Ender el Xenocida

0
326

Tíduo orixinal: Xenocide
Autor: Orson Scott Card
Editorial: Ediciones “B”
Idioma: Español

A terceira parte da saga de Ender (os dous libros anteriores comentámolos no número 0 de NOVA) é se cadra o máis espeso dos tres, mentres que ficamos á espera de coñece-lo contido do cuarto, xa pubricado nos Estados Unidos (o seu primeiro capítulo poderédelo ler na sección de relatos deste mesmo número). Seiscentas cincuenta e catro páxinas enchidas de ciéncia ficción… e de moitas outras cousas.

No final da segunda parte remataron as aventuras en Lusitánia, o planeta onde Ender chegara para atopa-la nova raza de seres, os cerdis (penso que en galego cadraríalle ben porquis), e neste mesmo planeta decedira deixar nacer de novo ós insectores, a outra raza que el mesmo exterminara había 3.000 anos. Pois agora atopámonos con que o Congreso Estelar, a tiránica forza interplanetária que governa á Humanidade espallada polos Cen Mundos, decedíu enviar unha frota de naves de guerra a Lusitánia, para investigar qué é o que está a acontecer, e se cadra, para destruir por completo o planeta e a tódolos seus habitantes.

A novidade está no planeta Sendeiro, no que viven os descendentes dos chineses, inda adourando ós seus antigos deuses e nun réxime case feudal, no que goberna unha caste de persoaxes con graves problemas psíquicos (todos padecen algún caso de síndrome obsesiva-compulsiva, inda que no seu delírio pensan que son “tocados” polos deuses). Neste planeta habita Qing-Jao, unha rapaza cun extraordinário poder de dedución, e cun non menos extraordinário amor polas súas tradicións. A novela desenvolveráse en metade dunha “guerra mental” entre Jane, o ser que vive nas conexións do ansible, e Qing-Jao. Finalmente, Jane amosará ser máis humana cá mesma Quing-Jao.

Por outra banda, Ender, quen cada vez é menos protagonista das súas própias novelas, tenta atopar un modo de facer posible a convivéncia entre as tres razas, ou se cadra, as catro, xa que agora a descolada, o perigosísimo virus que estivo a piques de matar a tódolos habitantes de Lusitánia, seica posúe unha intelixéncia de seu que a fai se cabe máis perigosa. Os conflictos moráis entre as persoaxes serán unha vez máis as principais fontes de interese ó longo dun libro escrito máis apresuradamente có resto e no que pouco a pouco vai baixando o grao de capacidade para nos sorprender.

As novas que se escoitan pola Internet son que Card está cada vez máis apegado á súa fe mormona e iso aféctalle moito cando escribe. Coma non podemos afirmar nin desmentir e falamos dende o descoñecemento de dita fe, só podemos dicir que alomenos neste Ender el Xenocida, Card baixóu moito o seu ritmo.

O interese da novela segue a ser grande, especialmente para os lectores das dúas anteriores; as situacións que se producen son cada vez máis estáticas, os diálogos son cada vez máis longos e a lectura chega facerse pesada. A recomendación é que se queres empezar a lér algo deste autor, non leas este libro o primeiro.

Total
Calificación
COMPARTIR
Artigo anteriorSuperstición diabólica
Seguinte artigoEl maestro cantor