retrete, cun brazo no espello para evitar cair cara adiante, fervendo de raiba pola súa muller e por el mesmo.

Apretados na súa man, cos bordos húmidos pola suor, hai unha foto enrugada deoutra. Unha muller coa que marcharía ao regresar á súa casa, unha muller levando consigo o comezo dunha nova família. Gordon ten arcadas e tenta chorar, pero non lle fican mais bágoas. Non mira á foto, senón que fita ao espello do que está a un segundo de formar parte. Fita aos seus própios ollos, preguntándo-se se houbo algunha mala decisión fundamental que fixera na vida, ou se foi unha série delas.

Non todos os indivíduos deste avión consideran a seguinte fracción dun segundo nas súas vidas de maneira semellante, con pesar de corazón e pensamentos de perda polos seres queridos. Uns poucos matinan, mesmo agora, no acougo que a morte há-lles traer. De feito, se algunha vez vos atopades na mesma situación cá do vóo 3733, acougade un segundo e tentade ver alén do renxido de terror branco que sentides no ar. Considerade a posibilidade de que algún dos vosos compañeiros de viaxe estea a berrar só polo efecto.

Tomade a Sarah Miles, na 34C, por exemplo. Ela vai co seu mozo, ou mais ben co seu prometido. A súa proposición á luz dos fluorescentes do restaurante do hotel chegara tres aburridos anos tarde para ela, pero déra-lle un “si” carente de toda esperanza ou desexo. Mesmo agora, co chabacán anel de 155 libras no dedo, ela berra pero sen convición, observando o alto verde da millareira achegar-se a toda velocidade para sauda-la e iñorando o desesperado manoseo do seu xa nunca marido Richard á súa esquerda. Se a escena enteira non fose rematar nun montón embarullado de partes do corpo, sería case abondo para erguer un sorriso.

Tres ringleiras diante da feliz parella, Jason Spalling senta coa cabeza presionada fortemente contra o asento. Os ollos están fortemente pechados e as man arenazan as orellas nun esforzo por afastar algo do delírio da cabina. Jason anticipa non só as forzas desmembradoras e pulverizadoras que lle traerán a morte, senón a fuga. Unha fuga que leva planeando meses dende un interminábel ciclo de tratamento médico e dos seus efectos colateráis de murchamento. A súa derradeira sensación viva, o cheiro dos asentos de plástico barato da aeroliña, asénta-se agora pola súa face sedada mentres nos afastamos.

Na 23E, o mais preto que podemos estar da adega de carga, temos a face mais serea de todas. Este indivíduo sen nome, tres pasaportes no peto da súa chaqueta, é o arquitecto de todo o que vedes fronte a vós. O teléfone móbil que ven de usar caeu-lle do colo e atascou-se nun lado do seu asento xunto á revista de bordo, Bon Voyage, aberta pola receita de pudin de toffee. Foi unha desagradábel caída até o chan e o seu destino, pero agora tn unha ollada que se pode describir millor coma de satisfación. Non hai sorriso, non, senón o recoñecemento polo traballo ben feito.

Realmente non queriamos dar unha falsa impresión de ledícia neste vóo. Porque aquí temos unha fuselaxe chea de oportunidades perdidas, de vida rendida exactamente. Estamos aquí hoxe para elixir só ún destes moitos indivíduos e a elección é desgarradora, porque aquí moitos bendicirían o mundo coas súas obras futuras, as súas vidas futuras.

Barbara Mason, unha xoven escritora a bordo, non escribirá a súa novela dunha época dentro de seis anos. Os tres contos que deixa ao mundo só convencerán aos seus millores amigos de que Barbara podería ter éxito, pero os seus millóns de futuros fans non sentarán en bibliotecas con mesas baleiras, ou en avións co colo baleiro. Atoparán outros grandes expoñentes do arte e non verán o burato que hai aí. De non ser pola existéncia doutro no vóo de hoxe, se cadra sería Barbara Mason a que colleriamos da súa tumba e permitiríamos-lle seguir o seu curso.

Francis Attwell, un rapaz de só catorce anos e que está aquí nas vacacións da escola, nunca disfrutará da emoción e a fama de xogar ao rugby para un equipo de elite europeo. En troques. O seu clube só chorará a prematura morte dun prometedor junior nas súas filas e enviará unha sincera carta aos seus desconsolados pais. Nada mais, porque non poden botar de menos o que nunca chegaron ver.

A bordo, hai tamén unha futura estrela menor do rock á que os fans non chorarán, un gañador dun pequeno prémio da lotaría á que os seus novos “amigos” non gorronearán, e un participante en Irmán Maior cuxo papel coma o humillado primer consursante expulsado da casa deberá ser interpretado por outro desesperado buscador da fama. Hai tamén, sen dúbida, incisivos líderes de negócios que crearían oportunidades e acobillarían novas carreiras, pais cariñosos que protexerían e apoiarían aos seus fillos a ser millores do que eles foron e moitos outros que conmoverían vidas con algo tan simple coma unha chamada de teléfono de consolo, verbas ben elixidas para acougar e seducir ou só por estaren aí cando os precisaron. Pero morren, todos morren, ás afóras de Ipswich ignorantes de que marabillosos camiños tomarían as súas vidas.

Agás ún. Ún que explica a nosa presenza hoxe. Porque a bordo deste malfadado Airbus é alguén considerado demasiado grande para permitir a súa morte. Atopámo-lo no asento 15B, un área do avión, coma o resto, chea de pasaxeiros buscando desesperado un anaco de confort humán e compañeirismo nestes derradeiros intres da súas vidas. O noso amigo no 15B, Joseph Augustine, viaxe só hoxe. Vai ser arrincado destes corredores de dór e depositado, un pouco prexudicado, nun cubículo dos retretes do aeroporto de Creta, retirado cara atrás do sendeiro da súa vida co problema do A330 eliminado.

Se souber o que imos facer hoxe, con totda probabilidade cuestionaría o noso xuízo, mália a súa óbvia ledícia. Porque Joseph non venderá millóns de libros que cámbien a vida da xente nin se lanzará onde o agardan duros xogadores que voan para anotar un ensáio que valla un título. É un feito que a súa saúde financeira nunca ascenderá ao que Camelot podería pagar ao posuidor dun billete afortunado e as súas poucas aparicións na tele non agruparán adolescentes berrando e buscando o teléfone.

Joseph Augustine matará a alguén en 2031 após de dúas décadas mais dunha vida mundana, e matará-se a si mesmo escasos segundos despois. Non precisamos detallar os acontecementos que rodeian este valente acto ou de feito o curso alterado que a humanidade tomará coma resultado. Se Joseph non estiver naquel vestíbulo do hotel para apretar o disparador, nombergantes, ninguén mais tomará o seu posto, nin nos anos que lle siguen nin os piores anos após da non-aparición de Joseph. El é nun senso moi real, o único indivíduo a bordo hoxe sen un sustituto listo.

O meu cómplice hoxe avanza valente no caos da ringleira quince e arrinca a Joseph do seu asento. Leva vaqueiros negros e unha camiseta que denúncia oa males da economía global: tarifa estándar para un mozo idealista e só os primeiros fráxiles disparos dos valores que levarán e alienarán a Joseph toda a súa vida, unha vida de importáncia estrema.

Joseph está connosco e está a salvo. Após dos seus quince minutos de fama mañan, relacionados con estar gloriosamente bébedo nun aeroporto rexional grego e perder o seu vóo, un vóo que caeu das nubes, será esquecido. Nós marchamos xa porque os destinos destes pasaxeiros non se poden adiar mais. Será unha morte rápida e non notarán o asento baleiro da ringleira quince, nin o peculiar asubío da millareira cando as nosas formas invisíbeis saian do avión, a través dos campos, co noso prémio nas mans.