Unha pinga de framboesa

0
1057

Espertei de súpeto. Nun intre estaba aínda a soñar o soño das augas, nadando dentro e fóra do espertar coma un peixe indolente, e logo desúpeto estaba no leito do lago, consciente do sabor da terra, o tacto das duras pedras e a coxegante brisa. O corpo rodando, sabores, cheiros atacándo-me… e a dór.

O batuxo do pesado corpo ainda formaba ondas na miña superfície. Puiden sentir como os contornos se debuxaban en min: era un home grande, cos ollos abertos. Pestaneaba e miraba para min. Estou seguro de que el tamén me viu.

Con el chegou o espertar, e tamén a dór. Os seus sentimentos eran amargos, coma ácido, e eu tremín á súa vista, coma se o vento que precede á choiva soprara sobre min.

Marcha, díxen-lle, e alporicei-me. Debeu chimpar dende un dos acantilados da práia, pero eu non podía mirar ao redor para ver se había outros tamén preto que o sacaran, porque o azul do ceo, as coroas amarelas polo sol das árbores desúpeto feríron-me os ollos, agora aínda mais ca nunca antes. Mareéi-me, pero se cadra iso tamén era por mor do home.

Immenso amor, inmensa dór, tan grande que non podía atura-la. Eu quería sair da cama, fuxir. Estaba alerta, sen entender e furiosa. Todas as pingas do meu corpo protestaban contra o espertar, pero as imaxes, os sóns e as lembranzas espallában-se dentro de min e facían-me cóxegas por todas as partes do corpo.

Tentei recluír-me del, mentres se afundía amodo cara ao abismo. Cando quixen bota-lo enriba, nadou unhas brazadas mais abaixo, e infundiu-me con escintilantes burbullas de lembranzas: unha imaxe dunha rúa, onde corre coa man quente dalguén na súa man. Unha habitación, chea de pesado fume verde. Suxeitando, caendo. Un bico no borde do abismo. Un mechón de pelo solto, sen face e sen corpo, só unha espiral loira, fermosa coma o solpor do inverno.

Con cada burbulla abrasadora eu espertaba mais e mais, e algo se axitaba dentro de min que non debería estar alí, nin entre o peixe profundo na lama nin na superfície frotante. Algo que só ficaba claro coa dór apuñaladora.

Por que? Preguntei-lle, e mirei nos seus ollos totalmente abertos. Por que amontoas a túa carga sobre min?

Tiña os ollos azuis e tristes; a morte xa o estaba a convocar.

Espertou-me. Non importa con que, pero espertou-me, e contra iso eu non podía facer ren.

A tristura tremía-me na face; non a miña, pero nombergantes agora miña.

Estoupei, agarrei-no polos ombros e comecei a tirar del para enriba. Souben que o mataría se non-o salvaba.

Antes nunca sentira mágoa polos paxaros, nunca pola pequena e fría vida dos peixes, a inmensa cantidade de insectos. Non sentía mágoa por esa rapaza que se afogou en min hai moitos anos… pero isto era diferente. El fixera algo comigo.

Arroxei-no na beira, e reptei canda el. Pechou os ollos.

A dór abrasadora desapareceu, pero trouxera comigo o feble palpexar.

Mirei para el. Ambos estabamos a arquexar. Mirei atrás no meu ser lago e púxen-me en pé. O corpo, formado pola lembranza da rapaza morta hai tanto, obedeceu-me. Foi algo raro estar fóra de min mesmo, mirando atrás na superfície de espello que só tocaba o vento de camiño aos bosques. Non recordo como me puxen de pé na beira cando me dividín en dous.

Dentro de min o auga batexaba silandeira e iso acougoume. Ainda era eu.

O home tusía coma se afogara, co pelo loiro pegado á fronte. Vin o medo nos seus ollos e axiña inclinei-me sobre el, probei os seus beizos e aspirei o auga na miña boca. Cando se misturou comigo, dentro de min, as imaxes atacáron-me de novo. Unha rapaza con lubas brancas na cama. Unha praza, o reloxo alí enriba, con pouca xente marteleando nel. Logo unha face chorosa, a sensación daguén apuñándo-me, onde non hai ferida. Afogar onde non hai lago. Baleiro.

“Por que chimpaches?”

“Por que me sacaches?” preguntou con voz rouca, e logo sentou e mirou para si mesmo. Semellaba zoupón, agocho e pingando alí.

Semellan tan gráciles cando están aínda no auga, pensei. Fóra dela, esquecen como mover-se.

“Vas pillar un resfriado”, dixo após dunha rápida ollada para min. “Deixei o abrigo nalgures por aquí ao redor”. Púxo-se en pé, escurriu-se a camisa e dirixiu-se cara ás árbores. O seu abrigo penduraba alí nunha delas, ben colgado. Eu observei o lago até que el volveu. A superfície escintilaba e unha nova sensación sacodiu-me.

“Bonito, non crés?” preguntei, observando o xogo das ondas.

El parou atrás de min.

“Si, moi bonito”. Colocou-me o abrigo nos ombros e axudou-me a poñe-lo. Estaba quente, agradábelmente suave.

Mirei para el.

“Son Gabó” dixo. “Grazas”.

“Eu… “ mirei para o lago, e relembrei á rapaza, e os sóns que escoitara nos soños. Pasos, berros, pedras xogando a patos e dragóns… “Son Tünde“.

Unha vez atopei o nome, foi mais doado. Volvin-me para el.

“Por que chimpaches?” preguntei de novo.

“Prefiro non cho dicir”

“Tamén é asunto meu”, dixen, e quixen continuar: ti espertáches-me, pero daquela el asentiu con face tensa.

“Coido que levas razón, porque ti me sacaches”

Camiñou á beira e eu senguín-no. A terra estaba lamenta onde eu lambera.

“Estiven aquí hai dous anos con miña muller. Aquí pedin-lle que casara comigo”

Había algo na súa voz que me facía batexar por dentro, posibelmente a ácida lembranza da dór. Tiña os ollos vermellos polo auga, e miraba ao lonxe. Nombergantes, estou seguro de que el era consciente da miña presáncia. Mesmo ainda que se perdera no pasado, mesmo ainda que fuxiera da morte, sabía que eu estaba alí.

Só os seres humáns poden facer isto. Nós os lagos, montañas, esquecemos todo o que non está presente, todo se converte nun soño, unha sensación de paso. Lixeira e sen persoaxes. Pero estar alí, ser consciente, só os seres humáns poden facer iso.

“Estabamos aquí na práia”, non dixo mais, e mesmo ainda que a súa memória non entrou en min, puiden ver á rapaza loira entre as árbores. E logo el continuou: “Hoxe é o aniversário. Ela marchou con outro tipo hai dúas semanas”.

Desúpeto encolleu-se. Tremía coma se fora batido por un trebón, e eu tiven que abraza-lo, ser a cama das súas ondas. Eserei, sosirei, e a miña auga verteu-se. Cando sequei a face, as súas bágoas mancharon os meus beizos dende as miñas mans. As súas eran salgadas.

“Sínto-o”, dixo, e logo sorriu. “Sínto-o, importaría-che por favor dar-me o meu pano? Hai un seco no meu abrigo”.

Ao cabo foi el quen o sacou, porque eu non din atopada a abertura do peto. Sonou-se o narís, logo matinou algo e púxo-o de volta.

“Sínto-o moito”, dixo, e logo mirou para min. Xa cando estaba a frotar en min, e as burbullas brancas o rodeaban, xa eu coidei que podía ver-me. Mesmo agora seica viu o meu auténtico ser. “Non sei o que pensas diso”

“Non estou anoxada se é iso o que estás a pensar. Espertáches-me, pero xa non estou anoxada por iso”

“Eu tampouco estou anoxado contigo por me sacares fóra”

“Ti non querías morrer realmente”, dixen desúpeto, e pechei os ollos. As imaxes nadaron a través da superfície interior das miñas pálpebras, coma peixes. “Bóta-la de menos, e ninguén a pode sustituír, pero realmente non queres morrer. Realmente é tan… definitivo”

O riso incrédulo ficou pegado nel.

“Quen es?” preguntou.

“O lago”

“O lago?”

Fixen que a pel dos meus brazos fixese ondas. O sorriso sarcástico ficou conxeado nos seus beizos.

“Por favor fai-no de novo!” pediu bruscamente.

Unha onda percorreu-me. Puido ver como o meu corpo se volvía transparente, coma unha columna de auga baixo o abrigo.

“Todo isto por suposto non pdoe ser real”, dixo el. Eu mirei-no calma, e agardei.

Gabó recobrou a compostura por fin. “Pensei que unha conmoción abondaba por un día. Por favor explíca-mo!”

Díxen-lle o que vira. El encheu os detalles, tartexando e chimpando entre as lembranzas. A súa voz era cálida cando falaba, mesmo ainda que eu sabía que falar era doloroso para el. As lembranzas eran coma burbullas: el mesmo as sacaba, para poder afundir-se na fría incosciéncia.

Mentre contaba a história, mentres intercambiábamos as súas lembranzas entre nós, amodo tentei imaxinar a muller á que botaba de menos. Ela só estaba presente na súa voz, nas imaxes relostrantes, e eu non puiden comprender. Se cadra isto era porque ela non era a que tentara aforgar-se en min, senón Gabó. A el eu entendin-no: a súa dór era coma decembro, cando as lembrabzas da calidez do outono están ainda frescas, pero a primavera está aínda tan lonxe que só a auséncia está presente. Mesmo a esperanza agócha-se na lama, coma os peixes.

Mentres estabamso alí na práia, caeu a tardiña. Ao cabo el ficou silandeiro. Durante moito tempo eu só escoitei os palpexos do seu corazón, e nin el nin eu coidamos ou sentimos que necesitaramos falar.

Cando el por fin falou, sentiu-se coma se só fora o vento do serán o que falara.

“Ámo-a moitísimo”

“Podo senti-lo”

“Teño que marchar”

Colleu o seu abrigo.

“Non-o precisas realmente, nonsí?” preguntou. “O abrigo, refíro-me”

Sacodín a cabeza.

“Agora o que? Déixo-te aquí?”

“Podo deixar-te ir?” repliquei, e sorrín.

“Non descougues. Non hai mais lagos de camiño a casa”

Pasei algún tempo mirándo-lle as costas mentres marchaba, e logo mergullei-me de novo no lago, e misturei-me comigo mesma, afundíndo-me no profundo soño das augas.

 

*

 

En canto puxo a súa man no auga, espertei. Recoñecín o seu tacto, a dór aguda, e xurdín das augas. Ás veces agardaba un pouco, para face-lo agardar por min, pero sempre aparecía antes de que se puidera aburrir esperando por min.

Traía cheiros non familiares con el. Sempre había un libro no seu peto. Normalmente lía-o no tren, até que chegaba ao bosque. O seu abrigo estaba cheo de contos, coma el. El sempre falaba primeiro dos contos das outras persoas, pero logo inevitábelmente pasaba ás súas.

O meu auga fíxo-se mais e mais salgada a medida que as súas bágoas se misturaban con ela, ainda que el choraba menos e menos, e falaba mais raramente de Anna estes días. Ás veces camiñábamos polo bosque, pero a meioría do nodo tempo pasábamo-lo sentados na práia. Se comezaba a chover, eu misturába-me de volta co lago, porque era moi difícil manter a forma, e continuaba conversando con el dende alí.

Isto era diferente de durmir o soño dos lagos. Coma se eu convertéra-me no meu auténtico ser. Os cheiros, as córes eran afiadas e escintilantes, e estou segura de que non sería capaz de soñar a Gabó. Ás veces relembraba na superfície o que vira, e mirábamos o vóo dos paxaros negros de novo. A soas, decote repetía como o sacara do auga.

Laiába-me de non relembra-los, cando estiveran na miña práia: Gabó poñendo o anel no seu dedo, e logo bicándo-se. Eu gostaría de amosar-llo, pero daquela eu non sabía quen era, e os seres humáns eran só lixeiros ou pesados pasos nos verdes e rápidamente esvaecentes sóns entre as árboresw do bosque.

Xa fora con ódio ou con ira falando de Anna, estou segura de que el sería feliz con isto: como os vin eu.

Mesmo eu non-o sei. Eu durmía daquela.

 

*

 

Un día pedín-lle que me levara á vila. Eu tiña medo e expectación por este mundo que até daquela só experimentara nas lembranzas dunha rapaza morta, coma imaxes enredadas. Pero sentín que tiña que saber; non podía saber só polas súas palabras. Non abondaba.

Cando o tren deixou a estación no bosque, Gabó tocou-me o xeonllo tranquilizadoramente.

“Estás segura?”

“Gostaría ver onde vives”

Falamos tanto que non me decatei de como o bosque adelgazaba mais e mais tras da xanela, como o escenário facía-se mais aburrido e gris a cada minuto. Gabó falou sobre o verán, os cazadores de pazaros, con quen se axuntaba decote, a sensación de cando podía soster na man un feixe de plumas cun palpexar do corazón. Fixo chistes, puxo os brazos ao redor de min para que non mirara as casas, pero eu fuxin dos seus brazos e mirei fóra.

As casas eran grandes e sen cór, os alcóns só coma fungos nos troncos das árbores. A cidade era non familiar e fria, en absoluto coma nas lembranzas sacadas da rapaza afogada. Coidei que podería atura-lo, pero era mais grande, mais gris do que eu imaxinara.

Tremín.

“Veña, levarei-te nalgures onde poidas sentir-te mellor”, dixo Gabó.

Levou-me a unha pequena casa de té. Había cadros nas paredes: lagos e montañas, durmindo e soñando fermosos soños.

“Eu vivo enfrente”, apuntou ao outro lado da praza, a treavés da fiestra, a un bloco gris e marrón de casas. “Gósta-me este lugar”

Non preguntei se adoitaba visitar este lugar con Anna.

“Mira!” amosou-me un pequeno cartón co menú, pero eu devolvín-llo. Eu non sabía lér. “Sínto-o”, dixo. “Esquecín. Ás veces esquezo que ti podes ser algo mais ca …”

“Un ser humán?” repliquei sorrindo. “Ás veces mesmo eu esquezo. Ás veces o lago é o soño, e non ao revés”

“Espera, elixirei ún para ti… o Soño da Terra”. Mirou para min. “Non, ao cabo vas-te converter nun feixe de lama”

“Batuxarei-te”, ameacei-no, e batuxei-no cun par de pingas no seu narís de min mesma.

“Mate. Hmm… Hoxe es a miña compañeira, e mañán a loira de grandes peitos. Alas ou Ventos? Herba de Vento relaxante no canto de té diurético?”

“Dá-ma!” estirei-me para coller o cartonciño co menú.

El afastou-se e riu-se de min, co corpo enteiro tremendo.

“Pero cariño, se non sabes lér!” riu. Era verdade, e mesmo que estaba avergoñada, tiven que rir con el.

“Non importa”, dixen, e saquei-lle o cartón das mans, e apuntei aleatoriamente a unha das liñas.

Cando mirou para ela, sorriu quentemente.

“Sabes o que é?”

Sacodín a cabeza.

“Cháma-se Paseio no Bosque”. Colleu-me as mans un momento. “Tes as mans frías”

“É outono”, dixen. “Cando chegue o inverno, conxearei-me”

Sempre tiña que lle relembrar que eu non era un auténtico ser humán. El sempre esquecía, eu temía tamén esquecer. Eu levaba xa moito tempo esperta, sabía demasiado sobre el. Ás veces mesmo conservaba a miña forma humán no lago, frotando, e co pelo espallado sobre o auga, miraba o ceo.

O té chegou. Esta era a primeira bebida humán que eu probaba. Os sabores da framboesa e da freixa silvestre frotaban no meu corpo. Estaba quente, o grolo que tomara quencía-me coma un pequeno ráio de sol.

“Estás a envermellecer”, dixo Gabó silandeiro.

“É o té”

Bebín a teteira enteira, quente a ferver, coma facían eles, e disfroitei da calor espallándo-se dentro de min.

“Veño de beber ráios de sol”

“Ven!” dixo decontado, e colleu o seu abrigo.

Pagou, e logo saímos á rúa.

“Onde imos?”

“Dixeches que querías ver onde vivo. Se non che importa”

Atravesamos a praza. Estabamos a médio camiño, cando comezou a chover lixeiramente. As pingas misturáron-se en min, desaparecendo cando me tocaban. Acelerei o paso.

Estaba a se facer mais forte e desúpeto tiven medo. O auga diluíu-me, comezou a facer ondas dentro de min. Sentín que chamaba por min.

“Gabó… vou desfacer-me…” susurrei. Pingas no pelo, nos brazos, xa non podía sentir os meus límites. Quería tragar o auga, para me poder misturar nalgo mais grande. Unha onda percorreu-me baixo a roupa.

“O que vai mal?” preguntou, asustado.

“Axiña!” O auga non familiar quería saír de dentro de min, pero eu era demasiado pequena para abrir unha represa.

Disolveu o meu contorno.

Gabó colleu-me e subiu-me ao seu piso.

Lembro vagamente que atravesamos portas pechadas, e que estabamos alí xa no estreito salón. Gabó suxeitou-me fortemente co brazo. Nunca puiden avaliar a súa forza, case sempre rachába-me ao se mergullar. Agora eu aguantaba isto.

Case empurrou-me dentro do baño. Eu entrompiquei-me, e caín na bañeira e perdín a miña forma.

“Ceo santo!” escoitei a voz de Gabó, e sentín que algo me empurraba cara abaixo. A escuridade tiraba de min e abría a súa fenda.

A man de Gabó entrou en min procurando algo e escoitei un pop, e a forza deixou de tirar de min para abaixo. Perdera un grande anaco de min, pero a eséncia estaba aínda alí. Eu podía encher iso.

“Tünde!” berrou por riba de min, coas dúas mans revolvéndo-me dentro. El non vía que eu aínda estaba alí.

Cando me erguín da bañeira, el tirou de min con forza. Estaba a me presionar brutalmente, pero na outra beira, eu coidei que a razón pola que me suxeitaba tan forte era porque tiña medo de que eu tamén desaparecera.

“Estou aquí. Podes acougar… estou aquí”, dixo ún de nós.

 

*

 

Convertín-me no seu lago. Non estaba segura de que el souber. Coido que si, pero nunca mo dixo, e mesmo tentou ignora-lo, porque aínda que el dependía doutra xente, non podía aturar que alguén dependera del.

E eu mantiven a boca calada; se había algo no que eu fora realmente boa, era niso.

Tentei ficar esperta todo o que puiden mesmo sen el, para poder contar contos sobre bosques, excursionistas e os paxaros. As montañas, coroadas por árbores, eran nosas, o aire fresco tamén. A cidade e a outra xente se perderan na distáncia. Só isto era noso.

Eu non lle dixen como é manter-se esperta, o que sinificaba a súa lembranza, a súa voz e mais a súa persoa. O que é fitar o ceo na noite chea de estrelas ou a mañán a soas coa brétema, cando os mouchos aturuxan e os paxaros carpinteiros picotean ao lonxe. Non lle dixen o que é agardar e observar, asustada, como o sol repta no ceo mais baixo cada día. Non lle dixen o que é estar esperta entre as montañas que durmen.

Tampouco lle dixen o que é estar viva, camiñar canda el, sostendo a súa man, ou estar nos seus brazos, até que deixas de tremer.

Non falamos de moitas cousas, alomenos non con verbas. Pero coido que ficar o ún xunto ao outro, cheos do arrecendo do outro, é tanto coma falar.

 

*

 

As follas xa caíran, e levou-me moito esforzo saír da cama, chea de maniotas. Gabó tiña que me soster moito tempo baixo o abrigo, para que eu poidera facer-me líquida e tépeda de novo.

A lama da estrada fora levantada polos jeeps dos gardabosques, había montóns de troncos de faias grises as beiras do outeiro. Escalamo-los e sostivemo-nos o un ao outro para non caír.

“Pedín-lle a Anna que me devolvese a chave”, dixo Gabó no cúmio do montón de madeira, mentres os seus dedos sempre quentes sostiñan os meus. A súa voz era do tipo de “non me peta”, pero eu non crin que fose o mesmo por dentro.

“O que sinifica iso?”

“Ímo-nos divorciar”

Mirámo-nos aos ollos.

“Sínto-o”, dixen, e aínda que non sabía exactamente o que sinificaba, puiden sentir que tiña importáncia pola súa ollada. Tiña uns ollos fermosos, case da miña cór un día de verán.

“Sei-no, ruliña”

Ficamos en silenzo un rato, e continuamos adiante pola estrada do bosque.

“Sería moi bonito se falases de ti mesma ás veces”, dixo desúpeto.

“Do que debería falar eu?” repliquei.

“Calquera cousa”

Chegamos ao alto do outeiro, a vixía de madeira.

“O que debería dicir-te? Como é soñar? Non son consciente de nada nese tempo, o só só me chega dende lonxe. Os peixes nadan dentro de min. No verán teño patos. Podo sentir cando comen, voan, se mergullan, cando levan aos seus patiños ao lago por primera vez…” Non mirei atrás pero seguín subindo os chanzos. “Milleiros morren dentro de min cada verán. Milleiros nacen.” Fiquei en silenzo, e Gabó abrazou-me dende atrás. “Cando soño, non son consciente de ren. Non esperto. Só son. Cada vida é unha pequena onda na superfície que a atravesa e desaparece na práia. Agora, nombergantes, todo mudou. Os lagos normalmente non pensan no que lle acontece aos peixes. Non adoitan espertar. Non saben realmente ren sobre a morte, ou o sofrimento, ou sobre o amor. Non saben ren”. Eu estaba a tremer.

“Fun eu, nonsí?” preguntou en voz baixa. “Eu cambiei-te”

Mirei ao lonxe no bosque espido, e o ceo azul, onde as nubes se enrolaban coma gasa.

Eu quería falar sobre o que era realmente importante.

“Gósta-me cando falas de ti mesmo”, dixen ao cabo. “Tes unha chea de amigos, todos interesantes”

“Ti es a mais importante de todos”

“E ti es o ser mais importantes para min. Non sei por que, pero e-lo. De non ser, non me deras espertado”.

“Daquela non me coñecías” Inclinou-se sobre os cóbados na barandilla canda min e logo afastou-se. “A necesidade sempre está aí, de chimpar ao baleiro”, dixo cunha voz baixa e aterrorizada na súa voz.

Mirei abaixo, pero só puiden ver as follas caídas.

“É iso polo que chimpaches dentro de min?”

“Non, por ti caín”, riu.

Fíxen-lles cóxegas até que riu ben forte.

“Pero en realidade… por que?”

“Semellaba unha boa ideia. O lago estaba realmente encantador… ti estabas encantadora. E xa sabes, hai veces nas que un home se rende, mesmo se logo pode arrepentir-se. Sínto-o. Debeches pensar que son un parvo”

“Non. Estaba alporizada. Nombergantes, non pensei que foses parvo. Non é a dór o que é patético”

“Daquela o que?”

“Aquel quen o causa”, dixen.

Gabó non dixo nin unha verba. Falou cun silenzoso sospiro na miña caluga.

 

*

 

Só podía lembrar que eu vira un soño baixo o xeo. Esta vez non foran os pensamentos dos peixes aburridos que nadaban lacazáns dentro de min; puiden sentir a quente man de Gabó. Eu durmía pacíficamente baixo o manto de xeo, os pensamentos quencían-me.

Logo o xeo comezou a se rachar en primavera. Eu estaba tumbada na miña cama, entrando e saíndo do soño comas fixera durante séculos, agardando a Gabó.

Á penas puiden sentir a súa chamada. Cando meteu un pé dentro de min, a vella dór só era unha sombra, un lonxano palpexar, e tiven problemas para espertar.

“Pensei que non virías”, Gabó abrazou-me forte e preto del.

“Sempre veño cando chamas por min”

“O outro día non viñeches”

Dentro de min debeu ficar unha espiña de xeo porque sentín frío. Que non espertara por Gabó?

“Era inverno”

“Pero xa non había xeo”. Asustou-me; Sentín-me desintegrar na práia.

Sentamos no noso tronco favorito na práia.

“Fála-me!” dixen, e estaba tensa.

E Gabó falou. Sobre a família separada no nadal, a cama baleira, a negra soidade, sobre o feito de que me botara de menos. Sostiña a miña man todo otempo, e comecei a me sentir coma no outono. O longo soño rachou-se en anacos.

Gabó falou-me de libros, poemas – unha vez dixo que escribiría ún sobre min tamén, pero ao final non fixo ren, – sobre a mesa dos paxaros na dos seus pais.

E logo co mesmo tón de voz de cando falaba dos pardais, continuou:

“Tamén coñecín unha rapaza”

Sorrín, porque era primavera, e porque non había ren mais que eu puidese facer.

“Realmente entendémo-nos. Temos moito en común. Cando rimos, somos os únicos que existen. Podes entender iso?”

Mirei para el. Estaba feliz e triste ao mesmo tempo.

“Só son un lago. Pero mesmo eu podo entender iso”

“É moi bó que por fin non estea só”. Na súa voz o abraio ainda vibraba polo sentimento de atopar a alguén.

“Estou contenta”, dixen, e realmente o sentía.

Pero aina había tristura entre os dous, unha peculiar fenda que está presente principalmente cando estás con alguén a quen de verdade botas de menos. Eu son un lago, e el é un ser humán. É así de simples.

 

*

 

Cando o vin outra vez, non estaba só. Unha rapaza delgada, de pelo negro, estaba con el na práia. A man de Gabó espertou-me do soño, pero non saín da cama; fiquei silandeira no leito de rocha.

“Está fría o auga?” preguntou a rapaza. Tiña unha voz bonita.

“Non moito”, replicou Gabó, e susurrou para min. “Estás aí?”

Só forméi a miña face por el.

“Si, estou aquí. Podo ver-te”, mirei por riba dos seus ombros. “Podo ve-la a ela”

“Non queres saír?”

Mirei no profundo dos seus ollos.

“Realmente non queres ver-me aí fóra”

Fixo un aceno tal que sentín mágoa por el.

“Escoita! Eu son o teu lago. Sempre… Pero agora, vovle con ela …” reflectín-me por riba e mirei as ondas a medida que se achegaban á beira. “Despois diso, volve á práia e bíca-a!”

“O que?”

“O que estás a musitar?” preguntou a rapaza rindo, e se achegou.

“Bíca-a!” dixen, decidida, e desaparecín.

Gabó endereitou-se. Non foi nin sequera pola súa elección, foi a rapaza a que o abrazou a el antes. Eu vixiaba dende o leiro e fixen que as luces escintilasen por eles. Estaban fermosos xuntos.

Gabó saiu do abrazo un pouco tenso, e logo cunha ollada para min, comezou a levar á rapaza ao bosque. Volverei, prometeu cos ollos.

“Pórta-te ben”, eu mergullei-me tras del en silenzo. Non estou segura de que o escoitase.

Agardei até que marcharon, e logo frotei relaxada e lambín a beira onde viñan de estar.

Sei que Gabó volverá un día con ou sen a rapaza, e que porá a man no auga para me espertar. Coido que eu durmirei. Non por vinganza nin ira. O feito é que a dór non é grande abondo coma para me erguer.

Pero farei un esforzo. Gostaría ser consciente tanto coma sexa posíbel, observar as montañas, as nubes que rodan no ceo. Será bó escoitar aos mouchos, ainda que o bosque estea soíño.

E eu gostaría moitísimo se viñera a me visitar de novo. Agora sei demasiado para simplemente afundir-me de volta no soño. Gostaría-me se Gabó volvera mirar dentro de min, coma cando se mergullou, e ve-los na práia.

Eu ficarei aquí moito mais tempo cá rapaza, ou Gabó, ou mesmo as árbores.

Os lagos non saben de morte, dór, ou amor. Pero dentro de min, circulan un par de pingas de bágoas e sabor de framboesa. Iso é o que podo sentir. Iso é o que sei.

 

 

FIN

Tradución ao inglés por Noémi Szelényi