Relatos

RELATOS:

  • Porque o mundo lhe pertence às palavras, por Wildcat.
  • Não é que tivera uma avaria, não foi exactamente uma avaria. Quero dizer, oi! quem poderia predizer as consequências de uma tecnologia que parecia tão simples, tão coerente logicamente com o que conhecemos ou, conforme resultou, com o que pensávamos que conhecíamos da maneira na que funciona o mundo?
  • O ladrón do tempo, por Steve Stanton.
  • Nunca sabes o que vai vender nestes tempos. É un problema para os auténticos ladróns de tempo profesionais coma min. Podes estudiar perfís culturais, analizar tendéncias do Mercado, contratar chamáns da publicidade… e ainda así fallar na secuéncia. Non hai garantías nin explicacións. Simplemente non podes dicir por adiantado quen é o que terá o tempo mais valioso.
  • Gondoleiros, por Gareth D. Jones.
  • A negra proa da miña góndola corta suavemente as calmadas augas dos canais. A lustrosa embarcación serviume ben durante moitos anos, levando aos pasaxeiros a través dos canais da cidade baixo as mans dirixentes das xeracións dos meus antepasados.
  • A novela do pó branco, por Arthur Machen.
  • O meu nome é Leicester; meu pai, o comandante xeneral Wyn Leicester, distinguido oficial de artillería, sucumbiu fai cinco anos a unha complexa enfermidade do fígado, adquirida no letal clima da Índia. Un ano despois, Francis, o meu único irmán, volveu a casa após dunha carreira excepcionalmente brillante na universidade, e aqui ficou,…
  • Coa súa man, ela succióna-te, por Doug Smith.
  • Joe maldiciu cando viu a Cath debuxando un neno. Deixára-a só un minuto, para coller unha cervexa na caseta do peirao antes de que pechara pola noite. Camiñando de volta agora, puido ver a Cath na súa banqueta, axeonllada co caderno de bocexos,…
  • Alimentar ao gato, por Cynthia Ward.
  • “Moochie, o que queres de cea?” “In-cha” “O que é iso?” “In-cha!” “Rincha? Vale”. Jim abriu unha lata de comida para gatos de rincha e baleirouna na cunca. A súa mascota modificada xenéticamente cheirou o contido….
  • Onde caen os anxos, por Jean-Louis Trudel.
  • A cidade está cuberta de anxos caídos. A meirande concentración de corpos atópa-se nos xardíns públicos baixo os outeiros. Algúns están empalados nos estadullos dos valados de ferro forxado. Outros xacen na area preto dos bambáns; vistos desde atrás, semellan estaren aniñados coma se durmisen….
  • Viaxe por números, por Gareth D. Jones.
  • Todos os outros pasaxeiros abandoaran xa o transbordador antes de que Basil desabrochara o cinto e se erguera do asento. Detestaba os espazos hacinados nos que fora obrigado a viaxar…
  • Sem acudimento, por Frank Roger.
  • Fui afora à horta por ver se a silveira precisar uma demouca, quando um homem roxo apareceu de supetão. Tão pronto como reparou em mim, berrou-me…
  • Os Ventos de Não-Mudar, por Frank Roger.
  • Timothy O’Keefe ollou a través da xanela de vidros raiados e mirou que o home que petará á porta era un poli. Isto non podían ser boas novas…
  • Desaparecida, por Frank Roger.
  • Timothy O’Keefe ollou a través da xanela de vidros raiados e mirou que o home que petará á porta era un poli. Isto non podían ser boas novas…
  • Relatos circulares, por Milenko Županović.
  • Uns minirrelatos onde todo se deixa á imaxinación do lector… mesmo os misteriosos rostros invisíbeis dos seus protagonistas!
  • O Horla, de Guy de Maupassant.
  • Que fermoso día! Fiquei toda a mañán tendido sobre a herba, diante da miña casa, baixo o enorme plataneiro que a cobre, a resgarda e lle dá sombra. Adoro esta rexión e gústa-me vivir aquí porque botei raíces aquí, esas raíces profundas e delicadas que unen ao home coa terra onde naceron…
  • Os gatos de Ulthar, de H.P. Lovecraft.
  • Disque en Ulthar, unha aldea situada alén do rio Skai, ninguén pode matar un só gato; cousa que acredito firmemente cando contemplo o que teño ronroneando perante o lume. Pois o gato é enigmático, e está familiarizado coas cousas estrañas que os homes non poden ver.
  • O Médico, por Francisco Ruiz Fernández .
  • John ollou o número que aparecia xunto á portiña de entrada. Os enferruxados díxitos de metal cadraban cos que tiña apontados, se se consideraba o nove desbocado e caído coma o seis da nota. Si, ése era o enderezo que lle indicaran por telefone.
  • Os Maldonados, por Alfonso Javier Canosa Rodriguez.
  • Uma das mais singulares antinomias da Idade Média é o culto decidido e constante que os cavaleiros rendiam simultaneamente à religião de Cristo e à religião da Honra, que chegara a ser pouco menos do que um deus para os nossos maiores.
  • Os cazademos, por Joseph Remesar.
  • A sombra, cuberta cunha carapucha que non permitia ver o seu rosto, camiñou a través da chúvia en dirección á modesta igrexa; ésta á penas se albiscaba no meio dunha praderia de incribel verdor xusto diante dunha foresta e ainda que na distáncia as suas pedras e campanário semellaban imaculados notou, a medida que se achegaba, a desolación do lugar.
  • Vellos superheroes en descarte, por Francisco Javier Pérez.
  • O Vingador Prateado chegou cedo aquela tarde. Non é que tivese nada mellor que facer en calquera outra parte, de todos os xeitos. Chegar cedo mesmo lle axudaría a gañar pontos diante de segundo quen.
  • M.A.P.R.H.U., por Jorge Maqueda Merchán.
  • Era meio dia, meio dia dun dia calquera nun planeta calquera. Un forte vento ergueu-se nas vellas instalacións do centro de comunicacións abanando as enormes e enferruxadas antenas instaladas sobre ún dos módulos de administración.
  • O’Connell St., por José Arias Taboada.
  • Para un trasno como Fuco Piñeiro, as cousas na Galiza non ían tan ben como lle parecía aos políticos da zona: a xente non tiña un real, o seu pai morrera e el, pobre pobriño, non encontraba traballo decente. Estudar, tampouco estudara demasiado. Mais o que podía facer?
  • Mentireiro, mentireiro espelliño, por Fco. Javier Pérez.
  • Mentireiro, mentireiro espelliño máxico… Quen son? Quen es? Quen seremos? Os dias de viño e rosas mudaron-se por éxtase e móbeis 3G, foron-se para nunca voltar, porque asi son as cousas na roda supra-revolucionada na que nos movemos os que non queremos cair no hastío.
  • Cabal, Senhor de Dyfed, traducido por Alfonso Javier Canosa Rodriguez.
  • Era Cabal, Príncipe de Dyfed, o senhor das sete comarcas de Dyfed. E um dia estava em Arberth, um dos seus primeiros paços, e veio-lhe ao pensamento e à mente ir caçar. Eis a parte do seu reino a qual ele quis para a sua caçaria: Clyn Cuch.
  • Depósito baleiro, por Francisco Ruiz.
  • A estrada estendia-se perante min nunha infinita recta cando notei que o piloto da reserva brillaba no salpicadeiro. Aquilo dába-me ao redor de vinte quilómetros de marxe antes de que o coche se detivese.
  • O reloxo, por Rafael Avendaño.
  • Todo comezou cando eu tiña trece anos. Atopaba-me nesa difícil idade na que inadvertidamente deixas atrás a nenez para encarar a complicada etapa da adolescéncia. Vivia con miña nai nun pequeno chalet…
  • O.A. Ominisciencia Artificial, por Rafael Avendaño.
  • Jim Kaviezel non puido evitar sentir un formiguiño no estómago cando comezou a escoitar a ladaíña de instruccións recitada por Dave, o seu amigo e director do Proxecto de Transferéncia Mental.
  • Destino, por José Arias Taboada.
  • Chovía e as rúas de Compostela encontraban-se molladas a causa da choiva que cae aburrida e monótona no pavimento empedrado desta cidade máxica. Os nenos, doce espertar da noite fría, saían dos seus fogares para se dirixiren cara a escola.
  • As colunas, por Santiago Eximeno.
  • As ciclópeas colunas xónicas alzaban-se contra o horizonte, fundindo-se alén dos cúmulos nubosos que, indolentes, eslizaban-se polo ceo. Evidéncias dos séculos que transcorreran desde a sua construcción, en épocas pretéritas alleas ao nacemento dos homes, se reflectian no seu fuste…
  • Aire frío, por H.P. Lovecraft.
  • Peden-me que explique por que temo as correntes de aire frío, por que aterezo mais ca outros ao entrar nun cuarto frio e semella como se sentise náuseas e repulsión cando o fresco vento do anoitecer comeza a se eslizar por entre a calurosa atmosfera dun apacibel dia outonal….
  • A chamada de Cthulhu, por H.P. Lovecraft.
  • Non hai no mundo fortuna maior, coido, que a incapacidade da mente humana para relacionar entre si todo o que hai nela. Vivimos nunha illa de prácida ignoráncia, rodeados polos negros mares infinitos, e non é o noso destino emprender longas viaxes. As ciéncias, que seguen os seus camiños de seu, non causaron moito dano até agora
  • Em benefício de Mr. Clive!, por Alexis Lemos.
  • AVISO: a história que você vai ler a seguir é uma deslavada mentira, mesmo que os nomes de pessoas, produtos, locais e empresas pareçam reais. Todas as situações e diálogos apresentados são inteiramente fictícios e fruto da imaginação delirante do autor. Este só aceita ser processado na realidade alternativa onde se passa a história…
  • The Cats, por H.P. Lovecraft.
  • Unha poesía lovecraftián en versión bilíngüe, adicada aos máis fermosos animais da creazón.