Os gatos de Ulthar

0
272

ulthar1Disque en Ulthar, unha aldea situada alén do rio Skai, ninguén pode matar un só gato; cousa que acredito firmemente cando contemplo o que teño ronroneando perante o lume. Pois o gato é enigmático, e está familiarizado coas cousas estrañas que os homes non poden ver. É a alma do antigo Exipto, e depositário das lendas das cidades esquecidas de Meroe e Ophir. É parente dos señores da selva, e herdeiro dos segredos da vella e sinistra África. A Efíxie é a sua curmá, e lembra o que ela esqueceu.

En Ulthar, antes de que os seus deputados proibisen matar gatos, vivían un vello campesiño e a súa esposa que desfrutaban poñendo trampas aos gatos do vecindário para os mataren. Non sei por que o facian; hai quen detesta os maullidos pola noite, e non lles gosta que os gatos anden furtivamente por pátios e xardíns ao anoitecer. Sexa cal for o motivo, este vello matrimónio gozaba atrapando e matando todo gato que se achegaba á sua casucha miserábel; e polo que se ouvia despois na noite, moitos dos lugareños suspeitaban que tiñan un modo de os mataren do mais singular. Nembergantes, non falaban disto co vello matrimónio, debido á habitual expresión dos seus rostos enrugados, e a que a sua choza era moi pequena e estaba agocha e escurecida baixo uns umeiros corpulentos, no fondo dun pátio abandoado. En verdade, ainda que os donos dos gatos odiaban a estes vellos, temíanos ainda mais; e en vez de tacha-los de brutais asasinos, limitaban-se a coidar que ningún dos seus adorados gatos se aproximara á afastada casucha agocha baixo as árbores sombrías. Cando por un descuido inevitábel se perdia algún, e se ouvian os maullidos pola noite, o seu dono choraba con impoténcia, ou se consolaba dando grazas ao Destino por non ter sido ún dos seus fillos o desaparecido deste modo. Pois a xente de Ulthar era simples, e non sabia de onde viñeran os gatos ao princípio.

Un dia entrou polas estreitas e lastradas ruas de Ulthar unha caravana de estraños vagamundos que procedian do sul. Eran trotamundos atezados, distintos daquelas xentes ambulantes que pasaban pola aldea duas veces ao ano. Dicían a boaventura en troques de prata nas prazas, e mercaban ledos abalórios aos mercaderes. Ninguén sabía de que país viñan estes vagamundos; pero observaron que eran dados a rezar estrañas pregárias, e que ás beiras dos seus carromatos levaban pintadas estrañas figuras con corpo humano e cabeza de gato, de falcón, de león ou de carneiro. E o xefe da caravana levaba un tocado con dous cornos e un curioso disco entremédias.

Ía nesta singular caravana un neno que non tiña pai nin nai, senón só un gatiño pequeno e preto ao que coidaba. A peste non fora amábel con el, ainda que lle deixara este ser deminuto e peludo que docificaba a sua dór; cando se é moi novo, ún pode atopar grande acougo nas vivarachas trastadas dun gatiño negro. Así, o neno a quen as atezadas xentes chamaban Menes sorría cada vez máis, e choraba cada vez menos, cando se sentaba a xogar co seu gracioso gatiño nas escadas dun carromato decorado de singular maneira.

ulthar2Á mañá do terceiro día de estáncia en Ulthar, Menes non puido atopar ao seu gatiño; ao ver-lle saloucando na praza, os lugareños falaron-lle da vella e da súa esposa, e do que se ouvia pola noite. Ao escoitar todo aquilo, os seus saloucos deron paso á reflexión, e finalmente á pregária. Estendeu os brazos cara ao sol e rezou nunha língua que os lugareños non entenderon; ainda que non puxeron moito empeño en entender, xa que lles acaparaban a atenzón o ceo e as formas curiosas que adoptaban as nubes. Era moi estraño, pero tan axiña coma o neno rematou a sua oración, semellaron formar-se no alto as figuras brumosas e escuras duns seres exóticos, creaturas híbridas coroadas cos cornos e o disco entremédias. A Natureza está chea de tales ilusións para suxestionar a quen son imaxinativos.

Esa noite, os trotamundos foron-se de Ulthar, e non se lles volveu ver. E os habitantes sentiron-se consternados ao se decataren de que non habia un só gato en toda a aldea. De cada ún dos lares desaparecera o gato familiar; os grandes e os pequenos, os negros, os grises, os riscados, os amarelos e os brancos. O vello Kranon, que era o burgomestre, xurou que foran as xentes atezadas quen llos levaran en vinganza pola morte do gatiño de Menes; e maldiciu á caravana e ao neno. Pero Nith, o fraco notário, declarou que o vello campesiño e a sua esposa eran mais suspeitosas ainda, xa que o seu ódio aos gatos era coñecido por todos, e mais atrevido cada vez. Nembergantes, ninguén se atreveu a acusar ao sinistro matrimónio, ainda cando o fillo do pousadeiro, o pequeno Atal, aseguraba ter visto a todos os gatos naquel pátio maldito, baixo as árbores, avanzando con paso medido, amodo e ceremoniosamente, e descrebendo un círculo ao redor da choza en fileira dedous, coma se executasen algun inaudito ritual. Os lugareños non sabian se acreditar no rapaz; e ainda que temian que o malvado matrimónio enfeitizase e exterminase a todos os gatos, preferían non se enfrentar co vello campesiño mentres non saíse do seu pátio tebroso e noxento.

Así que a aldea de Ulthar se deitou embargada pola ira e a impoténcia; e eis que ao acordar pola madrugada, cada gato volvera ao seu fogar respectivo! Os grandes, os pequenos, os negros, os grises, os riscados, os amarelos e os brancos; non faltaba ningún. Todos apareceran gordos e lustrosos, emitindo sonoros ronroneos de satisfación. Os cidadáns falaban marabillados do caso. O vello Kranon insistiu unha vez máis en que fora o povo atezado quen llos levara, posto que os gatos xamais volvían vivos da choza do vello matrimónio. Pero todos cadraron nunha cousa: que a negativa dos gatos a probar as suas respectivas racións de comida e o seu prato de leite era sumamente singular. E durante dous dias enteiros, os lustrosos e preguiceiros gatos de Ulthar non tocaron alimento algún, e se limitaron a dormitar xunto ao lume ou ao sol. Unha semana transcorreu, até que os lugareños observaron que non habia luz, pola noite, nas xanelas da choza oculta baixo as árbores. Entón, o fraco Nith comentou que ninguén vira ao vello nin á vella desde a noite en que desapareceran os gatos. Unha semana despois, o burgomestre decidiu vencer o seu temor e visitar a vivenda estrañamente silandeira; como era o seu deber, ainda que tivo o coidado de se facer acompañar por Shang o ferreiro e Thul o canteiro coma testemuñas. E cando botaron abaixo a fráxil porta non atoparon outra cousa ca dous esqueletes humanos limpos e mondos no chan de terra, e unha morea de cascudas que corrian polos recunchos escuros.

Moito falou-se despois entre os habitantes de Ulthar. Zath, o alguacil, deu longamente con Nith, o fraco notário; e Kranon e Shang e Thul foron abrumados a perguntas. Encanto ao pequeno Atal, o fillo do pousadeiro, foi interrogado a fondo, e deu-se-lle unha lambetada en recompensa. Falaron do vello campesiño e a súa muller, da caravana de atezados vagamundos, do pequeno Menes, do seu gatiño negro, da pregária de Menes e o troco do ceu, da acción dos gatos a noite en que se foi a caravana, asi como que atoparon mas tarde na choza que hai baixo as árbores sombrías do pátio noxento.

Ao cabo, os deputados aprobaron esa famosa lei de que falan os mercaderes en Hatheg, e da que falan os viaxeiros de Nir; a saber: que en Ulthar, ninguén pode matar un só gato.

(Tradución por Fran Morell)