Vellos superheroes en descarte

0
263

O Vingador Prateado chegou cedo aquela tarde. Non é que tivese nada mellor que facer en calquera outra parte, de todos modos. Chegar cedo mesmo lle axudaria a gañar pontos diante de segundo quen.

O proceso de recriazón da Era Dourada semellaba ter-se convertido en algo custoso e, por o que non dici-lo, estancado, con olor a cerrazón e arelo por seguir adiante, de (por gracioso e paradóxico que semelle) pasar páxina; e uns cantos méritos de mais, cando os primeiros tambores de guerra empezaban a soar ao lonxe e os rumores se convertian en conxecturas que, por alquímia transpersoal, acabarían resultando ser certos, non virían mal.

Pero quizais non fixese falta pasar-se co tremendismo. O Vingador Prateado non era un calquera; de feito, segundo o informe Worm-H da semana pasada, ainda seguia tendo un tirón mais ca importante ao outro lado, os rapaces seguian lendo as suas histórias. Como aos de enriba lles gostaba dicir: ainda xeraba diñeiro. E ainda que xa fixese algun tempo desde a última vez que se mencionara entregar-lle unha série própria, el seguia sendo un dos puntais indiscutibeis do editorial.

Demos, mesmo se acostumara ir pola rua coa armadura posta. Por suposto, era moito mais sinxelo facer como a imensa maioria e tentar pasar desapercibido vestindo a sua identidade secreda, pero aquilo non axudaba a criar “imaxe de marca”, e esas pequenas cousas son as que os de enriba aprezan.

Asi pois, cos últimos lóstregos de sol lanzando relostros desde a sua armadura a calquera ollo curioso por saber se era certo que no centro de proxección os dinosáuros continuaban existindo, o Vingador Prateado cruzou as portas do estudo número cinco meia hora antes de que o fixesen os seus parceiros da Patrulla Omega.

— Sabe unha cousa, Vingador? — espetou unha voz á sua dereita, xusto despois de pasar ao vestíbulo do estudo, antes de que os seus ollos puidesen sequera adaptarse á diferenza de onda na luz que se coaba a través do visor do seu casco. Despois de tantos anos, ainda me impresiona ver-lle entrar asi, coa armadura e toda a parafernália…

Era o recepcionista da tarde. Un de tantos (quizais un pouco mais visíbel, pero un mais) dos moitos membros do intrincado sistema de recursos humanos da editorial. O Vingador Prateado voltou-se cara el, nun arremedo abondo logrado dos reflexos supostamente aumentados dos que facia gala o seu personaxe. O enésimo exemplo da sempiterna “imaxe de marca”.

Baixou o ton de voz unha oitava e meia, como fixera tantas veces antes, e saudou, simple e autoritario:

— Como estamos esta tarde, mozo?

O recepcionista deu unha involuntária palmada sobre o mostrador tras o que se parapetaba. Sorriu e entrecerrou os ollos.

— Iso estivo ben, si señor… — a admiración esbaraba polos beizos do rapaz ao se dirixir ao heroe. — É como se aparecera vosté aqui para nos salvar a todos dunha incursión terrorista ou algo…

Era un fanático, diso non cabia dúvida. Co tempo, ún aprende a calibrar as reaccións da xente, e a encorsetar esas mesmas reaccións en determinada categoría, adxacente a outras varias categorias, polo xeral igual de vás, até que as persoas se volven aburridas e predecíbeis. Non fai falta ser un superheroe para iso, só estar canso de moitas cousas. O inevitábel efeito colateral de ser carismático.

O Vingador Prateado, polo tanto, soubo decontado que aquel rapaz, vestido cunha camisa azul ceo un par de tallas demasiado grande e vaqueiros negros (que agachaba, tras unhas grosas gafas con montura de pasta negra, uns ollos que perdian toda capacidade inquisitória perante a presenza dos que, dalgun modo, consideraba superiores e que, a pouco que o heroe estivese no certo no seu xuízo a priori, consideraria que aquel traballo escravo, mal pago e perigosamente caduco era a epítome dos seus soños) resultaba un produto mais da dinámica do editorial e as suas ramificacións. Quizais algo do que sentir-se culpabel, se non fose porque non lle importaba en absoluto.

Sen embargo, deixando-se levar polo ego e, só en parte, polo resíduo de medo aos dias por vir, o Vingador se permitiu un par de desmáns para satisfacer ao desgrazado rapaz.

Respirou profundamente, facendo vibrar o aire ao redor do seu casco coa suavidade dos graves que saían da sua gorxa, deu un par de pasos en enderezo ao mostrador da recepción e, mantendo o ton de voz que se lle subpuña, dixo:

— Non é o caso, pero non coido que un simple comando terrorista sexa rival para… — deixou un par de segundos en siléncio, amasando a reverberación do seu nom de guerre na mente do fanático, e sentenciou: — O VINGADOR PRATEADO.

descarte1E é que asi era como se facian as cousas na Idade Dourada, e asi era como o rapaz imaxinara sempre un encontro con algun dos seus herois. As demáis consideracións ao respecto da pouca adecuación á hora de escoller o ton e as palabras, a teatralidade esaxerada e, en certo modo, ridícula, e a irrealidade de todo o asunto, non importaron en absoluto durante o breve lapso de tempo en que o superheroe tardou en pronunciar ambas palabras. Sobre o papel, en certo modo, o mundo era asi. Por que non viver en duas dimensions un pouco, apenas o intre entre os latexos dun corazón entregado á causa?

Antes de que as perguntas e as poses acumulasen-se, saturadas pola incómoda posibilidade de meter a pata, o ídolo desapareceu na relativa escuridade do corredor que levaba aos vestiários do estudo, deixando ao seu admirador o abondo satisfeito como para non pór a ambos nunha situación da que non soubesen sair.

Após a consolidación, seria de supoñer que encontros como aquél xa non terian nengun sentido; non alomenos alá, na dimensión paradóxica. Pero o ser humano é un animal de costumes tanto como de marabillas, e necesita aferrarse a ambas pulsions como se a vida lle fose niso.

— Teño que deixar de lle dar voltas a todas esas chorradas. — Se dixo a si mesmo o Vingador Prateado, mentres os plafons de contención sináptica do corredor abrian-se, anticipando o seu paso.

Empezaban a lle doer os xoellos polo peso da armadura cando finalmente chegou ao vestiário, localizou o asento co seu nome e sentou. Ía ser unha noite moi longa.

O espello devolveu-lle a imaxe maxestosa dunha bala para matar lobishomes antropomorfa. Aquél fora precisamente o argumento dunha das suas primeiras aventuras: a Patrulla Omega contra o Lobishome. Como calquera pudese prever, mesmo daquela, el mesmo foi quen deu a pontiña ao enxendro da natureza cando, despois de trece páxinas de persecuzón e loita, outro dos membros da Patrulla lembrou as antigas supersticións e conminou ao Vingador Prateado a forzar as suas capacidades físicas aumentadas para se lanzar como un canonazo de enxebre prata ao estómago da besta.

A ollo ispo, non perdera un ápice de lustre en todos aqueles anos. A ollo ispo, claro… coa armadura recén abrilantada e a ponto de entrar en acción… O que habia baixo a coraza e a hipérbole era outra história, unha completamente distinta.

— Outra vez non, por Deus — dixo-se. Non agora que estamos por comezar o segundo arco argumental…

Despois do de Mirta e a saga dos Metahumanos comprendera o pernicioso de se levar os problemas de casa ao estudo. Non queria repetir aquilo. Mirta non ía voltar con el, non mentres o heroe seguise empeñado en pontificar con todo aquel que se atrevese a compartir a sua vida privada acerca do grande, poderoso, bravo e indestrutíbel que era; até que o seu subconsciente non se rendise á evidéncia de que o que pasa no papel, no papel fica, e nen ainda asi. Pode que Mirta xamais comprendese que sen todo aquilo, sen as bravuconadas e os desplantes, os cadros de texto e os globos de diálogo acabasen soando ocos, ainda mais irreais. Ou quizais si o comprendeu, pero chegou un momento no que, sinxelamente, deixaron de lle compensar as subas e baixadas de ánimo, os pontos álxidos en público, asinando autógrafos e marcando músculo, xusto antes do descalabro no fondo do vaso de vodka e os monosílabos cuspidos ao anoitecer. En calquera caso o seu con ela xa non existia. E non voltaria a cair no erro de saltar ao Paxinador Dimensional co cerebro embotado polo fracaso.

Algunhas noites, ainda podia ouvir o cruxido da tráquea daquel neno con devezos de protagonismo. O pescozo do capitán dos Metahumanos, rompendo-se baixo as suas mans…

O siseo do plafón de contención ao seu lombo devolveu-lle ao presente antes de que fose demasiado tarde. Habia que recoñecer que Neutronium tiña o don da ubicuidade.

— Hei, Vingador… — Saudou o enmascarado, o seu segundo de abordo na Patrulla, que tamén decidira facia uns dias deambular por aí co traxe de combate.

— Como imos, Neutronium?

— Soas un pouco raro.

— Estou ben… — mala eleizón de palabras; todos, desde os demáis membros da Patrulla aos xefazos da editorial, advertiran-lle acerca de que estados de humor non pensaban permitir despois do “incidente”. Así que o Vingador se obrigou a facer unha finta: — Despois de comer fiquei durmido mirando un documental, sen ter posto o espertador, e xa sabes o que pasa cando un fai unha sesta de mais de meia hora…

— Cala, cala… Eu mesmo, á que durmo un pouco mais da conta, acordo feito anacos, como se me metesen unha malleira.

— Pois iso…

E non é que tivesen moito mais que se diciren. Ninguén o acababa de admitir, pero case todos o sabían: o tempo da Patrulla Omega pasara. Era normal, pois, que iso se notase no mesmo trato que tiñan entre eles. A Patrulla Omega, como Mitra, xa non era se non unha bonita cicatriz na memória.

— Que che parece a páxina de hoxe? — preguntou Neutronium, rompendo subtilmente, e con sabedoria, o silenzo que se apoderaba do vestiário dos herois.

— Non é tan mala coma a anterior, pero tampouco coido que sexa para tirar foguetes…

— Ben, estamos no paso antes do seguinte arco.

— Un número de recheo… — irrompeu unha voz atronadora na estanza. Nunca tivemos problemas antes cos números de recheo.

Era Mentalux, quen se non. Quizais o membro da Patrulla menos capaz de disociar a sua persoalidade heroica da normal e corrente. Sempre se obrigaba a si mesmo a aparecer da forma mais sinistra e pomposa posíbel; e aquela tarde materializara-se no vestiário sen facer ruído, bloqueando con algun dos dispositivos demenciais que sempre andaba inventado (e cos que, en segredo, desexaba facer-se rico algun dia para poder deixar atrás todo o asunto dos superheroes) o plafón de entrada tras o paso de Neutronium, surprendendo asi a todos cunha entrada silandeira marca da casa.

A ningún dos lá presentes lles facia graza aquela clase de parvadas, pero ninguén dixo ren. Que sentido tiña rifar xusto antes entrar na páxina dun número de recheo?

— Supoño que, para variar, ainda non estamos todos, nonsí? — sentenciou Mentalux, o home prodíxio de intelixéncia mutante ao outro lado que, en éste, non era mais ca un pomposo insufribel que xamais se perdoaría a si mesmo por se ter deixado arrebatar o liderazgo do grupo. Non eran a família mais feliz do mundo, desde entón.

— Faltan a Pricesa do Vórtice e mais o Home Sístole — interveu Neutronium, apaciguador.

— Ainda é cedo — mascullou, pola sua parte, o Vingador Prateado.

Todos en posición. Mália a ausenza de lugares predeterminados desde os que cada ún debia pasar polo Paxinador, os membros da Patrulla Omega se distribuiron como o costume lles imbuira; exactamente igual que aparecian naquela xa mítica portada do número 23: o Vingador Prateado no centro, de brazos cruzados, franqueado por Mentalux e A Princesa do Vórtice, tras os cales, coroando por ambos lados a figura en forma de delta, se situaban o Home Sístole e Neutronium.

Un vello costume pactado para un feixe de vellos superheroes en descarte, de capa caída.

Atenzón na ponte de paso do Paxinador, restallou unha voz triscante, falsa, provinte de ningunha parte. Só ún dos técnicos cumprindo co protocolo de rigor.

Programa Era Dourada inicializando. Descarrega dos motores sinápticos en cinco, catro, tres, dous, un…

— Non sei se algun dia chegarei a acostumar-me do todo a isto — musitou a Princesa do Vórtice a ninguén en particular, mentres un rumbido provinte dalgun lugar baixo os pés do grupo de herois aumentaba a sua intensidade.

— Preocúpa-te por mercar un relóxio cando volvamos…— dixo, insolente, Mentalux, respondendo a unha pergunta que ninguén fixera.

— Eh, veña tíos… Sexamos profisionais — interveu o Home Sístole, quizais o mais xove deles baixo a sua máscara de saco.

Motores sinápticos a rendemento dez. Paxinador en secuéncia e listo para o valeirado de tinta dimensional. Canal de Feedback a plena poténcia. Calibrando axuste a catro cores, sen dixitalización. Escala de grises ao corenta por cento e subindo.

— Subindo? — preguntou o Vingador Prateado a Neutronium, ao que todos recorrian para esa clase de cousas.

— Sí, seica van soltar-nos nun entorno nocturno. Unha liorta nun calellón ou algo así…

— Merda. Cando a escala de grises está demasiado alta maréome e me dan gañas de trouxar. A luz non se filtra ben polo visor do casco…

— Queredes calar dunha puta vez? — interrumpiu Mentalux. Estamos por pasar ao outro lado, foder.

Escala de grises ao setenta e tres por cento. Baleirado dos tanques de tinta completo. Marcación: A Patrulla Omega número 114, páxina 8 de 12.

Ponto de entrada en liña co camiño entrópico. Tramas de realidade virtual caendo. Apertura dos tanques de tinta en cinco, catro, tres, dous, un…

Acción!

Páxina 8 viñeta 1.

Exterior, noite. Miramos á Patrulla Omega no centro dun calellón abandoado, rodeados de baldes de lixo e desperdícios, situados na xa clásica formación en delta. O Vingador Prateado volta-se cara Mentalux cun rápido xiro de cadrís, surprendido polo feito de se ter materializado precisamente neste lugar. Mentalux, pola sua parte, encolle-se de ombros. O resto de membros da Patrulla olla ao seu redor. Un sorriso aparece na cara da Princesa do Vórtice (polo que semella, voltou a casa, á sua cidade). Un cadro de texto coroa a escena.

Texto: Mentres, no outro extremo do mundo, os nosos herois aparecen da nada nun lugar moi, moi recoñecíbel, lonxe da destrución e o holocausto que o Zapador continua provocando na illa...

Vingador Prateado: Por que aqui, Mentalux? Poderias teletransportar-nos directamente á gorida do malvado Zapador. Alá achásemos a fonte de enerxia do Transductor Triónico e petado o seu calcañar de Aquis.

Mentalux: Sínto-o, Vingador Prateado. Os meus poderes psíquicos non son constantes coma a tuas fantásticas capacidades físicas aumentadas. Necesito recuperar enerxías nalgun lugar coñecido.

Páxina 8 viñeta 2.

O plano concreto da viñeta anterior abre-se até un xeral do interior do calellón. Agachados tras unha das esquinas á entrada do mesmo, vemos dous indivíduos de baixa estofa, criminais, acarreando navallas e cadeas, conversando entre eles mentres, ao fondo da escena, a Patrulla segue discutindo a convéncia do rumo que tomaron os acontecimentos.

Criminal 1: Olla a eses fantoches, Rick. A noite comeza a se pór interesante.

Criminal 2: Si, Veitch. Ainda que non quitemos moito diñeiro deles, sempre poderemos voltar a casa con eses traxes que levan. Seremos a envexa de todos no vindeiro Halloween.

Princesa do Vórtice: É New York! Estamos en casa! O que ten de malo descansar un pouco?

Páxina 8 viñeta 3.

O plano volve a se pechar sobre a Patrulla. De lombos a nós, encarándose cos herois vemos a Rick e Veitch, coas navallas en alto. O Vingador Prateado, ainda ocupando o centro do grupo de herois, avanza un paso, disposto para a iminente loita, mentres o resto dos seus parceiros lle segundan.

Veitch: Vós, pallasos! Dade-nos todo o que levedes enriba ou atende ás consecuencias.

Rick: Cartos, alfáias... Mesmo eses traxes tan estúpidos. Levaremo-no-lo todo.

Vingador Prateado: ÁS VECES esquezo que o mal subxaz mesmo aqui, na casa, onde os tiranos se agochan mentres delincuentes de pouca monta ousan enfrentarse a quen xuraron defendelos... mália todo.

Neutronium: Estou listo, Vingador. AO teu sinal...

Páxina 8 viñeta 4.

Primeiro plano da metade superior do corpo do Vingador Prateado. O visor da armadura refulxe como só pode facé-lo cando o heroe está por atacar a plena poténcia coas suas capacidades físicas aumentadas.

Vingador Prateado: Non conseguiremos negociar con estes desalmados, Neutronium. Pero tampouco quero ferilos demasiado. Os nosos poderes acarrean responsabilidades e non coido que poda conter o meu ataque, asi que encárga-te ti deles... Neutraliza os átomos das suas armas!

Páxina 8 viñeta 5.

Voltamos ao plano da viñeta 3. Os puños de Neutronium refulxen co seu peculiar poder e lanzan lóstregos desatomizadores en dirección ás navallas dos delincuentes, que se sobresaltan ao receber o impacto, comprendendo ao intre con quen se están a enfrentar. O Vingador Prateado, pola sua parte, sinala en dirección das vítimas do ataque do seu parceiro, lanzando unha orde ao ar, que é atendida polo Home Sístole. Un cadro de texto coroa a escena.

Texto: A Patrulla Omega enfrentou-se a criminais piores ca estes... E axiña a parella de delincuentes comprenden o erro que cometeron ao se enfrentar aos defensores do ben...

Vingador Prateado: A eles, Home Sístole, agora que están desarmados! Paralisa-lles co teu ataque das sombras!

Home Sístole: Ouvido, Vingador Prateado! Pola fúria de Shao-Lin!

Páxina 8 viñeta 6.

Plano concreto, no que vemos ao Home Sístole caindo sobre os desamparados malfeitores, os cales receben o fero golpe secreto dos puños do heroe e están por cair ao chan.

Home Sístole: Ha, ha, ha, ha!

Mais ou menos asi debeu ser o Big-Bang. O universo en duas dimensions, a catro cores, despréga-se exponencialmente ao cruzar o canal de feedback sen són algun. O tempo volve correr nunha mesma dirección. A paleta cromática aumenta até o infinito, dando collida de novo ao espectro entre o ultravioleta e o infravermello.

A Patrulla Omega voltou á sua posición orixinal, de pé no centro da plataforma de lanzamento do Paxinador.

Moi ben, rapaces. A corrente sináptica estabilizou-se e estamos a pechar motores. Xa está ben por esta noite.

descarte2De novo no vestiário do estudo número cinco, o Vingador Prateado ao fin puido quitar-se o casco. Lembrou que no despacho de billetes gardaba unha muda de roupa limpa, polo que decidiu voltar a casa vestido como un mais, confortabelmente resgardado na aperta da sua identidade secreta. Os xoellos estaban-lle a matar, e os tornocelos ameazaban con ir polo mesmo camiño de cansazo e dores futuras.

O Home Sístole estaba eufórico, dando pequenos chimpos de acá para lá mentres arremedaba o golpe de kárate co que pecharan a páxina do dia.

— Estivo ben, nonsí? — dixo.

— Non sei… — respondeu Neutronium desde o estremo contrário da estáncia, onde aparcara os seus case dous metros envoltos en brilante coiro azul mariño contra a parede, xunto ao plafón de entrada. Non coido que o ritmo fose moi fluido. Tanta léria para tan pouca acción…

O Vingador Prateado entendeu á perfeizón o que os seus colegas queria dicir con aquelas precisas palabras, pero negaba-se a crer que estaban a repetir o comezo da última grande discusión do grupo. Por iso ficou calado, empresto a intervir pero en exceso canso, abondo como para non ter nengun interese en atallar nada de raiz.

— Así é como se fan as cousas na Era Dourada, tronco — continuou argumentando o Home Sístole. Facemos o que podemos co que nos dan, nada de palabrotas, defendemos o ben… Todo ese rolo…

Aquilo non ia convencer a Neutronium, claro. Mália ser, para case todos, o verdadeiro cerebro cabal do grupo, de vez en cando tamén esixia o seu dereito a desfogar-se:

— É que… Deu-me a sensazón de que voltábamos a pasar-nos a paridade polo forro dos collóns, falando claro.

— Pero se todos tivemos texto. O que mais queres?

— Sí, todos tivemos texto, como se subpón debe ser. Pero a calidade, el…

Chorros de suor corrian pola fronte do Vingador Prateado, non na sua totalidade causados por ter levado posto o casco da sua armadura durante horas, cando se ergueu do seu asento e encarou-se, con todo o hastío envolto na leve fúria que caracteriza a ún que se cré na obriga de facer algo pero que non-o desexa de nengunha das maneiras, con Neutronium.

— Veña, di-o dunha vez… O que che fode é que nas oito páxinas que levamos deste número sexa eu quen leve a voz cantante — dixo.

— Claro que me fode! — chimpou, como un resorte, Neutronium. – Fode-me como me fodeu durante todo o arco argumental antes deste capítulo, e o de antes, e o de antes!

A tensión ao redor de ambos superheroes era unha nube de vapor negro antes da trevoada do conflito. Se Mentalux estivese alá, sen dúvida quitaría tallada daquela discusión, aproveitando de paso para os ridiculizar a ambos. Pero o membro ao que ninguén suportaba da Patrulla Omega, se escorregara cara nengunha parte tan pronto como o grupo abandonara o recinto do Paxinador; asi que o Vingador e Neutronium continuaron de pé, fronte a fronte, ollando-se aos ollos como se medisen a distáncia entre as suas respectivas almas, durante unha eternidade.

Unha eternidade que se fixo anacos encanto o Home Sístole abriu a boca:

— Tíos… Sodes un par de vellos capullos amargados.

Sorrisos. O ambiente distende-se cando a tensión fai un fundido a negro. Nalgures, por riba dos tres herois, onde o persoal de mantemento facia horas extras sumido no que sexa ao que se dedique o persoal de mantemento dun centro de provisión neural de histórias para cómics, soou algo semellante a un oubeo. O mundo, despois de todo, era todo aquilo que pasaba alén dos egos dunha panda de superheroes que, en realidade, non o eran. E naquel momento fixo-se mais patente ca nunca.

— Xa discutimos isto mesmo un millón de veces — dixo, en forma de primeiro paso, Neutronium. Pero non che vou dicir que o sinto.

O Vingador Prateado apartou a vista do que, no fondo, podia considerar o seu amigo.

— Sí que é verdade que es un vello capullo amargado… — sorriu, dando-se a volta en dirección ao asento fronte ao seu despacho de billetes.

Abriu o pequeno armario de chapa, descolgou a sua roupa de rua da percha e se despoxou da armadura tan apresa como os seus tendóns esgotados polo peso lle permitiron. Ao seu lombo, o Home Sístole facia o próprio co seu traxe de arpilleira cosido con grandes puntadas de fio negro, e Neutronium daba o primeiro paso do seu camiño cara a saída.

— Espero a alguén? Hoxe trouxen o coche… — dixo éste, antes de atravesar o plafón que facia as veces de porta.

— Non che mudas? — preguntou o Home Sístole, ainda a meio espir.

— Non. Vou directo a casa.

— Daquela paso. Quero dar-me unha ducha aqui, e eso…

— Vingador?

O aludido deu-se a volta, cos pantalóns na man e notando punzadas de dór no pescozo ao tentar limitar o xiro á metade superior do seu corpo.

— Apetéce-me camiñar.

— Vale, entón. Que conste que eu me ofrecin-me…

E Neutronium saiu do vestiário no que, a efeitos, non pasara nada en absoluto. Outro dia de traballo que toca ao seu fin.

Dez minutos despois, o Vingador Dourado seguiu-lle entre torpes despedidas dirixidas ao Home Sístole, as cales o xove heroe non pudo ouvir polo ruído da ducha entremisturándose cos seus canturreos.

A noite voaba baixo e devagar. O Vingador Prateado, naquel momento aparentando ser pouco mais ca outro dos moitos oficinistas que se balancean entre a responsabilidade, os soños a meio gas e un princípio de alcoolismo, aos que podes ver cada dia deixando-se mecer polas aceiras desta cidade, voltaba a unha casa que cada vez sentia menos sua, a que cada dia lle ficaba menos para acabar de pagar. Ese era o efeito que acostumaba causar-lle a sua personalidade secreta após dunha longa xornada de ser o superheroe invulnerabel que, noutra dimensión (segundo teorizaban os peritos), noutro universo mellor (segundo postulaban os relixiosos), era. A dór e os tirons, o cansazo e os restos de adrenalina se confabulaban na contra do simple e chan conceito de non ser mais que alguén que, en algun momento, cumpriu os requerimentos necesários para se enfundar nunha armadura de prata e chimpar polos tellados e loitar contra as ameazas de outra realidade falsa, á que nen sequera comprendia do todo como lograra chegar. El non era ún dos físicos que descobriran, eons atrás, que se podia viaxar desde un plano físico imediato a un mental hipotético, remoto. Non era ún dos pioneiros homes de negócios que deduciron que co que dician os físicos se podia facer diñeiro a ambos lados. Nen sequera era ún dos técnicos aos que se permitia accionar o Paxinador… Para el, a efeitos, a teoria, o funcionamento do negócio e os entresixos dos mecanismos non diferian demasiado dun truco de prestidixitación extraordináriamente aparelloso e rebuscado.

Canta negatividade para un só día… O Vingador Prateado, definitivamente, adoptara, se untara por completo, da sua identidade secreta.

Quizais se parase a comer un bocadiño no restaurante de baguetes que viñan de abrir a un par de portais da sua casa. Precisaba unha última dose de falsidade, ainda que fose de tan baixa intensidade como a comida rápida. Si, iso faría…

E mentres selecionaba ún dos pratos dun hipotético menú de bocadiños, apartando as arañeiras da sua conciéncia no camiño, un borrón á luz das farolas pasou correndo ao seu carón. O Vingador prateado apenas sentiu nada mais que o ar que a figura erguera ao seu paso. Seguiu camiñando, sen embargo, decantando a sua atenzón de novo cara o que pediria lle puxesen dentro da barra de pan á que se encamiñaba.

Ao chegar á seguinte esquina viu-lle: un home xove, quizais apenas rozando a trintena, de mediana estatura e delgado, coa pele tan branca e o pelo tan negro que, desde a posición na que se achaba o Vingador, semellaba que alguén se esquecera de colorir ao rapaz; vestia un pantalón vaqueiro negro raído, desgastado por unha infinitude de lavados, e unha camisola branca de tirantes. Non é que o superheroe, agachado naquel momento dentro da sua própria pele, estivese moi ao corrente das últimas tendéncias en moda, pero desde o primeiro momento lle deu a impresión de que aquel xove semellaba incoherente co seu entorno, mais fóra de tempo que de lugar. Algo saído do proxecto Neo-Noir, unha desas cousas pretendidamente hiperrealistas que se fraguaban no estudo número nove do centro de proxeccións neurais; en certo modo, unha falsa ícona, como el mesmo, deambulando pola rua ainda vestido co traxe de faena. Outra “imaxe de marca”.

Cando o Vingador Prateado chegou a estar só a un par de pasos da figura discordante, algo brillou na man de éste. Un chasquido provinte do resorte da navalla comeu-se o resto de sons no que ficaba de noite por diante. O derradeiro pensamento do superheroe, antes do que pasou deseguido, foi totalmente irreflexivo, algo mais semellante a unha posesión que a unha revelación: pobre diaño, non sabe que me enfrentei a criminais piores ca él…

Fin

COMPARTIR
Artigo anteriorOs Cazademos
Seguinte artigoM.A.P.R.H.U.