Tras dos primeiros anos

0
867

As primeiras cinco horas de caída no planeta, Pete sentou para ver morrer a Magda. Tiña as mans delgadas e enrugadas, da cór coirenta do papel de cincocentos anos. Ela fora Arquiveira sesenta anos antes ca el aí na grande e silandeira mole da nave.

“Pero o que vou facer cando aterremos?” preguntou. “Só son o Transcriptor, Magda. Eu nunca… ”

“Tes que mirar atrás do estante dos primeiros anos”.

“O estante dos primeiros anos está baleiro”.

“Dixen que mirases nel, parvo?” Magda chasquexou coa língua. “Como podes gravar a história se non escoitas?” Tiña os ollos tan afiados coma a voz, clara e precisa, pulida cos longos anos de ver cumpridas as súas tarefas.

Pete avermellou e inclinou a cabeza. “Tras do estante, Magda. Xa entendo”.

Pero como podía morrer? pensou. Aínda así, as paredes brancas e grises das súas habitacións estaban cheas de xasmíns recén recollidos para agochar o cheiro.

“Non entendes ren, parvo. Mira para min”. E de novo, amábelmente, cando el non-o fixo. “Mira para min”.

“Si, Magda”.

“O que hai após do estante dos primeiros anos é importante, pero non cámbia a túa responsabilidade. Debes grava-lo todo, coma min. Gravar e conservar, Peter. En todas estas vidas baixo o espazo, esa foi a nosa misión”.

“Gravar e conservar. Si, Magda”.

El dixera as palabras había quince anos, cando se converteu en Transcriptor. Os seus pais choraran durante a cerimónia, logo o deixaron para volver ao Fundo. Magda xa ía vella daquela, e Pete marchaba á cama aterrorizado de atopa-la morta ao espertar, e ainda era un mozo sen adestrar. Agora ela marchaba por fin.

Ela tusiu unha, dúas veces, sen facer movementos para limpar as profundas manchas vermellas dos beizos. Os ollos se lle apagaban.

“Peter”, dixo, “Peter”.

Alongou unha man fráxil e el colleu-na: “Si, Magda”.

“Vas construír a história dun mundo. Lembra… os primeiros anos”.

Pete non respondeu: ela marchara. Púxo-lle a man sobre o estómago e limpou-lle os beizos unha derradeira vez co pano mollado que o médico da nave lle deixara. O home agardaba tras a porta, amábel e solidário.

“Sei que é difícil, pero pode ser o millor. A espalladura sería difícil para ela”.

Pete asentiu, sen ousar falar, e deixou ao médico facer o seu traballo. Había dezaoito pisos abaixo para os arquivos, pero no canto do ascensor exprés, colleu as escaleiras. Algo que dixera Magda non semellaba correcto, pero non podía decatarse do que. Camiñar axudaría-o a pensar.

‘Relembra os primeiros anos’ era unha directiva estraña. A xente daqueles tempos contentára-se con gravar a súa história en formas dixitais temporáis, co resultado de que ficou pouco. Pete laiou-se dos poucos anacos de papel que lles chegaran. Inventórios rabiscados, listas enxeñerís de nomes sen sinificado. Nos seus intres baixos, Pete coidaba que os antergos estaban a se burlar del, conspirando para borrar todo o coñecemento de por que foran enviados, que calamidade caera sobre a Terra.

Pero o que importaba? A Terra era un planeta que nunca vería, e en só catro horas estaría camiñando sobre a superfície dun mundo nunca tocado por mans humanas. Un lugar para comezar de novo. Mesmo a morte de Magda non podía eliminar por completo a emoción. Ela morrera ben, esperta e alerta até o final. E era cero que a espalladura sería difícil para ela.

Espalladura! Axiña ían espandir-se pola superfície do impoluto planeta, abaixo entre o verde e negro moteados que até agora só viran nas pantallas de vídeo, onde estaban na média distáncia entre a nave e o sistema estelar.

Apareceu no nivel dos arquivos e volveu ás súas tarefas. Concertara unha entrevista co capitán McAllister-Xo a noite anterior, a primeira parte do seu deber. Non ía ter moito tempo para examinar o estante dos primeiros anos. Dirixía-se ao panel para abrir as habitacións sempre sen luz dos arquivos cando se decatou.

Baixo. Magda dixer baixo o espazo.

 

#

 

A capitanía estaba no sangue de McAllister-Xo. A súa família comandara a nave dende os tempos dos primeiros homes – ou iso dicían. Saudou a Pete e falou-lle de vectores de aproximación e sistemas automáticos, deténdo-se de cando en vez para facer comprobacións cun oficial ou para teclear arcanas secuéncias de teclas no mem-pad diante del.

Nunha destas pausas, Pete falou-lle da morte de Magda.

“Esa vella bruxa”, dixo o capitán. “Coidei que viviría para sempre”. Detívo-se, tusiu, fregou a sen co dedo médio. “Sínto-o. Sei que tiñades boa relación”.

“Era a súa hora. Pero hai algo que dixo antes de morrer que coidaba que se cadra vostede podería explicar”.

“Adiante”.

“Ela falaba do código dos Arquiveiros: gravar e conservar”.

“Coñézo-o”.

“Um, si. Pero así é coma o describiu: ‘ En todas estas vidas baixo o espazo, esa foi a nosa misión’. Ela dixo ‘baixo’, non ‘no’. O que pensa vostede diso?”

O capitán encolleu-se de ombros. “Ía vella. Estaba a morrer. Un fallo da língua, algunha conexión perdida entre o cerebro e os beizos. Que importáncia ten?”

A explicación tiña tanto senso coma Pete pensaba, pero McAllister-Xo non estivera alí. Magda estivera demasiado alerta, a súa voz demasiado clara e forte para que a verba fose delírio ou enfermidade. El relembraba-se do xeito no que o reprendera por non escoitar con coidado. Había algo no que ela dixera, estaba seguro.

Agredeceu ao capitán e volveu ao Fundo. Se cadra a memória popular podería dicir-lle o que o alto mando non podía.

 

#

 

O Fundo, así chamado pola súa localización na parte mais baixa da nave, era unha enorme estensión de agro-enxeñería inspirada que tamén servía coma reserva de comida para a nave e espazo para vivir da maioría da súa povoación. Era tan grande coma o resto da nave.

O ascensor exprés caeu dende o teito cheo de luces e mergullou-se alén das manchas e nubes de humidade. A paisaxe verde enrolada que aceleraba para se atopar con el era a mesma que lembraba de antes de ser enviado aos arquivos. Case podía sentir o pálido metal tinguido de azul da mole interiro a unha distáncia mais ou menos dun kilómetro. Logo as árbores aceleraron e pasaron de longo, e as portas do ascensor abríron-se cun asubío.

O cheiro do Fundo era a terra de humidade, totalmente distinto dos cheiros a papel seco dos arquivos. Camiñou xunto a granxas e vilas que coñecía da súa nenez, pasando a metros das casas onde a súa família e amigos aínda vivían. Pero non tiña tempo hoxe para unha visita.

Por fin, chegou ao seu destino. A vella Jadwiga xa era anciá cando el era só un neno, e a diferéncia de Magda, vivira a vida dura dunha muller do Fundo. Camiñara cun bastón, dobrada e arrastrando os pés, e lle tremían as mans cando o convidou a sentar. Tiña os ollos remelos e el tivo que lle repetir as derradeiras verbas de Magda várias veces antes de que as entendera.

“Baixo o espazo, hmmm?”

Ela sentou parada uns minutos despois diso, pero Pete agardou pacente. Ainda que era lenta, mesmo a memória da vella Jadwiga sería mais rápida que atopar o coñecemento axeitado do Fundo na enorme colección dos arquivos, que enchía kilómetros de estantes.

Xusto cando Pete comezaba a dubidar dos seus cálculo, a vella falou de novo:

“Lémbro-me… baixo os tempos do capitán Xo, houbo unha grande zuna entre a xente”.

“O capitán Xo?” Pero iso era ridículo… o último capitán dese nome mandara case había cen anos. Jadwiga non podía ser tan vella, nonsí?

“Si. Si. A xente estaba alporizada, porque as famílias da ponte levaron as millores colleitas e nós aquí no Fundo tiñamos sempre que sobrevivir co que eles deixaban. Un ano cando eu era unha nena…”

Jadwiga seguiu falando, narrando história tras história desa xente morta hai tanto tempo e das súas accións. Pete deixou que a súa voz se difumina-se co trasfondo, médio escoitando calquera cousa sobre a nave que fose ‘baixo’ o espazo no canto de ‘no’. Após dunha hora, escusou-se deixou á vella coas súas lembranzas. Eran abondo fascinantes, pero de todo o que dixo había só duas cousas relevantes para as verbas de Magda.

Primeiro, algo que esquecera da súa nenez: a xente aquí aceptaba a designación de ‘Fundo’ con orgullo. Eran responsábeis de se referiren a calqueroutra parte de nave coma “enriba”. Pero Magda viñera dunha família da ponte de mando, e en calquera caso ela poría á nave enteira baixo o espazo, non só ao Fundo.

A segunda era unha rima dos nenos, críptica até o punto de ser inutil:

Baixo o espazo e sobre todo,

Xente vencellada á nave altos de pé;

Cando chegan ao seu destino,

Construirán unha vella nova nación.

Sacodiu a cabeza e etrou de novo no ascensor. Mesmo os estantes, coa súa sobrecarga de información, darían-lle probábelmente mais ca iso.

Só quedaban dúas horas para aterrar, e o capitán McAllister-Xo esperaba que Pete fixese unha gravación do espallamento. Agardaba ter aínda tempo para ir ao estante dos primeiros anos e recuperar o que fose que Magda agochara alí.

 

#

 

Os estantes estaban escuros, pero Pete non se molestou en acender a luz. O estante dos primeiros anso era moi doado de atopar sen mirar: era o único baleiro.

Pasou as mans pola suave superfície metálica, logo agachou-se, fozando tras do estante cun brazo estirado. Só había espazo aberto. Preguntou-se se, despois de todo, puxera demasiado empeño nas verbas dunha vella moribunda.

Logo, xusto cando estaba de pé, abandoando, algo rozou-lle as puntas dos dedos. Algo duro, coa textura da roupa áspera. Dobrou o ombro no estante, estendendo o brazo até que os músculos queimaron, e pecho a man arredor do obxecto. Un libro.

De novo no ascensor, de camiño a McAllister-Xo e a cerimónia, quitou-lle o pó á capa e leuo título, estampado no lomo: O libro da nave.

Agardara algo mais imponente polo xeito no que se agochara o libro e as crípticas promesas de Magda. Abriu unha páxina ao chou, esperando que deixara claro o propósito do libro. Estaba nunha das vellas línguas: “… estudos de aillamento estendidos, que amosaron a posibilidade das viaxes interplanetárias, foron levados a cabo por primeira vez…”. Outras páxinas estaban cheas das mesmas cousas. Ainda que era emocionante dende un punto de vista dos arquivos – era claramente moi vello – que importáncia pdoería ter nos días que estaban por chegar?

Se cadra estaba a malinterpretar o texto, matinou. Nunca fora un experto nas vellas línguas coma Magda. Pero relembrou as súas palabras ao morrer. Como podes gravar se non escoitas?

O mesmo debía ser verdade de lér, de observar en xeral. Tiña que atopar o tempo para descrifra-lo, pero o tempo era algo do que non dispoñía, tería que agardar até o comezo da espalladura.

 

#

 

McCallister-Xo e média dúcia de oficiais estaban apiñados no cuarto de control con Pete, co capitán repasando a axenda por derradeira vez antes de comezar a emisión en vivo.

“Primeiro Oficial Seong, vostede dirá as verbas para nos dirixir. Eu logo informarei á nave sobre a orden de espallamento, e os perigos que poden axexar no planeta”.

Xa ensaiara isto brevemente, coa voz tersa mentres xogaba cos obxectos dunha lista que semellaba memorizada había moito tempo. A posibilidade de flora e fauna indíxenas, perigosas ou benigna. Posíbeis fenómenos metereolóxicos, perigosos ou benignos. Como manexar revoltas da xente do Fundo, quen non estaban acostumados aos cámbios.

“Aterramos hi tres horas, antes de tempo”, concluiu o capitán. “Todos os sistemas mostran un planeta que encaixa coas espeificacións das poucas gravacións científicas restantes da primeira xente. O contido e pureza do osíxeno é semellante ao da Terra e ao da nave, e os nosos sensores exteriores amosan que a presión está ben dentro dos límites da comodidade”.

Non por primeira vez, Pete admirou o xénio construtor de naves da primeira xente. Non sentira absolutamente nada durante a aterraxe: a nave estaba silandeira e parada coma antes. Laiou-se de non intensificar as súas gravacións, pero alomenos tiña o libro.

A cerimónia consistiu en pouco mais ca unhas escasas palabras dirixidas ao presente, non ao futuro. Cousas vagas e visionárias que Pete non se molestou en relembrar – os primeiros intres da espalladura serían infinitamente mais importantes, e de calquera xeito un oficial cunha equipa de vídeo estaba a transmiti-lo en vivo para toda a nave.

Dirixíron-se cara á comporta, densa co cheiro seco de séculos de reseso baleiro. Pete, á fronte da moitedume co capitán, observou o apagado aceiro da porta exterior. Desexou que a primeira xente puxera fiestras – as escenas dende a pantalla de vídeo fixeran pouco por satisfacer o seu apetito polo novo mundo. Pero cando a porta se abriu cun asubío, non puido evitar pechar fortemente os ollos, preparando poéticos xiros para usar despois cando escribira os acontecementos deste día, o seu primeiro no planeta, o cúmio de todas as súas longas labouras.

Pero había un negro baleiro alén da nave cando mirou, a única luz era unha apagada amerela que chegaba dende o compartimento estanco e que só alumeaba unha estreita pasarela de aceiro que sobresaía contra a nave. A pantalla de vídeo amosara outeiros cheios de rochas, pero grandes e suaves. Decontado houbo unha urxéncia cando os oficiais de atrás tentaron empurrar para saír da nave ao planeta. Pete tropezou empurrando contra a presión dos corpos. Sentiu mais ca viu o novo espazo baleiro xunto a el – McCallister-Xo caera por un lado da pasarela. Os seus roucos berros resoaron afastándo-se abaixo, interrumpidos con ruidosas sacudidas até o fin cando todo ficou silandeiro.

Iso deixou-nos a todos calados, e ún dos oficiais sacou unha lanternade mantemento. O forte feixe de luz branca sacou anacos de terror da escuridade: rastros sanguentos deixados pola caída do capitán á beira da nave; o casco estendéndo-se cara abaixo sen fin, xustaposto non contra saíntes de rocha ou herba senón contra duro e esbaradizo aceiro. Pó e verdelixo.

Fronte á pasarela había unha enorme plataforma, semellante en deseño á mesma nave. O lonxano muro era de pedra áspera e estendía-se na escuridade alén do límite da súa visión; fixado nel había dúas enormes portas de aceiro, as verbas Que Deus perdoe o que fixemos estampadas e enferruxadas e xigantes sobre elas nunha das antigas línguas da Terra. Pete traduciu para os outros, coa mente paralizada.

Sen capitán e desorientado – estaban aínda na Terra? Como? E por que? – camiñaron pola plataforma en desorde, con todos os pensamentos do maldito destino da súa grande viaxe caídos na escuridade. Tres dos oficiais uníron-se a McCallister-Xo, camiñando amodo e deliberadamente fóra da pasarela, nun descenso aínda mais terrorífico polo seu silenzo. Pete e os outros só escoitaron suaves golpes e arañazos mentres caían batendo contra o casoc da nave na que traballaran.

Ao fin Pete lembrou o libro, as derradeiras palabras de Magda. Ela soubera – todos os arquiveiros souberan. A cabeza deu-lle voltas nos ombros mentres regresaba ao compartimento estanco a lér á súa luz.

 

#

 

Foi precisa unha equipa de seis rudos traballadores do Fundo para mover as portas do bordo da caverna. Mentres traballaban, outras equipas camiñaron polo interior, medindo e facendo probas, tentando atopar algunha caste de explicación.

Pete leu.

O libro resultou conter dous textos separados, unidos quen sabe cando. O primeiro e mais antigo texto era o mais curto, e mália a dificultade do seu idioma, Pete leu-no primeiro. Estaba escrito sobre papel que semellaba oficial e datado ao xeito antigo, que non se usaba polo que Pete sabía dende a segunda ou terceira xeración.

Esta era a parte do libro que abrira cando o encontrara por primeira vez. A terminoloxía semellaba escura a mantenta ás veces, e mesmo cando as verbas eran claras a gramática era estraña para el, pero ao cabo Pete deduciu que era un estudo sobre viaxes espaciais simuladas, encargado por algún governo da Terra que desaparecera hai moito tempo.

Xa lera penosamente a metade del cando a equipa abriu a porta, revelando covas baleiras e cobregantes que se dividían e unían coma un labirinto. A tripulación da nave abandoou a súa procura da caverna onde ficaba a nave e se espallaron. Foi unha espalladura dalgún xeito, pero atado e temproal, unha medición das covas que sempre regresaba á masa da nave.

Non atoparon ren dos prados prometidos, ningunha vida de ningún tipo agás verdelixo e fungos. Había regueiros, pequenas manchas de humidade que eran claros e fríos coma promesas na língua, filtradas pola rocha sen fin. O auga sabía amarga na frialdade da súa prisión subterránea.

As equipas sempre tiveron coidado de marcar o camiño de volta á nave, poñendo tiras fluorescentes de almacenaxe duradeira nas paredes ou solos das covas. Pero mesmo así, algúns non regresaron. Outras equipas atopáron-se con marcas que simplemente remataban, sen sinal de vida preto e ninguén para responder as súas chamadas.

Cando non estaba explorando, Pete lía o libro. Polo de agora estaba claro que a nave nunca deixara a Terra, ainda que a razón disto eludía-os a todos. Pete saltou-se o resto do primeiro texto e pasou ao segundo, que era realmente mais difícil de lér mália que a súa língua fose mais recoñecíbel. Era de natureza técnica, describindo sistemas que a nave usaba para simular unha viaxe polo espazo. Ainda que non entendeu a meirande parte do que dicía, Pete continuou lendo.

Entón un día a equipa de Pete atopou o muro. Estaba ao final dun longo corredor que ía sempre cara enriba, e estaba feito de ladrillo. Pete observou, contento de estar alí cando aconteceu, mentres dous homes do Fundo escarbaban nos selos, marteleaban nos ladrillos con estalagmitas que arrincaran do chan da cova, tirando abaixo o pó e as rochas e os sedimentos con igual fervor. El non fixo intención de participar, cheo de fantasías do que atoparían ao outro lado e preparándo-se para o que dirían cando volveran á nave.

Todo o que atoparon foi ruínas e estancamento, silenzo e morte – unha venda de terra afogada de cinza que se estendía alén da súa recén feita saída no ladrillo. Nubes de pó sopraban polo que fora unha vila, inzándo columnas de fume de edifícios derrubados, e formando montóns de lixo.

Os dous homes que botaran abaixo o muro saíron ao pó, buscando vida, provisións, ou sinais do que acontecera. Após dunha ou dúas horas, á luz dunha feble luz do sol, os outros membros da equipa marcharon tamén. Pete ficou: daría as novas á nave, diría-llo.

Así que observou e agardou até que o sol morreu cun salvaxe vermello e o frío do serán apareceu. No escuro baleiro, coidou escoitar sóns ao lonxe, baixos asubíos sinuosos das profundidades da história. As nubes de cinza semellaron agochar figuras pantasmais, pero cando desaparecían revelaban só un edifício derrubado, un enferruxado e inútil anaco de metal, ou nada en absoluto. Deu-lle un calofrío e regresou ao lugar de descanso da nave, só.

Cando volveu, preguntáron-lle. Por que volveu só? Onde estaba a súa equipa? Que pasara no tempo que estivera nas cavernas? El só sacodiu a cabeza, chea de pena, e pasou deles.

 

#

 

“Os segredos da neve?”

“Si, capitán Seong. Nada de por que estamos aqui, quen era a primeira xente ou que propósito agardaban acadar. Senón todos os segredos dos sistemas da nave, todo o que precisamos para prolongar a ilusión”.

“E debemos facer isto ainda que xa atopaches unha saída?”

“Veña comigo, capitán. Veña comigo e o entererá. Esperanza, propósito, sinificado, felicidade dalgún tipo… o que tivemos nos anos pasados foi infinitamente, incríbelmente millor có que nos agarda fóra”.

 

#

 

Levou-lle pouco convencer ao capitán Seong unha vez que mirou a desolación que xacía alén das cavernas. El e Pete deron uns poucos pasos outeiro abaixo até que a cinza comezou a os afogar, fríos e acres dedos baixando polas gorxas. Escoitaron os sóns, viron cousas que non estaban alí. O capitán Seong xurou que sentiu que algo lle tocaba o ombro, ainda que Pete estaba só a trinta centímetros del e non viu ren agás cinza. Volveron, non fora ser que perderan a entrada de vista: a Terra non tiña ren para eles e se o tiña estaban aterrorizados diso.

Dentro da boca da cova, os outros oficiais agardaban. Cun movemento da cabeza do capitán Seong, comezaron a reconstruír o muro, traballando en silenzo. De camiño de volta á nave, arrincaron as tiras guía. Nos días que seguiron, mentres as equipas do Fundo arrincaban as outras tiras, eliminando todas as pegadas que apuntaban á súa nave, Pete e os oficiais entre eles reiniciaron os sistemas da nave.

Cando todo estivo completo, selaron as portas da caverna e pecharon a nave unha vez mais. A viaxe da nave era unha mentira, pero era unha cunha promesa – unha promesa que pasarían ás seguintes xeracións.

 

#

 

Pete rematou de transcribir a derradeira das gravacións da espalladura e a volta atrás, estalando os cotenos. Era o xusto, pensou, que completara o seu traballo coma Arquiveiro antes de traizoa-lo. A súa xeración gardaría poucas gravacións, e non conservaría ningunha delas.

Levantou o papel do escritório e o meteu no libro que sostiña, atrás dos outros dous conxuntos de papéis, logo camiñou con el dende os estantes, saudando aos dous oficiais que estaban á entrada con videocámaras e fachos.

Á porta, parou para mirar. Unha derradeira vez, un derradeiro acontecemento: o lume que limparía todo o que gravaran, toda a súa história e coñecementos. Non sentiu pena pola destrución das súas lendas e soños, os seus pasados e os seus futuros.

Após dun rato, puxo o libro firmemente baixo o brazo, deu-se a volta e entrou no ascensor exprés e ás ricas e verdes pradeiras do Fundo. Tras del, as lapas de lume lambían todo agás o estante dos primeiros anos, xa hai moito tempo baleiro.

 

FIN