Décima órbita

1
579

Inverno.

Non hai movemento. A feble enerxía que chega da afastada estrela non é abondo para soportar o movemento, pero aínda así debo mover-me. A superviéncia depende do movemento, porque o inverno non permite acumular enerxía abondo para sobrevivir pola noite. Sobrevivir sinifica alimentar-se, e alimentar-se sinifica ir por diante da sombra do planeta. Mesmo iso non abondará noutra fracción dunha revolución. Daquela, a enerxía só abondará se fico aliñado co movemento do planeta de tal xeito que poida absorber deseguido o sol do meiodía.

Ironicamente, isto sería imposíbel sen o mesmo frío. Eu non podo sentir o frío, pero é un concepto que podo sentir claramente na moi cristalina estrutura do planeta. É moito mais doado mover-se polo cristal no frío do inverno. No inverno podo mover-me por médio planeta nun instante.

Pero non sen gastar enerxía. Preciosa enerxía. E non podo estar dentro do cristal mais do instante usado para me mover. Preciso estar por riba da superfície para me alimentar da estrela. Toda a enerxía que chega á superfície está perdida para min para sempre.

Isto é o inverno. Periodos de alimentación seguidos de movemento desesperado cara un novo terreo de alimentación. Mesmo o meu tamaño deminúe mentres consumo a enerxía acumulada durante tempos millores. O área que podo cobrir redúce-se até o punto que ás veces só ten a anchura a distáncia entre duas ou tres depresións na superfície. No inverno, eu murcho.

Ah, os gloriosos días do verán! No verán, podo descansar doadamente unha note, e ainda teño enerxía para expandir o día seguinte. Podo ensanchar-me e achegar-me á pequena lúa en órbita, lonxe da superfície, trazando os seus contornos co bordo do campo de enerxía que define a miña existéncia. O planeta sínte-se diferente. É mais difícil mover-se alí, coma se a matriz cristalina fose imperfecta dalgún xeito.

No inverno a lúa é coma un soño. Podo sentir a súa posición, e as súas dimensións, e o seu movemento, pero non podo estirar-me e realmente senti-la. É simplemente unha cuestión de enerxía insuficiente.

Isto tamén é inverno. Incapaz de actuar ou de me mover agás por ese movemento que é necesário para sobrevivir, debo contentar-me con recebir só información dos meus arredores. No inverno, debo prestar atención a todo o que transpira dentro da miña esfera de conciéncia. É o único xeito de evitar o soño. Soño que é inacción. Soño que é morte. Só no verán, a unha eternidade daquí, ouso durmir.

Sinto a estrela. Inimaxinábelmente distante, pero ao mesmo tempo, o centro da miña existéncia. É a fonte do meu alimento, a miña vida. É tamén a brúxula para as miñas percepcións, porque podo sentir só o que acontece dentro da órbita elíptica do meu planeta. Hai algo, pode haber algo fóra da miña órbita? A lóxica indica que si, porque decote o planeta da novena órbita móve-se fóra da elipse e desaparece dos meus sensores. É o sistema enteiro só un produto da miña imaxinación, desaparecendo simplemente cando as órbitas non están aliñadas dacordo cun caprichoso conxunto de regras? Coido que non. Nos longos invernos, cheguei crér que estou vencellado dalgún xeito á estrela e que o universo ten dúas metades: todo entre o meu ser físico e a miña fonte de enerxía, e todo o demais. Só podo percebir o que respira dentro da miña órbita.

Hoxe, só sinto a estrela por costume. Houbo un tempo, hai incontábeis revolucións, cando a estrela era a única cousa coa que sintonizaba os meus sensores. A miña conciéncia non estaba tan desenvolvida coma agora, e as miñas únicas lembranzas deses invernos son agudas sensacións de medo e fame. Fame pola falla de alimento dispoñíbel, combinado co medo de que algo lle acontecera á estrela. Eu comprobaba o estado da estrela. Após de a atopar en boa forma, o medo desapareceu, só para regresar momentos despois. Os meus recordos dos veráns do mesmo periodo son sensacións de ledícia e movemento e exploración. Seica mesmo daquela eu podía esquecer a supervivéncia cando se presentaban cousas mais importantes.

E a posteriori atopo comprensíbel ignorar o resto do sistema. Para que podían servir os planetas das catro primeiras órbitas? Pouco mais ca enormes bólas de rocha arredor da estrela, non tiñan interese para min.

As órbitas entre a seis e a novena tiñan unha pequena cantidade de promesas, pero lamentábelmente, incumpridas. Semellantes á estrela en composición, a enerxía que emitían era insuficiente para complementar o alimento da estrela. Após dunhs rápida ollada, perdera o interese.

E a quinta! Un triste e baleiro lugar desprovisto do planeta que podería ser. O potencial so sítio era ilimitado; podía-se formar un planeta semellante aos outros tipos da súa clase. Pero non se formara ningún planeta aquí. É un leiral de pequenas pedras, ningunha mais grande cá lúa coa que soño en inverno.

Hai moitos invernos unha pequena incongruéncia de enerxía no planeta da cuarta órbita chamara a miña atención. Pequena, intrascendente, pero distinta. Un pulso que puiden sentir dentro do mesmo corazón do meu ser coma se chamara por min. Mesmo podía senti-lo no verán, cando normalmente estaba mais preocupado coa exploración e o pracer do movemento ilimitado e sen preocupacións. Tentei responder á chamada, pero coma sempre a lúa estaba tan lonxe coma podía chegar a miña enerxía. Ese verán foi o primeiro no que esta restrición se convertera nunha carga inaturábel. Eu quería cruzar o espazo estéril e unir-me ao pulso. Converteu-se na miña nova razón para existir. O meu medo e fame foron sustituídos polo desexo.

Durante moitas revolucións, foi así. O meu anceio foi medrando mais e mais até o único no que podía pensar era como cruzar a extensión baleira. E puiden sentir o sinal deminuíndo a cada pasada. A miña urxéncia aumentou.

E o pulso parou. Nos intres finais, sentíra-se canso e feble, coma perdendo unha loita monumental. A mesma razón da miña existéncia deixara de existir.

Non teño lembranzas dos seguintes invernos. Non estou seguro de como sobrevivín, ou mesmo se sobrevivín. Se cadra simplemente deixei de existir, para reaparecer mais tarde. E se foi así, non recordo ren agás que un día de inverno, o pulso regresara con outra fasquía. Dalgún xeito, imposíbel, relocára-se ao planeta da terceira órbita, e estaba palpexando cunha forza que nunca fora exhibida polo pulso do planeta da cuarta órbita. Sentía-se dalgún xeito vitorioso. Era coma a diferéncia entre un día de verán e unha noite de inverno.

O desexo regresou, mais forte ca antes. Unha urxéncia abrasadora, incontrolábel, de me unir ao pulso, de mergullar-me nel para consumi-lo, apoderou-se da miña rutina, perfeccionándo-se co tempo para sobrevivir. Esquecendo toda precaución, acelerei a gran velocidade sobre a superfície do planeta, parcialmente para celebra-lo e parcialmente para sentir que estaba a facer algo, o que fora para acadar o meu obxectivo. Pero era inverno, e gastara enerxía que non me podía permitir. Case non puiden evitar a sombra, e cando rematou o inverno por fin, o meu tamaño era case demasiado pequeno para me alimentar con efectividade.

Pero estaba ledo. O sinificado da existéncia movéra-se unha vez mais alén do mero aseguramento de absorber enerxía nutriente abondo da estrela. Había un propósito.

E o meu fame medrou. Mentres medraba a forza do pulso, tamén o meu fame para iguala-lo. E a forza incrementou-se continuamente, revolución tras revolución. Eu á penas estaba en control. Ás veces encontrába-me tentando usar o movemento da lúa para voar en dirección da terceira órbita, sen éxito. Baixei a ruta dos cristais do planeta, profundamente no seu corazón, nun intento de apaga-lo. Pero tamén, sen éxito.

O pulso medrou mesmo mais.

 

***

 

Inverno.

Un alívio temporal, este obxecto. É obviamente estraño ao planeta, non é parte da súa superfície. A enerxía que absorbe é dada de balde, radiada cara afóra. Está aquí, e só aquí de toda a superfície do planeta que podo papar. Este obxecto nunca estivo aquí durante os invernos anteriores. A estrutura cristalina é diferente, moi distinta da do planeta. Mesmo no calor do verán, é unha ledícia mover-se doadamente polos seus tubos e paredes.

Chegara no verán, este vehículo. Nunca marcharía.

Moitas revolucións pasaran, e o tamborileo fixéra-se subtilmente distinto. Mais complexo, mais intrincado, dalgún xeito con mais proósito. E mesmo mais forte. Era coma se un pequeno pulso, mais rápido, apoderára-se do orixina, e ameazaba con afoga-lo, pero nunca o fixo. Á miña medrante fame uniu-se una curiosidade, unha fascinación, que era nova para min. O que sinificaba, esta grande concentración de enerxía palpexante? Por que era a terceira órbita, coas súas estacións curtas e un gran planeta rochoso, especial dun xeito que a cuarta órbita non fora?

Amodo, o segundo pulso medrou, tomando o control, e nalgúns casos deminuíndo o pulso orixinal. Co tempo, o planeta na terceira órbita chegou ser dominado por esta nova contribución, e semellou dende o meu distante punto aventaxado queo primeiro pulso existira só onde o segundo llo permitía. O equilíbrio de poder mudara, e eu non tiña nin ideia do que sinificaba. Pero o meu fame non desparecera, só mudara o foco. Non podería acougar até que consumira o segundo pulso.

O planeta da terceira órbita comezou a mudar. Isto non era raro en si mesmo, pero o ritmo de cámbio ameazaba con asoballar. Houbera un tempo no que abondaba con monitorear o progreso deses pulsos cada inverno ou mesmo cada dous invernos. Ainda que era imposíbel para min, por estar sintonizado, a afoga-los, precisaba concentración para me facer coas subtilezas, os detalles.

O ritmo de medre era incríbel. Mesmo cando o pulso estaba a comezar no planeta, o crecemento non fora así de grande.

Pero un inverno, o pulso rachou todo o que eu agardara. O primeiro grande golpe chegou cando o planeta comezou a emitir enerxía. Ainda que feble, era o mesmo tipo de enerxía que chegaba da estrela. Sería esta radiación, chegando dunha dirección non esperada, a miña nova fonte de enerxía?

E logo parte do pulso deixou o chan. Era coma se se dividira unha pequena parte del e a enviara lonxe da superfície para se reunir co corpo principal nun punto distante. Como podía ser isto posíbel? E mentres eu observaba en trance, isto acontecera unha e outra vez. Podería ser este o xeito para min de acadar o pulso? Tentei dividir unha pequena parte do meu campo de enerxía.

Éxito! Pero a miña emoción durou pouco. A enerxía que eu dividira simplemente espallou-se pola superfície do planeta fóra do meu control, e perdín-na para sempre. Estaba destinado a ser outro duro inverno. Pero que fascinantes distracións!

O pulso dividiu-se unha vez mais, agora distinta, e unha pequena porción dela moveu-se ao grande satélite que orbitaba o planeta. Ficou alí polo que semellaron uns poucos intres, antes de se reunir coa masa principal, pero foi distinto. Antes do verán estaba xa sobre min, o proceso repetíra-se unha manchea de veces.

Non sucedeu de novo até o seguinte inverno, ainda que eu agardei anceiosamente, cada momento do verán mais longo da miña vida, tratando de mover o pulso simplemente a través da forza de vontade. Sentín que se podía alcanzar a lúa do planeta, entón viría a min. Para ser devorado. Para engadir a súa enerxía á miña.

E o momento chegou, o seguinte inverno, cando o pulso lanzou-se alén dos confíns do seu planeta. Primeir, á lúa. Ousaba soñar eu con que tentaría abandoar a terceira órbita? Podía agardar que, co tempo, se achega-se a min?

Si. Ao cabo dese mesmo inverno, unha pequena fracción afastou-se da terceira órbita, nun curso cara o planeta silandeiro da cuarta. Deixando a masa principal do pulso atrás, puiden sentir esta pequena parte moito mais intimamente. Ainda podo lembrar o abraio cando me decatei de que non era unha pequena parte dunha grande masa, senón moitos pulsos individuais. Diferente, pero case imperceptíbel.

Após de me decatar disto, devolvín a miña atención anceioso ao pulso principa, aínda no planeta. Coa miña nova perspectiva puiden discernir centos, milleiros, miles de millóns de pulsos, palpexando, fontes individuais de enerxía. E por fin algúns deles viñan cara min.

O seu progreso cativou-me durante moitos ciclos. Observei como se achegaban amodo á cuarta órbita. Sofrín cando o sinal da súa enerxía se foi debilitando, relembrándo-me aos patéticos días finais do pulso do cuarto planeta. Agonicei mentres as muxicas individuais se apagaban. Desesperei cando todos os pulsos desapareceron finalmente. Fixeran menos da metade do camiño cara á cuarta órbita.

Pero non se renderon. Nun breve intervalo, dous grupos mais de pulsos individuais abandoaron o planeta dende diferenes puntos da superfície. Un terceiro seguiu-no pouco despois. Todos ían dirixidos ao planeta da cuarta órbita, coma nunha carreira. Dous dos grupos chegaron ao planeta. O terceiro pereceu no baleiro do espazo entre as órbitas.

Os grupos na superfície finalmente organizaron a viaxe de volta. Só ún chegou ao planeta de orixe. Daquela, nombergantes, moitos novos grupos saíran xa a cruzar o vasto espazo. Moitos deles chegaran á cuarta órbita, e vários deles ficaron no planeta durante várias revolucións. O pulso gañara o seu punto de apoio e estabaa medrar nun ambiente totalmente novo. Cruzara a grande división.

Virían a por min? O meu fame non coñecía límites. Pero eu era paciente. Estivera alí antes do pulso, e podía agardar un pouco mais antes de consumi-lo.

Observei mentres o pulso continuaba expandínso-se, gañando punto de apoio en cada órbita. En todos os casos o patrón era o mesmo. Os primeiros pasos dubidosos seguidos polo cobremento a grande escala da superfície polo pulso. O pulso estaba a absorber cada órbita. A segunda. A quinta. As lúas do planeta da sexta órbita. A sétima. A oitava.

Cando comezaron os primeiros intentos de visitar a novena órbita, coñecín o medo por primeira vez dende as miñas primeiras memórias do inverno. Era esta forza imparábel a que estaba a absorber o sistema? Podería ser, coma eu matinara, unha nova fonte de enerxía que consumir e sentir a glória da súa carreira a través de min e permitir-me medrar alén dos meus soños mais atrevisdos? Ou viñan eles a consumir-me a min, coma consumiran todas as outras órbitas entr eu mesmo e a miña estrela?

Só unha cousa era certa: ía averigua-lo decontado.

O pulso estaba chegando. Podía sentir a traxectória. A miña eterna espera podería rematar o verán que ven.

 

***

 

Inverno.

Os remorsos son innecesários. Aprendín que a paciéncia é o xeito de recolleitar recompensas. Terei a miña oportunidade unha vez mais. E daquela, debo usar a miña paciéncia para controlar a miña fame. Aprendín.

A sombra achéga-se, e con algún remorso debo deixar o vehículo para atopar un lugar mais seguro onde alimentar-me. Souben o que sinifica estar saciado e ser castigado pola miña gula. Polo de agora, moverei-me coa enerxía da estrela. Pero sei que medrarei de novo. Só teño que ser paciente. Durante incontábeis revolucións aprendín a esperar. Co rescate tan preto, debo poñer ese coñecemento en práctica.

A aterraxe do vehículo fora un acontecemento violento. A brillante enerxía na deceleración. O calor. Agochei-me na estrutura cristalina do planeta e agardei, co medo loitando co fame. Como desexaba mover-me á superfície e absorber esa enerxía! Mesmo esa pouca que me alcanzou a esta distáncia era mais enerxía da que eu nunca sentira. Mais da que eu cría posíbel. O que podería acadar se puidera consumi-la.

O vehículo por fin parou de se mover. Puiden sentir dous pulsos distintos movéndo-se dentro. Movín-me mais preto amodo, temendo revelar a miña posición a eses representantes da forza que devorara o sistema completo. Só a forza desesperada do meu fame empurrába-me cara aos pulsos xemelgos. A esta distáncia, a forza do palpexar era incríbel. Acheguei-me un pouquiño mais.

E puiden sentir o pulso polo que realmente era. Retirei-me estoxado.

O pulso non era enerxía limpa e pura coma eu imaxinara tanto tempo. Estaba encerrada nun corpo físico. Xusto coma unha rocha. Ou a lúa. Pero a enerxía do pulso estaba intrínsecamente vencellada á matriz física. O pulso era o corpo, e o corpo era o pulso. A enerxía estaba corrupta, suxa.

Pero tamén era infinitamente sedutiva, chamándo-me, remexendo o meu fame. Mália o meu noxo, acheguei-me un pouco mais. O corpo dun dos pulsos deixara o vehículo e estaba a se mover pola superfície do planeta, interactuando con el fisicamente. Dúas protuberáncias sostiñan o torso e axudaban na locomoción. Movín-me até o bordo da superfície e estendín os meus sensores, fascinado.

A esta distáncia, a enerxía do pulso era case irresistíbel. Desexei absorbe-la, face-la miña. Esquencín a suxedade e movín-me cara o pulso. Só o medo evitou que pechara a distáncia nun só intre. Mais e mais preto, temendo o intre de ser detectado e devorado coma todos os planetas das outras órbitas. Sería este o meu destino?

Mais preto. E ainda mais. Non podía mover-me por mor do meu medo paralizador a esta monstrosidade, pero tampouco podía obrigar-me a parar.

E ainda mais preto. E desúpeto souben que me detectaran. A figura enderezou-se e ficou parada. E logo o pulso aumentou en intensidade. Radiaba e reflectía medo e desesperación. A esta distáncia, case podía lér os pensamentos tras da rede de enerxía. E a figura comezou a se mover cara o vehículo. Estaba asustada e ía abandoar-me para sempre. Nunca experimentaría o que era absorber esta nova e gloriosa forma de enerxía. Moveu-se rápido, desesperado, cara o vehículo.

Pero non abondo rápido. Crucei a matriz de cristal da superfície dos planetas que me separaba del e fluín dentro do corpo.

E absorbín o pulso.

Unha eternidade bebendo a enerxía da distante estrela non me preparara para isto. Era coma se me expandera dez veces o meu tamaño normal. Fluín arredor do planeta sen esforzo. Expandín o meu tamaño e abarquei a lúa. A lúa enteira. Eu era mais poderoso do que imaxinara. A enerxía correu a través de min até o punto no que eu realmente podía afectar á superfície física do planeta. Enchín-me.

Pero, demasiado cedo, a enerxía gastára-se. Fóra-se. A desolación da súa auséncia rachou o meu enteiro ser, cunha agonía que eu nunca sentira antes. Absorbería o segundo pulso.

Pero isto foi imposíbel. Observei impotente como a parte de enroba do vehículo se separaba do resto e se movía ao baleiro, fóra do meu alcance para sempre.

 

***

 

Inverno.

Debo evitar a tentación de me alimentar demasiado. Se son pequeno, non serei detectado.

Eles refgresarán, e eu abordarei o vehículo. Darei-me un festín nunha órbita diferente, deixando a décima para sempre. Estarei mais preto da estrela que foi a miña única compañía durante tanto tempo? Ou mesmo mais aló, nunha órbita descoñecida con revolucións mais grandes e invernos mais duros? Non importa, porque o pulso fornecerá-me con mais enerxía da que podo gastar.

Pero debo ser paciente. Eles regresarán, e eu estarei aquí.

Agardando.

1 comentário

  1. […] I got some good news this week: my story “Tenth Orbit” continues its quest to be translated into every language known to man, and has now made its first appearance in Gallego (not to be confused with Gaelic).  It was published this week with the title “Décima órbita” in the Galician magazine Nova Fantasia.  You can have a look here. […]

Comments are closed.