O Médico

0
299

medico1John ollou o número que aparecia xunto á portiña de entrada. Os enferruxados díxitos de metal cadraban cos que tiña apontados, se se consideraba o nove desbocado e caído coma o seis da nota. Si, ése era o enderezo que lle indicaran por telefone. John avanzou con paso renqueante polo carreiro lastrado cara a entrada. Os escasos dez metros de lousas que lle separaban do acceso á mansión se adentraban nun mar de altos herballos.

Acodira de má vontade: os últimos dias sofrera unha forte dór nas pernas e na coluna, tan intensa que por momentos lle impedia camiñar. Pero a baixa médica que lle concederan podia ser anulada sen aviso e de forma irrevocábel: cando asinou o contrato coa ONG Mundo de Fame, en calidade de membro a soldo, sabía que podería atopar-se con esta situación. Unha cláusula ben clara rezaba en letra non exactamente pequena que se esixia del absoluta disposición. Absoluta. En troques diso, John cobraba un suculento e case desproporcionado plus mensual. Asi, a partir do intre no que deixou a sua empresa, convertera-se en médico auxiliar para o distrito de Arkham, sempre co móbil disposto. E, tendo en conta que o traballo lle caira literalmente do ceo, non podia queixar-se. Ainda lembraba a entrevista co representante da ONG, no seu agora xa arredado Vermont.

– O seu perfil é idóneo para poder traballar connosco, señor – dixera-lle aquel home cun frío sorriso. Ademais podemos informar-lle de que as análise e chequeos indican-nos que posue unha saúde de ferro. Non se arrepentirá de nos ter coñecido: daremos-lle un nova sentido á sua vida.

Nos dous meses que transcorreran desde aquela o móbil só soara unha vez, cando tivo que sandar a unha solitária anciana. Xamais estivera no bairro alto de Arkham, e a estrana arquitectura daquela mansión lle deixou desconcertado. Abrira-lle a porta un criado meio cego, a todas luces incapaz de coidar da sua señora ante unha emerxéncia. John surprendera-se pola decrepitude tanto da casa coma dos seus habitantes, creaturas enrrugadas e case tan enmohecidas coma os libros da colosal biblioteca onde a ferida lle esperaba. Xente dunha época anterior aferrándose á vida dentro dunha decrepita mansión. Fósiles.

A casa que agora visitaba sofria un abandono semellante ao daquela anciana; esta mansión e todas as demáis que vira desde a sua entrada en Innsmouth. A povoazón costeira era o mais semellante a unha aldea fantasma que nunca antes John mirara. As avenidas e rúas, suxas e cheas de montañas de follas secas, tiñan o asfalto (onde o había) estragado e cheo de socavons. As casas, na sua maior parte mansións de comezos do século XIX, proclamaban tempos de glória pretérita, agora convertida en horríbel e mofosa decadéncia. As fachadas perderan en múltiples zonas a pintura, dandolles un xeito leproso. A madeira ficara á intempérie, abandoada para que a fumidade salina do pret mar a corroera.

Innsmouth. Decenas de rumores, algúns sen dúbida disparatados, chegaran aos seus oidos desde que se trasladase a Arkham: ‘xente rara, perigosa, a de Innsmouth’, ‘millor non tomar o autobús da costa: é a sua liña, e son moi celosos de todo o seu’, ‘non gostan das visitas’. Antes de asinar o contrato, naquela escura secretaría fronte ao suxo Miskatonic, refereu-lle ao seu xefe todas aquelas faladurías. Éste contestou-lle cun sorriso estrano:

– Non há de ter medo de todo iso, xa que amosando o seu novo carné de Mundo de Fame non terá problemas.

John apalpou o carné no peto do seu pantalón, o seu salvoconduto en Innsmouth. No centro, sobre o seu nome e apelidos, á direita da sua sorrinte fotografia, habia un curioso debuxo. Representaba un globo do mundo rodeado dun estrano anelo de símbolos indescifrábeis; unha espécie de fitas esverdeadas xurdian desde detrás do círculo e apretaba a Terra con aparente desacougo.

Innsmouth. Avenida Marsh, número 276. Alí estaba. Deixou su maletín de médico no chan: o seu peso lle provocaba dorosos pinchazos no costado, aguilloadas que se propagaban da coluna ás pernas. Tocou o timbre, pero ningún són respondeu á pulsación. Estragado, sen dúbida. Unha aldaba coa forma da cabeza dun extrano polbo observába-o dende o centro da porta. Alomenos isto non necesitaba electricidade para funcionar, murmurou John, irritado. As pernas dolían-lle agora horrores. O curto paseo dende o coche até alí parecía ter-lle reavivado as dóres. Necesitaba aplicar-se un calmante. Máis tarde, unha vez rematara con esta emerxéncia. Agora debía cumprir co seu traballo. Propinou tres sonoros golpes co cefalópodo de bronce. Silenzo do outro lado da porta. Quizáis estean na planta superior. Calma. Pero a dór…

Mentres esperaba a que lle abrisen estudou o porche, claro exemplo da deixadez que reinaba na aldea: un desvencillado banco xacía feito anacos á esquerda, vítima da carcoma e a intempérie: as paredes perderan a pintura en enormes seccións, e os desconchóns deixaban a madeira ao ar para que lentamente se apodrecese; moitos dos listons foran substituídos con patente ineficiéncia, dando ao conxunto un xeito de parches moi pouco agrádabel á vista. Diversos utensílios mariñeiros colgaban, cheos de pó e suxwdade, aportando outra nota de tristura á casa.

Uns pasos soaron ao outro lado da porta. Ao mesmo tempo coidou oir un oubeo apagado: semellaba proceder do andar superior. John notou como os seus cabelos se ourizaban como escárpias. A cortina de ganchillo que cobria o cristal da porta descorreu-se, aparecendo un rosto sulcado de enrugas, de pele cetrina e enormes ollos saltons:

– É vosté o de Mundo de Fame?

John extraiu da sua carteira a acreditación. A face estudou o carné a través do cristal, e ao recoñecé-lo abriu moito mais ainda os ollos. Cun sorriso abriu-lle a porta: tiña unha boca mais ca enorme, e os seus beizos semellaban case inexistentes do finos que eran.

– Ah, vexo que vosté é o que agardabamos – dixo convidando-lle a pasar. Pola escada, por favor.

Non sen certa renuencia, John apañou o seu maletín e pasou ao recebedor. A atmosfera de dentro da casa resultaba sufocante e húmida. Os visillos trasnoitados que colgaban dos ventanais impedian o paso da luz, sumindo á casa nunha mesta penumbra. Seguindo as indicacións da anciá, John dirixiu-se á escada. Avanzaba con lentitude, ollando ao seu redor: se o xeito exterior da mansión deprimia a vista, o que se agochaba tras a fachada só podia calificar-se coma terríbel. Suxedade e abandono por todas partes. O pó acumulaba-se en mestas capas por todas partes: móbeis, lámpadas, cadros, chan. A pátina que cobria éste resultaba mais chocante ao comprobar a existéncia de carreiros ben visíbeis, rotas frecuentadas pola anciá no seu quefacer cotiá, e que contrastaba coa mais mesta e graxenta, alá por onde non camiñara quen sabe en cantos anos.

John xa estaba no andar superior. Perante el agardaban cinco portas pechadas.

– Onde…?

A muller respondeu ás súas costas, sinalando a unha trampiña:

– Enriba, alá é onde se lle require.

– Aí? Pero… iso é o faiado!

– Si, si: aí é, aí é.

John ollou desconcertado o rosto de papiro. Non habia dúbida posíbel: debia subir ao faiado.

Como para eliminar calquera duvida, outro laio resoou enriba da sua cabeza. A gorxa que o propuxera lle esperaba alén da trampiña.

John comezou a suar. Algo alá estarrecia-lle. Case semellaba estar inmerso nunha história de terror, das que se contan ao redor dunha fogueira nunha acampada de adolescentes.

– Abra, abra sen medo, non lle farán dano.

Descorreu o ferrollo con pulso tremoroso e deixou cair a portiña. Receoso, desenganchou a escada e a desplegou. Unha luz peneirada por cortiñas verdes asulagaba o ático. Un novo oubeo, esta vez con certo cariz de interrogación, xurdiu da penumbra glauca.

– Non vai deixar-me unha lanterna, ave … algo?

– Non, a luz ainda fai-lles dano. Suba, eu sigo-lle.

Ascendeu os chanzos amodo. As pernas e o lombo doían-lle horrores. E o maletín pesaba coma chumbo.

Veña, fai o que sexa, pero remata axiña con isto.

O cambio!O faiado estaba agora en silenzo: o seu habitante (non dixo antes ‘farán’? Canta xente hai aquí adentro?) quizáis se asustara ao ver ao recén chegado. As paredes estaban espidas, coas trabes ao ar. O chan estaba cuberto cunha grosa moqueta azulada, do ton semellante ao da curtiña que colgaba perante o único ventanal. A luz á penas podía atravesar o mesto tecido, sumindo ao desván en tebras azuladas. John non podía distinguir nin camas, nin armários nin ningún dos enseres habituais alí onde se supón que vive un enfermo.

Enfermos. Segundo dixo aquí debe haber vários enfermos.

A trampiña pechou-se ás súas costas, seguida dun golpeteo metálico. A anciá, que lle seguira ao interior do faiado, ficaba agachada sobre o acceso.

– Ben, xa puxen o ferrallo. Agora deixe o maletín e póñase xunto aos demáis.

– Perdón?

medico2John non comprendía ren. Observou cunha mistura de abraio e terror o enorme ferrallo e as cadeas que agora obstruían a portiña.

– Non, non… non entendo ren de todo isto. Onde está o enfermo ao que debo atender?

Unha sombra xurdiu de súpeto de entre as sombras, ás costas da muller. Un home espido. John retrocedeu horrorizado: a pel daquel individuo era extrana, escamosa e dun malsán tón verde azulado. Fitou outros detalles, a cada cal máis aberrante: entre os seus dedos tiña unha membrana, os seus beizos semellantes aos dun batrácio, e os ollos… a semellanza coa anciá abraiouno, dado que semellaba unha grotesca e antinatural rá humana.

– Atender a un enfermo? Quen – espetou a anciá – falou diso? Non llo explicaron?

Un latigazo de dór percorreu a coluna de John, obrigándo-o a se axenlloar.

– Ah, seica xa escomezou a sofrir dóres. Non acougue: eu estou aquí para coidar de vosté. Se o seu expediente que nos enviou a organización está ben, vosté forma parte dos de terceira xeración. Estea tranquilo, xa que nun par de meses retozará no mar cos demáis. Xa viu a Charlie. El sairá dentro dunha semana: o seu cambio case completou-se.

“Pero ben, señor Kasparek, alí está o seu recuncho. Si, onde esa argola baleira, xunto a Mike. Non teña medo: eu coidarei de vosté até que lle chegue o momento.