O propósito dun sistema é o que fai

249

Eu estaba no negócio dos milagres. Pasei unha eternidade decíndo-mo a min mesmo. As máquinas que construía acuñaban milagres e os distribuían por todo o mundo para responder ás pregárias, pero cada vez mais a xente atribuía as miñas intervencións ao azar. Esta incredulidade privaba ás máquinas do combustíbel que as impulsaba, e eu non tiña intención de ficar cos brazos cruzados, vendo como o traballo da miña vida se apagaba até o silenzo. Así que me atopaba nas escaleiras que levaban á miña casa, agardando pacientemente a visita dunha xornalista. Agardaba que contara a miña história, que reavivara a crenza no meu poder. Coa súa axuda, mudariamos o mundo.

“Grazas por se reunir comigo”, dixo Sinclair Ellis, e se estaba sen alento pola suba, disimulou-no ben e amosou un sorriso educado e profesional. “Os meus colegas apenas podían acreditar cando lles dixen que vostede accedera a unha entrevista”.

Os suxeitos da pluma de Sinclair temían a súa atención ou a cobizaban. En calquera caso, todos a respectaban. En canto a min, escollín-na coidadosamente baseándo-me no seu alcance, por non falar do meu aprezo pola súa habilidade para retorcer unha frase. Se quería que o mundo mirara a miña obra e chegara a acreditar – e eu quería -, ela era perfecta para o traballo.

“Di-lle aos teus colegas que deberían pregar un pouco mais”, dixen.

“Así que me elixiu porque eu ‘pregaba mais’ cós demais?”. Unha cella ergueu-se lixeiramente.

“Ceos, non”. Rin mentres empurraba a porta do átrio, todo de cristal co intricado marco dun rosetón e sen nada de cór. “Escollín-che porque es a mellor a mais lida entre os teus colegas. Considéra-o unha xusta recompensa”.

Fitei-na agardando que os seus ollos se perderan no ceo da miña casa, pero só lle adicou unha olladiña fugaz á estrutura. Estraño, pero tamén é que pasara moito tempo dende que os esqueletes de aceiro comezaran a se erguer moito mais cós contrafortes.

Sinclair abriu un caderno con tampas de coiro e quitou un pesado bolígrafo dun peto do seu conservador traxe gris. O traxe estaba confeccionado con liñas agresivas que enxalzaban o seu rostro anguloso e o seu pelo negro apertado nun moño.

“Non lle importará que tome notas”, dixo, co bolígrafo rañando o caderno mentres falaba. “Os detalles son insubstituíbeis, cámbia ún só e a história enteira muda. Eu confío no meu bolígrafo mais cá miña memória”.

“Por favor, fai o que debas”.

Deixamos o átrio e pasamos ao longo andadeiro que percorría pola columna vertebral da miña casa. O noso destino estaba mais profundo na estrutura, a fonte dos milagres do mundo, o Aviário.

“Pódo-che ofrecer algo? Auga fresca das nubes? Un viño tampouco sería moito problema se o prefires”.

“Non, grazas”, dixo Sinclair. “Estou moi ben”.

“Directo ao punto, daquela. Paréce-me xusto”.

“O que é todo isto?” Preguntou ela, sinalando andéis de madeira e librarías, estantes de cristal e escaparates, todos amosando ofrendas fornecidas por un ou outro supricante.

“A xente leva tentando obtér o meu favor con galanos dende hai moito tempo”, dixen.

“Subornos?”.

“Non tal!” – Non puiden contér o riso cando parei canda unha estátua de mármore dunha muller axeonllada en oración. O veo que lle cobría a face ondulado coma se unha brisa momentánea axitara a seda antes de ser capturada para a eternidade na pedra. As xemas dos dedos premidos entre si, achantando e facendo que os ligamentos das mans se flexionaran, todo elo plasmado con mestría por un artista e o seu cicel. “Os dons físicos non afectan para nada a que oracións se responden, pero iso non significa que non poidan ser fermosos. E iso non significa que eu tampouco poida aprezar a súa beleza. Pero, por favor, xa case estamos no Aviário”.

“O Aviário?”

Deixei que a súa pregunta ficara sen resposta mentres nos adentrabamos na miña casa. Achegámonos ás máquinas que formaban o seu corazón palpexante e o són do seu funcionamento zunía polo chan. Ela tería axiña a súa resposta. Chegamos ao final do corredor e abrín unha porta para deixar que o ruído nos asolagara. Saín a un balcón de cobre e lle indiquei que se me unira.

Sinclair chegou á pulida varanda, e eu escoitei como se lle detía o alento. Eu acostumára-me á vista, pero ver a experiéncia dalguén por primeira vez fíxo-me aprezar de novo a maquinária do reloxo. Engrenaxes de cobre relucente, eixes de transmisión de madeira pulida até alcanzar un brillo de espello: un mecanismo infinitamente complexo impulsado por motores alimentados pola fe que se estendía polo chan abaixo. O ténue sabor dos aceites e lubricantes enchía-me o narís e lle daba ao aire un gosto metálico. Semellaba que os pistóns ían xirar durante toda a eternidade, pero eu estaba intimamente conectado ás máquinas e podía sentir que a reserva de fe esvaecía-se pouco a pouco. Cando se detiveran, as engrenaxes bloquearían-se, os pistóns conxelarían-se e o mundo ficaría sen milagres para sempre.

“Isto é…”

“Abraiante?” Ofrecín eu, sentindo a oportunidade de sobrecargar a Sinclair de marabilla.

O seu bolígrafo rañaba. Inclinou-se sobre o bordo, ollando directamente os pistóns batendo e as engrenaxes a piscar. A maquinária abaixo era o derradeiro paso da liña de montaxe, onde resmas de papel delicado eran dobradas en paxaros ornamentados que levantaban o voo en bandadas no teito abovedado que se erguía por riba, xirando e escorregándo-se polo Aviário.

“Pode falar mais alto?” preguntou Sinclair. “As máquinas… fan moito barullo”.

“Gostaría-che facer algún milagre hoxe?”, preguntei coa voz alta até case berrar.

Eu agardaba o que Sinclair aceptara encantada, pero ela apartou-se da varanda. Os seus ollos espreitaron a paxareira e sacudiu lixeiramente a cabeza. “Mellor empezamos con algunhas preguntas?”

“Por suposto”, dixen. “Comezamos coa miña infáncia? Uns pais famosamente complicados e un contorno de nacemento difícil…”

“Non me interesa a súa infáncia”.

A súa interrupción pillou-me por sorpresa. A dúbida que eu sentira cando ficou non afectada pola miña casa volveu. Un nó de tensión asentou-se-me na gorxa e eu traguei-no. Eu chamara por ela aquí para contar a miña história, pero ela tiña un aire de case desinterese. Decatei-me de que con toda a atención que eu puña aos milagres ao meu coidado, se cadra deixara pasar algo ao elixir a Sinclair. Quizais ela non sería a predicíbel haxiógrafa que eu agardara.

“Non planeaches contar a história da miña vida, comezando polo início e chegando ao momento no que o puñas todo no papel? Que clase de preguntas tes en mente?”

Os seus ollos percorreron a bandada de paxaros que planeaba perante nós. Un relostro de luz branca e pura animou a un deles cando se prendeu un milagre rezado, e voou cara unha fiestra.

“Estou mais interesada nos milagres mesmos, como se fan, e como chegan ao mundo”.

“Naturalmente,” dixen aliviado. Despois de todo, eran os milagres o que importaba, non a miña infáncia. “Imos directos á parte mais emocionante”.

“Sabe vosté quen os pide? O que están a pedir?”

“Todos e cadaún deles, si. Viñeches aquí para me probar?”

“Non para proba-lo a vostede, non” dixo Sinclair, aínda examinando o ar coma se estivera a seguir o rastro dos paxaros individuáis nos seus camiños revirados polo aire. Sinalou ún dos paxaros de papel que brillaba con enerxía apenas contida, un milagre, intres antes de descender para cambiar o deseño do mundo. “Póde-me falar dese milagre en particular? Podo ve-lo de preto?”

“Por suposto”.

Premín nun interruptor do meu reloxo de peto e os paxaros que se axitaban no alto conxearon-se no seu sítio. As súas ás zunían con enerxía contida e o barullo implacábel seguía a xurdir da maquinária de abaixo. Un toque do meu pé nun pedal de cobre fixo que todo o balcón se erguera no ar. Voamos entre os paxaros até nos situar ao alcance do paxaro que Sinclair identificara. Ficou suspendido nun instante antes de partir cara a muller que pregara por el.

“Se miras nas ás da habitación”, dixen. “Verás as máquinas que enrolan o papel, alimentando as coitelas que o recortan e lle dan forma antes de alimentar os mecanismos que dobran e forman os mesmos paxaros”.

A luz milagrosa que alumeaba ao paxaro irradiaba dende o bico até a cola e deixaba ronseis de enerxía tras as súas plumas de piñón. Os ollos de Sinclair non abandoaron ao paxaro e á súa luz interior, e eu trabei o beizo para agochar a miña frustración ante a súa conduta acougada e impasíbel.

“O que vai facer este?” preguntou Sinclair.

“Este diríxe-se a unha parella sen fillos, dúas persoas perdidas nunha viaxe de fertilidade que temían que nunca rematara”. Estendín a mano para aloumiñar suavemente a meixela do paxaro de papel e os febles rastros da súa luz desprendéron-se da miña man mentres a devolvía á varanda. “Pregaron por un milagre, que agora atoparon. Chamarán á nena Josephine”.

Quitei un espello con montura de arame de onde penduraba no seu suporte e o ofrecín a Sinclair. Non precisaba ve-lo para saber o que amosaría: unhas mans tremorosas que sostiñan un test de plástico que parpadexaba cunha fina liña azul, unha muller demasiado asustada para se permitir chorar de ledícia, as eventuais ondas de amor que derrubarían os anos de defensas que construíra para si mesma, e cinco dedos diminutos que se enroscaban na punta do seu dedo mentres xacía esgotada nunha cama de hospital.

Sinclair agarrou-se á varanda coa man libre, os seus nós dos dedos ficaron brancos coa visión.

Até onde chegaba a vista, o conclave de paxaros de papel tremía con enerxía potencial. Fixen clic no meu reloxo de peto e os ceibei, as súas ás flexionando e batendo, azoutándo-nos co mais suave dos ventos arremuiñados. O paxaro que inspeccionára-mos recolleu as súas ás e lanzou-se cara unha fiestra aberta, fuxindo da miña sala e acelerando no seu camiño para cambiar vidas.

“Iso é todo o que fai falla?” preguntou Sinclair. “Alguén murmura unha oración, un dos seus paxaros cobra vida e o mundo muda?”.

“Por así dici-lo. A maioría das oracións veñen da man dos Intercesores”. Sostiven a miña man no alto e un par de paxaros chegaron a descansar na miña palma. Mais có branco papel dos milagres agardando a ser animado por oracións, os Intercesores estaban forxados nun bronce moi fino.

Acheguei ún ao oído de Sinclair para que cantara para ela. “Reiseñores mecánicos que escoitan as oracións no mundo alén destes muros e traen as palabras de volta aquí, para canta-las aos milagres inconclusos”.

“Non oio ren”, dixo ela. “As máquinas, as ás, todo é demasiado embarullado para min”.

Baixei os paxaros pero os deixei pousados na miña man mentres descendiamos no balcón. Sinclair deixara de tomar notas, o seu bolígrafo parado sobre a páxina. Vixiei os seus ollos buscando un parpadexo que non chegou, e loitei por suprimir un sorriso perante a súa reacción.

“Tes mais preguntas?” preguntei.

Ela virou-se cara min, o intre de abraio ficou só no seu cello aínda erguido pero ausente dos seus ollos entreabertos. “Non mirou ao milagre antes de me dicir o que ía pasar”.

“Iso non é unha pregunta”.

“Coñece vostede todos eles?”.

“Intimamente”, dixen. “Eu estou, despois de todo, no negócio dos milagres. Esta é a obra da miña vida”.

“E que pasa con aquel?”.

“Unha nai desesperada correndo a través dun centro comercial ateigado buscando un fillo que se lle escapou da man para mirar cos ollos coma pratos perante o escaparate dunha tenda de lambetadas” Ela o atopa sen mais dano ca un comezo de ansiedade e unha forte reprimenda”.

“Apenas un milagre“. Ela apuntou a outro. “E ese?”.

“Un vello sentado nunha cadeira de xardín canda a tumba de seu pai, escoitando un partido de béisbol nunha estralante emisora de rádio. O seu desexo é compartir coa memória de seu pai unha vitória que várias xeracións da súa família nunca experimentaran”.

“Semella algo… trivial, nonsí?”.

“Quen son eu para xulgar?”.

“Daquela, vostede concede todos os desexos que os seus paxaros de xoguete escoitan?”. Pechou o caderno cun chascado e apertou-no con tanta forza que os nós dos deus dedos volvéron-se brancos.

“Detecto un chisco de aldraxe?” preguntei.

“Digamos simplemente que eu nunca acadei o poni que quería de nena”. Cando ergueu a vista, os seus ollos se cravaron en min cunha animadversión intensa e estreita. Algo moito mais profundo cun capricho da infáncia a animaba, pero gardou-no para ela con intención clara.

“Un poni? Podería cumprir ese desexo sen un milagre se iso axudara”.

“Era mais unha expresión”.

Sinclair sacudiu a cabeza e observou coma os paxaros milagreiros saían da cadea de montaxe e movían as ás por primeira vez no aire. Iso estaba a se escapar do meu control.

“Díga-me como decide quen obtén resposta ás súas oracións e quen pasa a súa vida agardando por unha salvación que nunca chega”, esixiu. “Todo depende de vostede? O facedor de milagres nas alturas, mudando vidas a capricho coas súas máquinas e os seus reiseñores, sen querer xulgar o valor das peticións que poden dobregar o arco do mundo?”

“Non tal. Debes pensar que son moi caprichoso se me imaxinas tomando unha man tan activa. Construín este sistema para ofrecer ao mundo os médios para cambiar as súas vidas a mellor. Non son un gardián, que ergue algunhas oracións e pisa outras. Son mais ben un coidador”.

Ela non reabrira o seu caderno. As mecánicas deste lugar, as máquinas e a súa operación, eses detalles os rexistrara con dilixéncia. Pero agora, nada.

“Daquela as pancas do destino erguen a un triste e senlleiro fan dos deportes? Non hai seguidores tristes e senlleiros do outro equipo con peticións semellantes nos seus própios intres de felicidade? Non é o milagre dese home a miséria dalgún outro?”.

Fiquei sen resposta concisa. “Non todas as oracións implican un xogo de suma cero. Por que centrar-se na que si o é?”. Sinclair borranchou algo no seu caderno, o seu bolígrafo movía-se cada vez mais apresa. “Que tipo de história pensas escribir?”.

Sinclair tapou o bolígrafo e ergueu a vista da páxina.

“Supoña que alguén desexe algo malvado e acadara chegar ao oído dun Intercesor, vostede o detería? Podería face-lo?” Sinclair meteu o caderno baixo o brazo e meteu o bolígrafo no seu peto.

Eu estaba abraiado. Eu lle amosara as vidas cambiando. Eu mirara-a reaccionar fisicamente ao impacto das oracións respondidas perante os seus ollos, pero ela estaba enfocada no potencial para o dano, non na realidade do ben.

“Xa viches o impacto da oración que trouxo a Josephine ao mundo. A ledícia nos ollos deses pais, o amor desbordando-lles os corazóns. Sentiches iso tan seguro coma que estás aquí de pé. Eu estou no negócio dos mil…”.

“Pare. Simplemente, pare”. Empurrou a man coma se quixera facer notas a súa interrupción. “Vostede nin sequera pode imaxinar o que podería estar mal aquí, e eu que pensei que podería…”.

Sinclair afastou-se de min, e eu estaba seguro de que o meu plan saíra terribelmente mal. As notas que ela aborranchara no seu caderno levarían a unha história que acadaría exactamente o contrário do que eu necesitaba. Eu necesitaba que ela prendera aos fieis, pero no seu lugar estaba preparada para apagar a brasa.

“Para. Volve. Prega polo teu poni”, dixen mentres guiaba a un Intercesor para que aterrara suavemente no seu ombro, coa cabeza inclinada a un lado, escoitando. “Ou se deixaches de lado os desexos de cousas infantís, prega polo que desexes. Tes o oído dun Intercesor e a miña beizón. Non moitos teñen tal oportunidade. Amósa-lle ao mundo o bó que pode saír dun milagre”.

“Cando eu era unha nena, a miña nai ficou enleada nun accidente de coche. Xacendo no bordo da morte”.

“Pregaches pola súa recuperación e ficaches decepcionada. Sínto-o moito, pero coma viches, non todas as oracións son escoitadas”.

“Non”. Ela premeu as puntas dos dedos contra as tempas, apertando os dentes. “Ela estaba no bordo da morte. Eu preguei para que ela se recupera-se, e recuperou-se. Foi a miña oración? Quen sabe? Ela se puxo mellor”.

“Non entendo”, dixen. “Acadaches o que pregaches. Cal é o problema?”.

Sinclair respirou profundamente, pechou os ollos e exhalou longo e amodo antes de me fitar cunha ollada incendiária.

“Lamentabelmente, hai unha enfermidade, unha enfermidade herdábel. Só afecta ás mulleres. Seguro, hai unha posibilidade de que desapareza, unha posibilidade de que salte unha xeración, pero as probabilidades son que arda amodo dentro dunha liñaxe. Se cadra eu a teño, se cadra transmitín-a á miña filla, que foi concibida antes de que me decatara de que o espectro axexaba nos meus xenes. En calquera caso, é unha sentenza de morte a longo prazo que mata sen deixar ás súas vítimas nin rastro de dignidade. O accidente de coche non se levou á miña nai. Así que ela tivo a oportunidade de morrer dunha morte moito mais miserábel.

“Algunha vez veu vostede apagar-se a luz nos ollos dalguén a quen amas? Veu a faísca da identidade esvaecer-se mentres prega para traspasar o velo á persoa que antes era pero que agora marchou? Que pasa se está vostede seguro de que foi a súa oración a que salvou a súa vida hai todos estes anos só para condea-la a este sufrimento mais grande. E agora, agora, as súas oracións caen en saco roto?”.

“Gañaches anos coa túa nai…”.

“Ela mesmo non me recoñeceu! E o peor non foi ser esquecida, foi saber que eu a condenei a perder a cousa que ela mais quería”.

Sentín que as súas oracións incipientes tomaban forma na súa mente. Nun instante, vin unha mestura de amor pola súa nai mesturada coa agonía de ve-la murchar perante os seus ollos. Vin o medo a que ela puidera ou non arrostrar o mesmo destino e a conciéncia de que era esa incerteza o que a impulsaba cada día. Apertou os ollos e as súas mans tremeron mentres se secaba unha bágoa que ameazaba con escorregar pola súa meixela. Cando volveu abrir os ollos, a fúria brillaba por riba de todo o demais.

“Esta é a única cousa que podería…” as súas verbas interrompíron-se cando levou o paxaro aos beizos e pronunciou as súas oracións, coas bágoas caendo-lle polas fazulas. Souben-o no intre no que deixou que o seu corazón expresara os seus desexos. Conxeou-se-me o sangue cando o Intercesor escoitou a súa canzón e ergueu o vó cara ao Aviário. Cantou unha canzón de morte no seu camiño para animar un milagre. “Como se chamaba a nena? Josephine?”

“Non-o fixeches”, respirei pura negación mália saber con absoluta certeza que pregara pola morte da nena. “Por que o farías?”

“Vosté se defende dicindo que está ‘no negócio dos milagres’, pero entre o que ignora e mais o que endosa soamente por permitir pasivamente, está vostede no negócio da miséria. Non fique aí parado e non me diga que o propósito deste sítio é mudar vidas. O propósito dun sistema é o que fai. Se vostede deixa á xente invocar o seu nome para crear un dano incalculábel, como é que iso é algo mais que axudar na creación de dór?”.

Eu non precisei do espello para ver cinco dedos minúsculos a afrouxar o seu aperto, unha lexión de médicos e enfermeiros a traballar en van para combater a maliciosa intervención divina. Foran os meus paxaros os que a trouxeran ao mundo e os que a verían botada del.

“Só é unha nena”, protestei.

“Eu tamén o era! Vostede fica aí e deixa que as oracións de millóns invoquen a miséria no mundo cada día. Por que é Josephine especial? A que miséria a condeou polo mero feito de ser o coidador que fica engraxando as engrenaxes mentres as súas máquinas rematan coas vidas? Este é o único xeito de que vosté poida ver realmente o alcance do dano que crea”.

Non puiden aturar mirar-lle á cara a Sinclair por mais tempo. Virei-me para mirar o meu legado, as máquinas milagrosas zunindo nas súas labouras de reloxaría, igual que o fixeran dende o intre no que as puxen en marcha. A sombría constatación de que Sinclair tiña razón instalou-se no mais profundo do meu bandullo. Permitín-me arrostrar a dór que creara pero que tentara agochar após de anacos de ledícia.

O Intercesor de Sinclair acadara un paxaro milagreiro e acendeu-no con luz.

Pero eu non estaba indefenso. Premín no botón do meu reloxo de peto e conxelei aos paxaros no seu sítio. Levei-me o outro Intercesor aos beizos e lle dixen a miña própia oración ao ouvido. Sinclair mirou-me aos ollos e preguntei-me se podería sentir a miña oración coma eu sentira a súa.

O meu Intercesor voou para o áire inmóbil e atopou o milagre mais próximo. Volvín tocar no meu reloxo, poñendo o mundo de novo en movemento, e o paxaro estoupou en laparadas. A súa enerxía inundou o Aviário e atinxiu os motores baixo os nosos pés. Todo ficou parado. As fiestras pecháron-se. Correntes de gravidade empurraron aos Intercesores batendo no chan. A enorme sala caeu no silenzo, e os paxaros de papel choveron ao noso redor, axitándo-se coma cinzas que caen.

Mirei para o meu legado, as máquinas apagadas e silenciosas, mentres as ás de papel dos paxaros que nunca voarían de novo me rozaban os ombros e comezaban a se amorear aos meus pés. Na súbita calma, as oracións murmuradas que atoparan os paxaros pero aínda non traídas á vida apenas escoitában-se.

“Vostede destruíu-no”, respirou Sinclair, cun sorriso abrotándo-lle aos beizos.

Axeonllei-me para recoller ún dos Intercesores sen vida e arrolei-no nas miñas mans. Cantou cunha voz tan semellante á de Sinclair que só podería ser a da súa filla, e caera do áire intres antes de animar un milagre que aseguraría que a liña da enfermidade remataba coa nai de Sinclair.

“Destruín-no porque a túa malícia non é única. Se a xente as usa para causar dano, as miñas máquinas son malvadas mesmo aínda que sexan ocasionalmente usadas para o ben”. Deixei que os meus dedos rozaran o Intercesor morto mentres eu relembraba os intres de ledícia que axudara a crear pero que nunca volverían. “Só desexaba, polo teu própio ben, que agardaras uns poucos intres mais”.

“O que quere dicir?”.

Ofrecín-lle o paxaro. Ela colleu-no coas mans tremendo e o puxo no seu ouvido, e eu apartei a mirada, sen querer ve-la mentres se decataba do que fixera.

FIN