Metrópole ainda está incompleta

309

MetrópoleA versión orixinal da obra mestra do cinema mudo alemán, Metrópole, que se daba por perdida, reapareceu en Berlín, tras unha rocambolesca viaxe via Buenos Aires.

Si, é material do auténtico Metrópole, coñezo o filme e non hai dúvida“, explicou á presa Martin Koerber, restaurador da versión até agora coñecida desa xoia da história do cinema e un dos tres peritos que inspeccionaron o material.

Trata-se de escenas dadas por perdidas dende hai décadas, que oferecen unha perspectiva “distinta” da parábola futurista de Fritz Lang.

Esta cópia de Metrópole tal e como Fritz Lang a apresentou en 1927, ten múltiples riscaduras, posto que non pasou polas mans dun restaurador, o que non saca, a ollos do perito, que o que se resgatou sexa un tesouro do cinema.

Como foi a parar a Buenos Aires é algo que non podo dicir-lle. É exclusiva de ‘Die Zeit’, unha história misteriosa pola que pagarán o seu. Mañá terá-a vosté e todos os leitores na sua versión completa no quiosque“, bromea Koerber desde o seu móbil, en conversa desde Boloña, onde asiste a un festival de cinema mudo.

A história enchida de suspense da reaparición de Metrópole arrinca cando a directora do Museu do Cinema de Buenos Aires, Paula Félix-Didier, chegou á redacción de Die Zeit coa versión íntegra do filme desaparecido 80 anos atrás. Aí estaban tres peritos convidados pola publicación e dispostos a cotexar o material. Os tres deron-lle rango de achado sensacional.

Trata-se, seica, da versión que Lang apresentou en xaneiro de 1927 en Berlín. A história é coñecida: Metrópole, a cidade futurista onde os traballadores viven baixo terra e onde o fillo do explotador se namora dunha rapaza operária.

Asi se apresentou e asi se viu en Berlín até maio dese mesmo ano. Entón perdeu-se, até que reapareceu fai unha semana para os peritos da Filmoteca alemá, na redacción de Die Zeit, onde chegou na equipaxe da directora do museu bonaerense.

Segundo a reconstrución dos feitos de Die Zeit, o resgate do material débe-se, en primeiro lugar, a Adolfo Z. Wilson, da distribuidora Terra, que se levou a Buenos Aires unha cópia para a amosar nos cinemas arxentinos. Das suas mans pasou ás de Manuel Peña Rodríguez, un coleccionista privado, que nos 60 a vendeu ao Fondo Artístico Nacional, seica descoñecendo o seu valor. A cópia foi a parar en 1992 ao Museu bonaerense, cuxa dirección asumió o pasado xaneiro Paula Félix-Didier.

Foi visionando de novo a cópia cando a directora se decatou da extraordinária duración do filme, moito maior do que consta na versión até agora dada por boa. Aí descobriron, ela e outros peritos arxentinos, as prezadas escenas perdidas.

Félix-Didier queria, segundo Die Zeit, que o achado saltase á luz en Alemaña, o lugar onde traballou Lang. Un contacto cunha redactora da prestixiosa publicación alemá fixo o resto.

As escenas agora recuperadas son “esenciais” para a comprensión do filme. Non só se entende por fin o papel dalgúns dos protagonistas, senón que ademais gaña en dramatismo a salvación dos nenos desde a cidade dos traballadores.

Hai que ver o filme de novo“, aponta Rainer Rother, director da Filmoteca de Berlín e da sección Retrospectiva da Berlinale.

Entretanto, o director da Fundación Friedrich Wilhelm Murnau, que ten os dereitos sobre Metrópole, pediu un tratamento “responsábel” da cópia recuperada, para que chegue ao público da forma axeitada.